Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Η παραδοξότητα της Μαρτινίκας και οι βολεμένοι Γάλλοι

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο ενός παίκτη που φοράει τη φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του; Να αξιωθεί να αγωνιστεί στην τελική φάση ενός Μουντιάλ, φυσικά. Με τις συνεχείς διευρύνσεις στον αριθμό των ομάδων και την προοπτική το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 να γίνει με τη συμμετοχή 48 ομάδων, η σκέψη εξιτάρει ακόμα και τις λεγόμενες «μικρές» ομάδες. Για κάποιους, όμως, ο ήλιος δεν
λάμπει εξ ορισμού. Όχι τόσο λόγω ποδοσφαιρικής ανικανότητας, κάθε άλλο. Αλλά λόγω στενοκεφαλιάς κάποιων πρώην και νυν «προστατών», που επιμένουν να κρατάνε περιοχές ολόκληρες στη σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαιρικού φεγγαριού.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα απ’ αυτά είναι η Μαρτινίκα, που σήμερα το βράδυ παίζει με την εθνική των ΗΠΑ στο Γκολντ Καπ, την διοργάνωση για τις εθνικές ομάδες της Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.

Η εξωτική Μαρτινίκα, ένα πανέμορφο νησί στην Καραϊβική, δεν είναι ανεξάρτητο κράτος. Ανήκει στη Γαλλία, όπως η γειτονική της Γουαδελούπη, όπως και πολλά άλλα από τα γύρω νησιά, που επέλεξαν να μείνουν υπό τη σκέπη των πρώην ιμπεριαλιστικών δυνάμεων: Έτσι π.χ. τα νησιά Κάιμαν και η Βερμούδα ανήκουν ακόμη στη Μεγάλη Βρετανία, το Πουέρτο Ρίκο και οι Παρθένες Νήσοι στις ΗΠΑ, η Αρούμπα και το Κουρασάο στην Ολλανδία.

Με μία διαφορά, σημαντικότατη: Οι περιοχές αυτές δεν έχουν εξασφαλίσει μεν την πολιτική τους ανεξαρτησία, αλλά ποδοσφαιρικά είναι πλήρως κατοχυρωμένες! Όλες οι περιοχές έχουν εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες, αναγνωρισμένες από τη ΦΙΦΑ, οι οποίες δικαιούνται να ονειρεύονται ότι μία ημέρα των ημερών θα γυρίσει ο τροχός και, μέσω μιας καλής φουρνιάς, μπορούν να διεκδικήσουν την συμμετοχή τους σ’ ένα Μουντιάλ.

Με τη Μαρτινίκα, τη Γουαδελούπη, την Γαλλική Γουιάνα και το Σεν Μαρτίν στην Καραϊβική δεν συμβαίνει αυτό. Όπως δεν συμβαίνει τη Ρεϊνιόν και τη Μαγιότ, νησιά του Ινδικού Ωκεανού. Όπως δεν συνέβαινε μέχρι πρόσφατα με τη Γαλλική Πολυνησία (Ταϊτή) και τη Νέα Καληδονία στη μακρινή Ωκεανία, μέχρι που οι ποδοσφαιρικές αρχές εκεί παραλίγο να προκαλέσουν και πολιτικές εξελίξεις, στην προσπάθειά τους να «κατεβάσουν» αυτόνομες εθνικές ομάδες στις διοργανώσεις της ΦΙΦΑ.

Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής παράξενο: Η εθνική ομάδα της Μαρτινίκα, που ξεκίνησε μάλιστα με νίκη τις υποχρεώσεις της στο Γκολντ Καπ με νίκη 2-0 επί της Νικαράγουα, να αναγνωρίζεται κανονικά από την τοπική ομοσπονδία CONCACAF και να συμμετέχει κανονικά στις διοργανώσεις της, αλλά παράλληλα να είναι «ανύπαρκτη» για τη ΦΙΦΑ, έτσι δεν μπορεί ούτε καν να δηλώσει συμμετοχή σε προκριματικά Μουντιάλ.

Οι Γάλλοι βολεύονται μ’ αυτήν την παραδοξότητα. Κι αυτό διότι μπορούν ανερυθρίαστα να ενσωματώσουν όλο το ντόπιο ταλέντο στις γαλλικές εθνικές ομάδες χωρίς να κατηγορηθούν για «κλεψιά». Γάλλοι πολίτες είναι οι άνθρωποι, λογικό είναι πρώτη τους επιλογή να είναι η «τρικολόρ». Τι γίνεται, όμως, με όσους ξέρουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ τόσο καλοί που να εκπροσωπήσουν διεθνώς τη Γαλλία;

Ο Λουί Μαριάν, ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Μαρτινίκα, έχει επιδοθεί σ’ ένα… αποστολικό έργο τα τελευταία χρόνια: Γυρίζει τη Γαλλία ψάχνοντας για ποδοσφαιριστές με καταγωγή από τη Μαρτινίκα και προσπαθεί να τους πείσει να επιλέξουν αυτή την ποδοσφαιρική υπηκοότητα. Οι προσπάθειές του έχουν φέρει κάποιους καρπούς, αφού ήδη έχουν πειστεί ο φορ Οντέλ, με μεγάλη θητεία στη Λιγκ 1, ο Στίβεν Λανζίλ της πολωνικής Λέγκια Βαρσοβίας, ο γκολκίπερ Χαρτόκ της Μπρεστ, ο σέντερ μπακ Μπαμπέν της Σπόρτινγκ Χιχόν και ο χαφ Ζιλιάν Φομπέρ την φινλανδικής Ίντερ Τουρκού.

Το… διαμάντι του στέμματος, πάντως, είναι ο αμυντικός Κέβιν Κατρίν της Σεντ Ετιέν. Ο μοναδικός από τους προαναφερθέντες που έχει εκπροσωπήσει τη Γαλλία στις μικρές εθνικές ομάδες (κυρίως την U21) και ο οποίος στα 27 του αποφάσισε να απαρνηθεί τις (πενιχρές, βεβαίως) ελπίδες να παίξει με την ανδρική ομάδα των «τρικολόρ» για να αγωνιστεί με ταβάνι μια διάκριση στο κύπελλο της Καραϊβικής ή το Γκολντ Καπ.

Ο Μαριάν έχει ξεκινήσει μάχη για να αναγνωριστεί η Μαρτινίκα από τη ΦΙΦΑ. Αν ίσχυε αυτό, η δουλειά της προσέλκυσης παικτών θα ήταν απείρως ευκολότερη. Γι’ αυτό ελπίζει σε μια διάκριση στο Γκολντ Καπ: Μερικές νίκες και η προοπτική της τετράδας θα μεγαλώσουν το ακροατήριό του.

Αργύρης Παγαρτάνης 
{Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης με τίτλο «Η σκοτεινή πλευρά του (ποδοσφαιρικού) φεγγαριού»}