Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Μήπως, όμως, έχει δίκιο η Ζωή;

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει έναν λόγο και έναν τρόπο που προκαλεί. Δύσκολα τη συμπαθείς, εύκολα τη δαιμονοποιείς, πιο εύκολα μπαίνεις σε διαδικασία που δεν απέχει από το κοινωνικό μπούλινγκ. Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου την έχουν διακωμωδήσει, συχνά ακόμα και με ρατσιστική κακότητα, για το ντύσιμό της, για το σωματότυπό της, για τη «δικανική της ακράτεια», ακόμα και για τον γάμο της με ναυτικό, στον οποίο οφείλεται, δήθεν, η ακραία της συμπεριφορά, αφού δεν έχει κοντά τον άνδρα της –με ό,τι υπονοούμενο κρύβει αυτό.

Τώρα, με την αντίδρασή της στην κατάθεση στεφάνου στο Δίστομο, όλο αυτά τα λόγια και οι συμπεριφορές σε βάρος της, άρχισαν πάλι να βουίζουν σαν μελίσσι που το σκούντησαν. Αυτή τη φορά στους χαρακτηρισμούς προστέθηκε ένας ακόμη: «Κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο» που χρειάζεται στήριξη –προφανώς ψυχιατρική, όπως υπονοούσε εκείνος (όχι ανώνυμος, όχι πλέμπα) που το έγραψε.

Η Κωνσταντοπούλου την Κυριακή στον τόπο που μάτωσε και πόνεσε από τη ναζιστική αγριότητα, δεν τραμπούκισε, δεν χαστούκισε κανέναν, δεν πιθήκισε για να κάνει τηλεοπτικό σόου. Είπε στον Γερμανό πρέσβη ότι δεν έχει δικαίωμα να καταθέσει στεφάνι για τα θύματα των παππούδων του, όταν οι σύγχρονοι Γερμανοί έχουν αρνηθεί ετσιθελικά (δεν το συζητούν καν!) τις πολεμικές αποζημιώσεις για τις κτηνωδίες που έγραψαν μαύρες σελίδες στην Ιστορία. Δεν κηλιδώθηκε ο πολιτισμός μας από την ενέργεια της Κωνσταντοπούλου. Ούτε έχασε η εθνική μας σοβαρότητα επειδή ακούστηκε ένα ουρλιαχτό ανάμεσα στα τόσα πανευρωπαϊκά (και όχι μόνο ελληνικά) βελάσματα υποταγής στη Γερμανία. Οι σημερινοί πολίτες τής οποίας, από τη μια μεριά δίνουν πόντους και αυγατίζουν τα ποσοστά τού Σόιμπλε και της Μέρκελ και από την άλλη καταποντίζουν τις ελάχιστα (και ελάχιστες) διαφορετικές φωνές.

Βέβαια, η παρέμβαση του Μανώλη Γλέζου που έδωσε τέλος στο ανώδυνο επεισόδιο, δείχνει το μεγαλείο ενός τεράστιου αγωνιστή, όχι απλά πολιτικού.  Ας μην ξεχνάμε ότι και αυτός έχει δεχτεί τη χλεύη (στα όρια του μπούλινγκ κάποιες φορές) για την ηλικία του όταν εξελέγη ευρωβουλευτής. Μαζί άκουσε τις απορίες για το «πώς θα ταξιδεύει στις Βρυξέλλες και πώς θα ανεβαίνει στο αεροπλάνο». Βέβαια, μια χαρά τα πήγε στη θητεία του ο σοφός αγωνιστής. Και μια χαρά τους τα έλεγε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ (απαραίτητη): Δεν ξέρω αν χρειάζεται και αν είμαι ηθικά υποχρεωμένος να το γράψω, αλλά θα το κάνω. Δεν έχω ψηφίσει Κωνσταντοπούλου, δεν σκέφτομαι να την ψηφίσω, δεν τη γνωρίζω προσωπικά και συχνά δεν συμφωνώ με τη ρητορική της. Όπως δεν συμφωνώ με τη διαδικτυακή της απάντηση στον Γλέζο.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)