Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Ένα κανάλι-μουσείο Εικόνας

Το «Κανάλι του ελληνικού κινηματογράφου», το Cinema 3 τής Cosmote, είναι Μουσείο Εικόνας μιας Ελλάδας που ζει μόνο στη μνήμη όσων τη βίωσαν. Ακόμα και αφελείς κινηματογραφικές σαχλίτσες έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή κουβαλάνε εποχές, μόδες, περιοχές, γειτονιές, πρόσωπα στα νιάτα τους, αυτοκίνητα, χτενίσματα, νοοτροπίες και γενικά εικόνες ενός άλλου κόσμου. Το βράδυ της Τετάρτης το Cosmote 3 πρόβαλε το «Χαρούμενο ξεκίνημα», παραγωγή 1954 της Φίνος  Φιλμ. Ένα αριστούργημα φιλμικής μνήμης! Αριστούργημα όχι τέχνης (αν και σε αυτό δεν υστερεί, ιδιαίτερα για τα χρόνια που γυρίστηκε), αλλά εικόνας που σώζει την εποχή του.
Και τι δεν είδαμε από τα παλιά:
Τον νεαρό Γιώργο Κατσαρό, με πυκνό μαύρο μαλλί να παίζει σαξόφωνο.
Το αυτοκίνητο εξωτερικών μεταδόσεων της θρυλικής ΕΙΡ.
Τα ραδιοφωνικά στούντιο των πρώτων, ηρωικών, ημερών τών ερτζιανών στην Ελλλάδα.
Τον τροβαδούρο Νίκο Γούναρη, μια σπάνια φωνή που έφυγε νωρίς από τη ζωή, υπέροχο και στρουμπουλό, να τραγουδάει το «Μια κότα στρουμπουλή». 
Τις τεράστιες αμερικάνικες λιμουζίνες της εποχής –καράβια των δρόμων.
Τον («Φίιιιλοι μου αγαπημένοι») κομφερασιέ Γιώργο Οικονομίδη σε ρόλο ηθοποιού.
Τους δρόμους μιας Αθήνας που ελάχιστοι εν ζωή σήμερα έχουν γνωρίσει.

Το «Χαρούμενο ξεκίνημα» είναι μια μουσική κωμωδία, καλογραμμένη, καλογυρισμένη, καλοπαιγμένη. Με πολλά τραγούδια, πολύ καλό ρυθμό και πολύ χορό, σε ποιοτικές σκηνές –καμιά σχέση με τα ελαφρά, ευφάνταστα μιούζικαλ των μετέπειτα χρόνων (Δαλιανίδη και λοιπών).

Μαζί με όλα αυτά, μια πλειάδα συντελεστών. Στην «ταυτότητα» της ταινίας στο έγκυρο σάιτ της ταινιοθήκης της Ελλάδας (tainiothiki.gr) μέτρησα 35 ονόματα ηθοποιών σε μεγάλους, μέτριους και μικρούς ρόλους. Ανάμεσά τους και το όνομα της Μάρως Κοντού, σχεδόν παιδούλας, σε ένα «περασματάκι», όπως λέγεται στη θεατρική και κινηματογραφική γλώσσα ο πολύ μικρός ρόλος. Ένα ρολάκι βουβό, τουλάχιστον στο διάστημα που είδα. Και δυστυχώς δεν είδα την ταινία ολόκληρη, αλλά -τυχαία- από ένα σημείο και μετά.

Παρακολούθησα, όμως, αρκετό μέρος για να διαπιστώσω ότι ήταν μια από τις καλές στιγμές τής Φίνος Φιλμ. Της κάποτε (και όχι αναίτια) παρεξηγημένης. Όμως, η Φίνος, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού μας. Πολύ σημαντικό γι’ αυτήν την τεράστια πινακοθήκη περασμένων εποχών που έχει διασώσει.

Η Φίνος Φιλμ, αλλά και οι άλλες κινηματογραφικές εταιρίες τού παρελθόντος, είναι κιβωτός μνήμης που πλέει στα νερά του Cinema 3. Ένα κανάλι-μουσείο που αγαπάμε.

Δ.Β.

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ