Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Ο θρίαμβος, τα θηρία και ο σχολιαστής που... δεν απαγγέλλει Καβάφη

Τον μπασκετικό Ολυμπιακό τον χειροκροτείς και υποκλίνεσαι. Η ήττα στον τελικό του φάιναλ φορ ελάχιστα μειώνει την επιτυχία του. Που είναι μεγάλη, είναι τεράστια. Στη δυσκολότερη Ευρωλίγκα τής ιστορίας, σε έναν μπασκετικό υπερμαραθώνιο, έφτασε στο φάιναλ φορ παραμερίζοντας οικονομικά και αγωνιστικά υπερμεγέθη. Και στη διοργάνωση με, ίσως, την πιο πυρακτωμένη έδρα στην ιστορία τού θεσμού,
στάθηκε όρθιος, απέκλεισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης που είχε πελώριο μπάτζετ και μπήκε στο καμίνι τού τελικού πυρίμαχος για να αντέξει τις υψηλές θερμοκρασίες ενός αθλητικού, αλλά και εθνικού αφιονισμού

Αυτός ο Ολυμπιακός, με πλειοψηφικό ελληνικό στοιχείο, βρέθηκε απέναντι σε θηριώδεις ομάδες Κροίσων, με εθνοτική πανσπερμία, και τερμάτισε ένα σκαλοπάτι κάτω από την κορυφή. Δεύτερος σε έναν μαραθώνιο 30 αγωνιστικών και των υπόλοιπων φάσεων. Μαζί τα παιχνίδια των πλέι οφ. Μαζί οι τέσσερις αγώνες του φάιναλ φορ.

Ήταν μια γιγάντια διοργάνωση που χρειαζόταν τεράστια σωματική και ψυχική αντοχή. Και σε αυτήν ο Ολυμπιακός τερμάτισε δεύτερος στην Ευρώπη! Δεύτερος σε ένα μοναδικό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, στην «Πρέμιερ Λιγκ» τής ηπείρου, σε μια διοργάνωση 37 αγώνων για τον ίδιο (ελαφρώς λιγότερους για άλλους), με αντιπάλους την κρεμ ντε λα κρεμ των μπασκετικών τερέν.

Αυτός ο Ολυμπιακός έγραψε ιστορία και ας μην έφτασε στην πρωτιά. Είναι μια ομάδα με πολλή ψυχή. Μια ομάδα-οικογένεια, δεμένη και χτισμένη πάνω σε συγκεκριμένο πλάνο χωρίς υπαναχωρήσεις. Ένα σύνολο με πολλή Ελλάδα, πολύ νιάτο και πολλή σεμνότητα που εκπορεύτηκε, κυρίως, από τον προπονητή του, έναν άνθρωπο με ποιότητα χαρακτήρα, πέρα από τα άλλα προσόντα του.

Δεν απαγγέλλει Καβάφη

Και κάτι διαφορετικό, αλλά όχι άσχετο. Δεν με ενοχλεί καθόλου ο τρόπος τηλεοπτικής μετάδοσης από τον Βαγγέλη Ιωάννου –και ας ακούω γύρω μου μειωτικά (κάποτε και χλευαστικά) σχόλια που θα μπορούσαν να με επηρεάσουν. Μου αρέσει και το πάθος του, και ο ρυθμός του και οι ύμνοι του και οι ευφημισμοί του και οι χαρακτηρισμοί του. Καμιά σχέση με κάποια ποδοσφαιρικά τηλεοπτικά αντίστοιχα. Στο κάτω κάτω, ο άνθρωπος μεταδίδει αγώνες που έχουν ποιότητα, ζωντάνια, σασπένς, νεύρο. Και απαιτούν ανάλογο χρώμα. Παιχνίδι περιγράφει, δεν απαγγέλλει Καβάφη.

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης με τίτλο «Μπροστά από τα θηρία της Ευρώπης»)