Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Μια παλιότερη συνέντευξη του Γ. Φιλιππάκη

Το σχόλιο του Γιώργου Φιλιππάκη στο fb με το οποίο ουσιαστικά επικροτεί την τρομοκρατική επίθεση στον Λουκά Παπαδήμα (και δεν θα τον ενοχλούσε, όπως λέει, αν γινόταν άλλη μία στα πόδια του Στουρνάρα) έφερε τον δημοσιογράφο στην
επικαιρότητα,. Και μαζί, μας θύμισε μια συνέντευξη στον «Πολίτη» της Χίου, πριν από περίπου δύο χρόνια. Επί εκείνη τη συνομιλία αναδημοσιεύουμε τέσσερα αποσπάσματα:

Παιχνίδι για παιδί χωρίς χέρια

«Δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτό που είδε στον πόλεμο του Ιράκ. Ένας γιατρός τον πήγε σε μια υποτιθέμενη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Σε ένα κρεβάτι υπήρχε ένα μεταλλικό υπερυψωμένο κρηπίδωμα και τα σεντόνια ήταν από πάνω για να μην ακουμπάνε τον ασθενή. Ήταν ένα παιδί 12 ετών. Του είχαν κοπεί και τα δύο χέρια, ήταν καμένο σε όλο το σώμα. «Μετά τον πόλεμο το πήρε υπό την προστασία της η κυβέρνηση του Κουβέιτ και οι Αμερικάνοι του έστειλαν ηλεκτρονικά παιχνίδια να παίζει, ξεχνώντας ότι δεν είχε χέρια…». 

Οι τρεις «άγνωστες» ψήφοι

«Το 1974 ήμουνα υποψήφιος μαζί με τον  Δημήτρη Καζάνα. Την Κυριακή των εκλογών πήγαινα από τα Αρμόλια προς την Καλαμωτή, η ώρα είχε πάει 18.45 και δεν είχα ψηφίσει ακόμη. Αποφάσισα ως υποψήφιος να ψηφίσω στην Καλαμωτή, αλλά ο εκπρόσωπος της Ε.Π.Ε.Ν στο εκλογικό κέντρο δεν με άφηνε και με απειλούσε ότι θα τις αρπάξω αν ψηφίσω εκεί. Τότε επενέβη ο δικαστικός αντιπρόσωπος, επέβαλλε την τάξη και ψήφισα με αστυνομική προστασία. Όταν βρέθηκαν στην καταμέτρηση τρείς ψήφοι του Κ.Κ.Ε στο χωριό έγινε σάλος και έψαχναν να βρουν ποιοι Καλαμωτούσοι μας ψήφισαν για «να τους κανονίσουν». Τότε τους είπα ότι ο ένας ήμουνα εγώ. «Δεύτερος είμαι εγώ», ομολόγησε ο εκλογικός αντιπρόσωπος και ο τρίτος αποδείχθηκε ότι ήταν ένας λοχίας στο στρατόπεδο του 298 Τ.Ε. Τότε ησύχασαν, αφού δεν ήταν κανένας Καλαμωτούσης. Όμως το 1977 που ήμουνα συνυποψήφιος  με τον Δημήτρη Πανέρη, στην Καλαμωτή πήραμε 14 ψήφους γιατί φέραμε και ψήφισαν Καλαμωτούσοι φοιτητές-κομάντο,  από την Αθήνα».

Το Πολυτεχνείο 

«Μετά την είσοδο του τανκς, πρώτο μέλημα ήταν να καταστρέψουμε τον πομπό του ραδιοφώνου που είχαμε στο κτίριο των μηχανικών/μηχανολόγων. Οι εκφωνητές ήταν τέσσερις, εκ των οποίων δύο Χιώτες. Ο Στέλιος Βίος και ο Λάμπρος Παπαδημητράκης. Έφυγα από τους τελευταίους από την πόρτα της οδού Στουρνάρη. Ο στρατός δεν μας ενόχλησε, φάγαμε πολύ ξύλο από τους αστυνομικούς.  Μας κυνήγησαν και φώναζαν «πιάστε αυτόν με το περιβραχιόνιο της Συντονιστικής». Εγώ δεν είχα καταλάβει για ποιόν έλεγαν, μέχρι που όπως τρέχαμε  ο συνθέτης Διονύσης Τσακνής μου φώναξε «Βγάλε το περιβραχιόνιο, τι το φοράς ακόμη»! Φτάσαμε κυνηγημένοι  στο λόφο του Στρέφη. Μας έσωσε ένα ζευγάρι άγνωστων ηλικιωμένων που μας έκρυψε στο διαμέρισμα του».

«Το πιο εύκολο είναι να αφορίζεις»

«Της έχουν φορτώσει όλα τα στραβά της πολιτικής της μεταπολίτευσης. Είναι γεγονός ότι κάποιοι επωφελήθηκαν, επί ΠΑΣΟΚ έφτασαν να γίνουν ακόμη και  υπουργοί, όμως είναι μια μειοψηφία. Αν συνεργάστηκαν σε κομπίνες, εμείς, η πλειοψηφία δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς. Η έννοια γενιά, άλλωστε είναι αφηρημένη. Στο Πολυτεχνείο συμμετείχαν από μαθητές γυμνασίου έως και φοιτητές 25 ετών. Το ότι συμμετείχαμε στο Πολυτεχνείο, δεν είναι τίτλος τιμής, εξαρτάται αν έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας. Το πιο εύκολο είναι να αφορίζεις κάποιους αγώνες».

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ