Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Το ελληνικό μπάσκετ στο σύνολό του (και επιμέρους φέτος το «ερυθρόλευκο») είναι η, κατά Σαββόπουλο, «Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει» (και «όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει»). Σε μια χώρα καθημαγμένη, που επιβιώνει στο περιθώριο της Ευρώπης με δανεικά, το ελληνικό μπάσκετ μεγαλουργεί. Και έχει κάνει τα φάιναλ φορ τακτικό –σχεδόν ετήσιο!–
περίπατο. Μόνο ο Ολυμπιακός έχει στα εννέα τελευταία χρόνια έξι συμμετοχές και ο Παναθηναϊκός τρεις. Καταπληκτικό!
Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι είναι η καρδιά και το μυαλό αυτής της τεράστιας επιτυχίας. Οι άνθρωποι που προσφέρουν στον αθλητισμό χωρίς να διεκδικούν δύναμη, επιρροή, προβολή, πολιτικά οφέλη, οφίτσια και καρέκλες.
Απλώς δίνουν. Και, απλώς, παίρνουν αναγνώριση και αυτό τους φτάνει. «Μας αναγνωρίζουν ακόμα και οι οπαδοί της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού» είπε ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος –και δεν είναι υπερβολή.
Ο Ολυμπιακός των Αγγελόπουλων κατέχει το μυστικό τής επιτυχία για τον φτωχό που μεγαλουργεί με ασύγκριτα χαμηλότερο μπάτζετ από εκείνο των άλλων τριών του φάιναλ φορ, και πολλών άλλων που έμειναν εκτός τετράδας. Πέτυχε γιατί πορεύεται οργανωμένα για χρόνια πάνω στις ίδιες ράγες: επένδυση στο ελληνικό στοιχείο, εμπιστοσύνη στους Έλληνες προπονητές, συσπείρωση με δεσμούς οικογένειας και προσήλωση στον στόχο.
Ο μπασκετικός Ολυμπιακός είναι το πρότυπο του μαχητή. Η επιτομή του πάθους. Με την Εφές έπαιξε άπειρο «ξύλο». Έβγαλε την ψυχή του και την κατάθεσε στο παρκέ –όχι μόνο στους αγώνες που κέρδισε, αλλά και στα δυο παιχνίδια που έχασε.
Ο Ολυμπιακός έκανε ένα από τα μικρά πράγματα της ζωής που μας τραβάνε μπροστά. Και τώρα πάει στον Πόλη χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας για να να σηκώσει την κούπα στη μούρη του Ερντογάν. Μπορεί να το πετύχει γιατί το έχει ξανακάνει στον ίδιο τόπο, στον τόπο του «εγκλήματος». Και γιατί έχει τον υπερήρωα αρχηγό του, τον Βασίλη Σπανούλη –τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Στον οποίο ταιριάζει αυτό που είπε ο Λουίς Ενρίκε πρόσφατα για τον Μέσι. Ότι είναι καθοριστικός σε έναν αγώνα, ακόμα και όταν βρίσκεται σπίτι του και γευματίζει. Τόσο πολύ, τόσο ικανός, τόσο μεγάλος.

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)