Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Εγώ, η μαμά...

Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ 400 Μ. ΜΕ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΕ ΣΠΙΤΙ ΦΙΛΟΥ ΟΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΚΠΛΗΞΗ ΣΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ 

Εγώ θα σου πω αμέσως τι είναι (η κάθε) μέρα της μητέρας:
Κάπου ανάμεσα στο μπάσκετ, τη ρυθμική, τα Ευρυπίδεια (κάτι αγώνες είναι αυτό που γίνονται μέσα στη ντάλα ζέστη στο ανοιχτό του Χαλανδρίου και πεθαίνεις από
θερμοπληξία παρακολουθώντας το παιδί σου να τρέχει άτσαλα τα 400 μέτρα, την ώρα που οι άλλοι γονείς νομίζουν ότι το δικό τους παιδί είναι η Κάθι Φρίμαν, άντε η Φανή Χαλκιά στη χειρότερη) μου ζήτησε ο γιος μου λεφτά για να πάρει έναν αφρό ξυρίσματος, πολύ νορμάλ το βρήκα αυτό παρότι ο γιος μου είναι μόλις 12, του έδωσα λοιπόν.
Ήθελαν να ανακατέψουν τον αφρό με υγρή κόλλα και απορρυπαντικό για να φτιάξουν χλαπάτσα (θα πληρώσω χάκερς να το ρίξουν το γιουτιούμπ, σας το λέω), η χλαπάτσα απέτυχε φυσικά, έπεσε απάρεντλι πολύ απορρυπαντικό, ο υπόλοιπος αφρός γίνεται αυτό που βλέπεις, η αποτυχημένη χλαπάτσα είναι παρατημένη πάνω στο χαλί περιμένοντας κάποιον να πατήσει το μπολ και να γεμίσει το χαλί με το σιχαμερό μείγμα αφρού ξυρίσματος-υγρής κόλλας-απορρυπαντικού, τώρα θέλουν προκαταβολικά το χαρτζιλίκι της επόμενης εβδομάδας για να πάρουν κι άλλη υγρή κόλλα επειδή μόνο έτσι ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΧΛΑΠΑΤΣΑ ΜΑΜΑ και ο γιος μου που έχει αλλεργικό βήχα εισέπνευσε την κόλλα και τώρα είναι σαν τα μαστουρωμένα παιδάκια στη Βραζιλία στις φαβέλες.

Πεινάνε, τσακώνονται αν θα φάνε μακαρόνια (πάλι) ή μπιφτέκια (πάλι), η κόρη μου θέλει να πάει να τρέξει τα 400 μέτρα με φουστάνι, ο γιος μου θέλει να πάμε στο σπίτι ενός φίλου του όπου έχουν κανονίσει να κάνουν “έκπληξη” στις μαμάδες τους για τη μέρα, αποφάσισαν τελικά να παραγγείλουμε σούσι, το σασίμι τους αρέσει όχι ρολάκια και μαλακίες, για να χορτάσουν με σασίμι πρέπει να πληρώσω ένα σκασμό γιούρος σε φλοίδες σολομού, τώρα τσακώνονται πάλι με τον αφρό στα χέρια και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ο αφρός θα καταλήξει πασαλειμμένος στον καναπέ, έχει χαθεί το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού, ΞΑΝΑ τσακώνονται ποιος το είχε τελευταίος, ο γιος όπως ήρθε βρωμερός από το μπάσκετ την έπεσε στο φρεσκοπλυμένο κάλυμμα, ΞΑΝΑ ζητάνε λεφτά, δεν ρωτάω καν γιατί πλέον, δεν θέλουν σούσι τελικά, θέλουν να πάμε “σε καμια ταβέρνα” (δύο σκασμοί τα γιούρος), δύο ώρες πριν τους αγώνες η κόρη αποφάσισε ότι δεν της αρέσουν τα 400 μέτρα και προτιμάει το άλμα εις μήκος, τελικά θα φάνε κορνφλέικς με γάλα, δεν έχουμε μπολ επειδή στα μισά είναι οι αποτυχημένες χλαπάτσες και στα άλλα μισά κάτι άλλες χημικές ενώσεις που δεν αναγνωρίζω.

Λέω, πάω για τσιγάρα, έχει πάντα μια επικινδυνότητα αυτό, αν εξαφανιστώ δεν θα το καταλάβουν καν μέχρι την ώρα που θα θέλουν ΞΑΝΑ λεφτά, τώρα της τραβάει τα μαλλιά, επειδή δεν του δίνει το φίνγκερ σπίνερ, το οποίο είναι ένα αντικείμενο απροσδιόριστης χρήσης που κάνει 4 γιούρος και θέλουν να πάρουν πολλά, για επίσης απροσδιόριστους λόγους, να μπω στο ίντερνετ, λέει, να τα παραγγείλουμε από κει.
Η ώρα είναι μόλις 14:30...

Μαρία Δεδούση