Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι παλιές ποδοσφαιρικές παρέες που διαλύονται και χάνονται

Η αήττητη ομάδα του 1964 μίκρυνε μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες του 2017. Από τον περασμένο Ιανουάριο έφυγαν για το ταξίδι στους αιώνες, τρεις αήττητοι πρωταθλητές. Είναι ο Βαγγέλης Πανάκης, ο Ζαχαρίας Πιτυχούτης και, τελευταίος σε αυτή τη θλιβερή σειρά αποχωρήσεων, ο Στέλιος Παναγιωτίδης. Και οι τρεις έκαναν σε μαγικές εποχές, αυτό που στη σημερινή πεζότητα φαίνεται
αδιανόητο: γύρο θριάμβου με τα χρώματα του Παναθηναϊκού μέσα στο «φλογισμένο καμίνι του Φαλήρου», όπως έγραψε η «Αθλητική Ηχώ» της εποχής. Δυο από εκείνες τις μορφές ήταν πρωταγωνιστές της ιστορικής ημέρας που σφράγισε το μοναδικό αήττητο πρωτάθλημα στην ιστορία Α΄ Εθνικής:

** ο Βαγγέλης Πανάκης, που «με περίφημη κεφαλιά πρόλαβε τον Στεφανάκον και τον ελάχιστα εξελθόντα Αυγητίδην» πέτυχε το γκολ της νίκης στο Καραϊσκάκη, και
** ο «σημαιοφόρος» Ζαχαρίας Πιτυχούτης, που κράτησε τη σημαία του Παναθηναϊκού, κάνοντας τον γύρο του φαληρικού σταδίου χωρίς κανείς να τον ενοχλήσει.

Σπουδαίες ποδοσφαιρικές γενιές  –φυσικά όχι μόνο πράσινες– αποχωρούν, σιγά σιγά, αφήνοντας τη σφραγίδα τους σε ένα γοητευτικό παρελθόν και σε ένα απογοητευτικό μέλλον. Πριν από περίπου τρεις μήνες έφυγαν για τον κόσμο των άυλων δυο παλαιοί άσσοι της ΑΕΚ: ο Μίλτος Παπαποστόλου και ο Γιώργος Πετρίδης. Οι (κατά Διονύση Σαββόπουλο) «παρέες που φτιάχνουν ιστορία», διαλύονται και χάνονται, αφήνοντας πίσω τους τρυφερές αναμνήσεις.

Μια έξοχη σελίδα (ανάμεσα σε πολλές άλλες) για την εποχή τών  τριών συμπαικτών του που έφυγαν στο πυκνό από αναχωρήσεις πεντάμηνο, γράφει ο Δημήτρης Θεοφάνης στο εξαιρετικό βιβλίο του που έχει τίτλο «Γήπεδο Αλεξάνδρας και πράσινης τσόχας»:

«Το βράδυ γιορτάζαμε τα επινίκια. Όπως κάθε Κυριακή, όταν παίζαμε στην Αθήνα και κερδίζαμε, όλη η ομάδα με φίλους και φίλες, με πρωταγωνιστές τον Αντώνη Μαντζεβελάκη και τη Μάγια την Καλλιγά, ανάλογα με τον αντίπαλο που κερδίζαμε, πηγαίναμε και στο ανάλογο μαγαζί. Αυτό γινόταν για πολλά χρόνια και ήταν ένας τρόπος να βρισκόμαστε όλοι μαζί σε ελεγχόμενο ξενύχτι και να γίνουμε φίλοι και συγγενείς. Την αδελφή του Παπαεμμενουήλ την παντρεύτηκε ο Μπενάρδος. Τον Πανάκη τον πάντρεψε ο Λινοξυλάκης. Τον Ανδρέου ο Παπαεμμανουήλ, τον Βουτσαρά ο Ανδρέου και ο Πανάκης έγινε συνεταίρος με τον Πετρόπουλο (…). Μαζί με φίλους και συγγενείς γεμίζαμε τα καμπαρέ της Όθωνος, στην Πανεπιστημίου, στου ‘‘Μοστρού’’ στην Πλάκα, στην ‘‘Πεταλούδα’’ με τον Πολυμέρη, τον Μπιθικώτση στα πρώτα του βήματα κάπου στη Γλυφάδα. Και όταν κουρασμένοι μαζευόμασταν στο σπίτι του Μαντζεβελάκη, ακούγαμε τον Σπάρτακο να παίζει στο πιάνο το τραγούδι του ‘‘Θα σε πάρω να φύγουμε’’».

Έχει και άλλες υπέροχες περιγραφές –όχι μόνο για το ποδόσφαιρο– ο αειθαλής Λώρης στο βιβλίο του. Όπου υπάρχει και μια ποιητική αναφορά, που θα προσυπέγραφαν ο Βαγγέλης Πανάκης, ο Ζαχαρίας Πιτυχούτης και ο Στέλιος Παναγιωτίδης:

«Χριστέ μου δώσ’ μου τη χαρά, τη μόνη που ζητάω, εκεί που θα πάω να βρω ένα γήπεδο σαν του Παναθηναϊκού».

(Δημοσιεύεται στην Live Sport της Πέμπτης)