Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Τα 82 νησιά τής ελευθερίας που ονομάζονται «Η Γη μας»

Πριν δύο ημέρες στη μακρινή Νότια Κορέα ξεκίνησε το Παγκόσμιο Κύπελλο νέων στο ποδόσφαιρο. Μια διοργάνωση που φέρνει στο προσκήνιο το ταλέντο του μέλλοντος και μας προϊδεάζει για το τι θα δούμε τα επόμενα χρόνια. Μια διοργάνωση, επίσης, που μας δείχνει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στη μπάλα από χώρες των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους! Σ’ ένα δραματικό παιχνίδι χθες για την πρώτη αγωνιστική των ομίλων το Μεξικό επικράτησε με 3-2 του
Βανουάτου! Το νικητήριο γκολ των Μεξικάνων σημειώθηκε στο 90+4’, ενώ είχαν ισοφαριστεί σε 2-2 από 2-0. Τι είναι το Βανουάτου; Ένα αρχιπέλαγος 82 νησιών στον Ειρηνικό, με συνολική έκταση λίγο μεγαλύτερη από την Κρήτη και πληθυσμό που δεν ξεπερνάει τις 300.000 κατοίκους! Κι όμως, αυτό το λιλιπούτειο κράτος, με τα πενιχρά μέσα και την παράξενη ιστορία, αποδεικνύει ότι η επιτυχία στη μπάλα δεν εξαρτάται από τον πληθυσμό, ούτε από τα λεφτά, αλλά από το πάθος.
Το Βανουάτου θα το βρείτε στους παλιούς χάρτες ως Νέες Εβρίδες. Μ’ αυτό το όνομα κυκλοφορούσε μέχρι που απέκτησε την ανεξαρτησία του και το άλλαξε. Βανουάτου στην τοπική γλώσσα μπισλάμα σημαίνει «Η γη μας». Τι πιο ταιριαστό για τα νησιά, που έγραψαν ιστορία ως το μοναδικό έδαφος της γης το οποίο είχε… δύο αφεντάδες, και τους Άγγλους και τους Γάλλους! Ήταν το μακρινό 1906 όταν οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις συνεννοήθηκαν να έχουν από κοινού διοίκηση στα νησιά, αντί να πολεμήσουν για την κυριαρχία τους. Ούτως ή άλλως τα νησιά χρησιμοποιούνταν μόνο για στρατηγικούς σκοπούς, δεν είχαν κάποιο πολύτιμο ορυκτό ή καλλιεργήσιμο προϊόν, για το οποίο άξιζε να πολεμήσει κανείς…

Τρόφιμα από τον ουρανό
Οι παραδοξότητες του Βανουάτου δεν σταματούν εδώ. Οι κάτοικοι, που ήλθαν απότομα σε άμεση επαφή με τα επιτεύγματα της δυτικής τεχνολογίας, δεν δίστασαν να θεοποιήσουν τα… αεροπλάνα! Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου αμερικάνικα αεροσκάφη εφοδίαζαν τα νησιά με κούτες τροφίμων που πετούσαν από τον ουρανό, κι αυτό το θέαμα ώθησε τους ιθαγενείς να πιστέψουν ότι τρώνε με τη βοήθεια των… θεών. Οι Δυτικοί όχι μόνο δεν πολέμησαν, αλλά ενίσχυσαν αυτές τις δοξασίες, οι οποίες τους ανέβαζαν στα μάτια των ιθαγενών ακόμα περισσότερο, ως συνεργάτες των θεών! Ακόμα και σήμερα υπάρχουν οπαδοί της συγκεκριμένης θρησκείας, αν και οι αεροπορικές πτήσεις είναι κάτι καθημερινό πια στα νησιά.
Ποδοσφαιρική ομοσπονδία υπάρχει στα νησιά από το 1934, όμως έγινε δεκτή από τη ΦΙΦΑ μόλις το 1988. Αυτοί που προώθησαν περισσότερο τη μπάλα ήταν οι Άγγλοι, γι’ αυτό το σπορ δεν αναπτύχθηκε τόσο στην πρωτεύουσα Πορτ Βίλα, που ήταν υπό γαλλική διοίκηση. Φυσικά η ομάδα σε οποιαδήποτε ηλικιακή κατηγορία δεν είχε κάποια διάκριση πέρα απ’ αυτή την πρόκρισή της στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων. Η μεγαλύτερη επιτυχία της εθνικής ανδρών ήταν η νίκη επί της Νέας Ζηλανδίας με 4-2 το 2004, μια νίκη που στέρησε από τους Νεοζηλανδούς το δικαίωμα να διεκδικήσουν την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2006.

Διαπρέπει στο ποδόσφαιρο στην άμμιο
Η ομάδα μπορεί να θεωρείται από τις μικρομεσαίες ακόμα και στην περιοχή της Ωκεανίας, αφού κυριαρχούν η Νέα Ζηλανδία και τα γαλλικά ακόμα εδάφη της Ταϊτής και της Νέας Καληδονίας, όμως η κατάσταση αλλάζει όταν το ποδόσφαιρο παίζεται στην άμμο! Το Βανουάτου είναι από τις καλύτερες ομάδες της ζώνης στο μπιτς σόκερ, το οποίο εξαπλώνεται ραγδαία και είναι μακράν το πιο δημοφιλές σπορ ανάμεσα στις νέες γενιές. Είναι λογικό αυτό, δεδομένου ότι οι εγκαταστάσεις είναι πολύ πιο φτηνές, άμμος υπάρχει άφθονη, σε αντίθεση με το γρασίδι. Από την μεγάλη δεξαμενή του μπιτς σόκερ αναδείχτηκαν οι περισσότεροι παίκτες, οι οποίοι στελεχώνουν την ομάδα νέων.
Το μεγαλύτερο προσόν αυτής της ομάδας είναι η ομοιογένεια. Οι παίκτες όχι μόνο γνωρίζονται και παίζουν μαζί για χρόνια, αλλά τους τελευταίους μήνες μένουν και μαζί! Μετά την πρόκρισή τους (που ήλθε με μια εντυπωσιακή νίκη με 5-0 επί της Νέας Ζηλανδίας) αποφασίστηκε να φιλοξενηθούν όλοι στις εγκαταστάσεις που έχουν χρηματοδοτηθεί από το επίσημο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας της ΦΙΦΑ στην Πορτ Βίλα.

Ένας «δικός μας» προπονητής
Στη θέση του προπονητή βρίσκουμε έναν παλιό (και μάλλον ξεχασμένο) γνώριμο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Ντέγιαν Γκλούσεβιτς πέρασε για ένα φεγγάρι από την Προοδευτική στα νιάτα του, πριν πάρει των ομματιών του από την Ευρώπη και κάνει καριέρα σε εξωτικές ομάδες της Ινδονησίας , της Μαλαισίας και της Σιγκαπούρης. Προπονητής έγινε στον Καναδά, για τέσσερα χρόνια βρισκόταν στον πάγκο της ομάδας παίδων της Σιγκαπούρης με μεγάλη περιφερειακή επιτυχία. Εκεί τον είδαν και τον «τσίμπησαν» οι υπεύθυνοι του Βανουάτου. Κι απ’ ό,τι φάνηκε ειδικά στο πρώτο ματς, δεν έκαναν λάθος.

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής με τίτλο «Δικαίωμα στο όνειρο για το Βανουάτου»)