Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Μια παράσταση που καθηλώνει

ΔΥΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ, ΤΟ ΡΕΤΙΤΑΛ ΤΩΝ ΦΩΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΠΟΥ ΕΝΕΣΚΗΨΕ ΣΤΟΝ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ

Φεύγοντας από το θέατρο στο τέλος μιας παράστασης, στο μυαλό μου υπάρχει ένας κουρνιαχτός εντυπώσεων. Συνήθως επικρατεί ο θαυμασμός και, στη χειρότερη περίπτωση, η εκτίμηση για το μόχθο των συντελεστών. Όσο και να μη μου αρέσει μια θεατρική δουλειά προσπαθώ να μην είμαι,
και συνήθως δεν είμαι, ισοπεδωτικός. (Εξαίρεση στην περίοδο που τελειώνει μια παράσταση απέραντης μοντερνιάς, δηθενιές και βλακώδους απεραντολογίας μου με έκανε να νιώθω όμηρος στην αίθουσα, ανήμπορος να φύγω γιατί θα έπρεπε να περάσω μέσα από τη σκηνή –και αυτό θα ήταν προσβολή για κάποια παιδιά που επίσης είχαν καταναλώσει πολύν ιδρώτα για να κάνουν με προσπάθεια αυτό που νόμιζαν ότι είναι ποιοτική μοντέρνα τέχνη. Αλλά γι αυτήν την αφόρητα κουραστική ανοησία, τα συναισθήματα που μου δημιούργησε και την ψυχική κόπωση που μου προκάλεσε, θα γράψω μια άλλη φορά).

Επιστροφή στον «κουρνιαχτό» που έλεγα. Βλέποντας πριν από 2-3 Δευτέρες στο («Νέο» πια) Θέατρο Βασιλάκου, στον Κεραμεικό, το Αφέντης και δούλος έμεινα έκπληκτος. Καθηλώθηκα. Μαζί καθηλώθηκε μια ολόκληρη –κατάμεστη!– αίθουσα. Η δραματοποημένη νουβέλα του Τολστόι, σκηνοθετημένη από τον (συνεχώς ανερχόμενο) Γιώργο Νανούρη, με πρωταγωνιστές τον ίδιο (δούλος) και τον εξαιρετικό Δημήτρη Λιγνάδη (αφέντης), ήταν συναρπαστική. Εκπληκτικές ερμηνείες και ιδιαίτερα εκείνη του Λιγνάδη –ενός ηθοποιού που έχει αποκτήσει τη βαρύτητα σπουδαίων κλασικών πρωταγωνιστών μας από το παρελθόν. Και οι δύο ηθοποιοί ήταν ταυτόχρονα αφηγητές και ερμηνευτές τών ρόλων τους. Σύντομες διηγήσεις και μετά, χωρίς διακοπή, σκηνές σε ένα λιτό, αλλά λειτουργικό σκηνικό που είχε ως βάση ένα έλκηθρο και μακριές κουρτίνες που στη εξέλιξη έγιναν στο πάτωμα της σκηνής όγκοι χιονιού με μια έξυπνη και απλή μετατροπή.

Ο ρωσικός χειμώνας στον Κεραμεικό! 

Η βραδιά που είδα την παράσταση δεν ήταν κρύα, αλλά από τα δρώμενα ένιωσα πως βρισκόμουν στην καρδιά του ρωσικού χειμώνα. Αέρας, ομίχλη, χιόνι, σκοτάδι και εικόνες. Πολλές συναρπαστικές εικόνες, εικαστικές θα έλεγα, στην περιστρεφόμενη σκηνή χάρη στους φωτισμούς. Ένα ρεσιτάλ με φως και σκοτάδι. Μια περιγραφή και μια εξέλιξη που είχε, ακόμα, και στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ.

Είναι η καλύτερη παράσταση της χρονιάς από όσες έχω δει. (Βγάζω εκτός συναγωνισμού το υπέροχο Αμάρτημα της μητρός μου στο θέατρο Παραμυθίας, με την εξαιρετική σκηνοθεσία και τις συγκλονιστικές ερμηνείες, επειδή για προσωπικούς λόγους μπορεί να μην είμαι αντικειμενικός).

Οι καλύτερες της ζωής μου 

Στη ζωή μου δυο παραστάσεις ξεχωρίζουν, μακράν, από όλες τις άλλες που έχω δει:

** Η αξέχαστη Δεσποινίς Μαργαρίτα, με την μεγάλη Έλλη Λαμπέτη (εδώ) και
** Η Ευτυχία Παγιαννοπούλου, πιο πρόσφατα, με τη Νένα Μεντή (εδώ)

Τώρα, που άφησα να κατακαθίσει στο μυαλό μου ο κουρνιαχτός των πρώτων ωρών και των πρώτων ημερών, δεν διστάζω να βάλω στην κορυφαία τριάδα των παραστάσεων που αγάπησα, το Αφέντης και δούλος. 

Δ.Β. 

Εδώ, στο τρέιλερ, μια ελάχιστη ιδέα