Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Το ιταλικό θαύμα που λέγεται ΣΠΑΛ

Αν ρωτήσεις ακόμα και κάποιον που ασχολείται πολύ με το ποδόσφαιρο τι είναι «Σπαλ», το πιθανότερο είναι να σου μιλήσει για τον… Γιάννη Σπαλιάρα του Survivor, τη νέα μόδα της εποχής. Κι όχι για την ομάδα-έκπληξη της
Ιταλίας, που την επόμενη χρονιά θα τη δούμε στα μεγάλα σαλόνια της Σέριε Α να συναγωνίζεται τη Γιουβέντους, τη Μίλαν και την Ίντερ. Η Σπαλ, που προηγείται στη Σέριε Β έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά από τώρα τον τίτλο με μεγάλη βαθμολογική διαφορά από τη δεύτερη, είναι η απόδειξη ότι ακόμα και στον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου μπορούν να ευδοκιμήσουν κάποιες ομάδες που δεν έχουν το χρήμα ως πρώτη προτεραιότητα για την ανάπτυξή τους.
Η Σπαλ ιδρύθηκε το μακρινό 1907 στη Φεράρα, την πόλη της επαρχίας Εμίλια-Ρομάνα. Ως ιδρυτής της αναφέρεται ο Πιέτρο Ατσέρμπις, ένας παπάς, μέλος του Σαλεσιανού θρησκευτικού ιδρύματος, ενός από τα πιο ισχυρά στην ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η ομάδα στην αρχή ονομαζόταν «Τσίρκολο Αρς ετ Λάμπορ», το 1913 άλλαξε (ευτυχώς!) το όνομά της σε Σοτσιετά Πολιντεπορτίβα Αρς ετ Λάμπορ. Από τα τέσσερα γράμματα των βασικών λέξεων βγαίνει και το όνομά της, ΣΠΑΛ.

Τι σημαίνει Αρς  ετ Λάμπορ; Στην κυριολεξία σημαίνει «τέχνες και εργασία», όμως πρόκειται για μια λατινική έκφραση για την προαγωγή της σκληρής δουλειάς παράλληλα με την καλλιτεχνική έκφραση.

Κορυφαία φυσιογνωμία για την ιστορία της ΣΠΑΛ υπήρξε ο Πάολο Μάτσα, μια πολύ γνώριμη φιγούρα για το ιταλικό ποδόσφαιρο. Ο Μάτσα, γεννημένος το 1901 στα περίχωρα της Φεράρα, έπαιξε στην ομάδα από μικρός, υπήρξε σχεδόν για 30 χρόνια ο αθλητικός τη διευθυντής και για σχεδόν 31 χρόνια πρόεδρός της (από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου κι έπειτα). Ένας δημοσιογράφος του κόλλησε το παρατσούκλι «θαυματοποιός», για την απίστευτη ικανότητά του να ανακαλύπτει και να αναδεικνύει ποδοσφαιρικά ταλέντα από τη γύρω περιοχή.

Για 17 χρόνια συνεχώς στη Σέριε A΄

Στην εποχή που δεν υπήρχε καν η έννοια «ακαδημία ποδοσφαίρου» και «τμήματα υποδομής», ο Μάτσα με δικά του έξοδα είχε δημιουργήσει το Νεανικό Προπονητικό Κέντρο (Centro Giovanile di Addestramento) στη Φεράρα. Στη λειτουργία του κέντρου αυτού βασίστηκαν αργότερα όλα τα σύγχρονα τμήματα υποδομής που έφτιαξαν οι μεγάλοι ολλανδικοί και ισπανικοί σύλλογοι. Φυσικά οι καλύτεροι νεαροί ποδοσφαιριστές έπαιζαν κατευθείαν στη ΣΠΑΛ κι έτσι η ομάδα, μολονότι δεν είχε ποτέ οικονομική ευχέρεια και συνεχώς έχανε ταλέντα από άλλες, πλουσιότερες ομάδες, κατάφερε και κρατιόταν σε τοπ επίπεδο. Για 17 χρόνια (από το 1951 ως το 1968) έπαιξε ανελλιπώς στην ιταλική Α’ κατηγορία, ένα επίτευγμα το οποίο έχουν καταφέρει μόνο οι ομάδες που είναι διαχρονικά μεγάλα ονόματα στο ιταλικό ποδόσφαιρο.

Ο θάνατος του Μάτσα το 1981 σήμανε και την κατάρρευση της ομάδας, αγωνιστική και οικονομική. Οι ακαδημίες αφέθηκαν στην τύχη τους και, προφανώς, οι πωλήσεις νεαρών παικτών σταμάτησαν, άρα σταμάτησε και η ρευστότητα. Η ομάδα έπεφτε όλο και πιο χαμηλά μέχρι το 2005, που χρεοκόπησε οριστικά και ιδρύθηκε πάλι ως ΣΠΑΛ 1907, αλλά αυστηρά ως ερασιτεχνικός σύλλογος, για να συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα.

Γλίτωσε τη δεύτερη χρεοκοπία 

Το 2012 η ΣΠΑΛ βρέθηκε στα πρόθυρα μια δεύτερης χρεοκοπίας. Εκεί εκμεταλλεύθηκε ένα άρθρο του κανονισμού της ιταλικής ομοσπονδίας και γλίτωσε την διάλυση, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα υποβιβαζόταν στην Δ’ κατηγορία, όπου τη βρήκε ο Ρομπέρτο Μπενασιούτι το 2013.

Ο Μπενασιούτι, ιδιοκτήτης μιας επίσης χαμηλού βεληνεκούς ομάδας, της Τζιακομένσε, έκανε πρόταση στην οικογένεια Κολομπαρίνι, που βρισκόταν στα διοικητικά της ΣΠΑΛ, να «δώσει» στην ομάδα την άδεια συμμετοχής στη Δ’ κατηγορία. Η συγχώνευση έγινε και ιδρύθηκε ένας νέος σύλλογος, η ΣΠΑΛ 2013, με την άδεια συμμετοχής της Τζιακομένσε, αλλά όλα τα υπόλοιπα από την ΣΠΑΛ, από το όνομα της ομάδας μέχρι την έδρα της και τα χρώματά της. Στην ουσία ο Μπενασιούτι αποφάσισε να αναβιώσει το όνειρο της μικρής ομάδας που πάει κόντρα στο ρεύμα και τα καταφέρνει.

Πορεία ανόδου 

Ακριβές χρονοδιάγραμμα προόδου δεν υπήρξε, όμως η πορεία της ΣΠΑΛ ήταν εντυπωσιακή. Σε τρία χρόνια ανέβηκε τρεις κατηγορίες, έφτασε στη Σέριε Β, και τώρα ετοιμάζεται να κάνει το μεγάλο βήμα για την Σέριε Α. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι η ομάδα τα κατάφερε χωρίς την προσθήκη ξένων! Υπάρχουν κάποιοι παίκτες που θεωρούνται «μεταγραφές», αλλά ο κύριος κορμός της ομάδας έχει καταγωγή από την επαρχία της Εμίλια Ρομάνα και υπάρχουν και κάποιοι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σαν δανεικοί από διάφορες ομάδες της Σέριε Α.

Ο προπονητής Λεονάρντο Σεμπλίτσι είναι από το 2014 στο τιμόνι της ομάδας. Βρέθηκε κοντά της από τα «πέτρινα χρόνια» της Λέγκα Προ και πριν λίγο καιρό ανανέωσε το συμβόλαιό του για έναν ακόμα χρόνο, οπότε θα γίνει ο μοναδικός προπονητής στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου που θα κοουτσάρει την ίδια ομάδα σε τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες σε διάστημα τεσσάρων χρόνων.

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)