Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το ποδοπατημένο ταλέντο του Στ. Ψάλτη

Ο Στάθης Ψάλτης δεν ανήκει στην κατηγορία «χαμένο ταλέντο». Είναι μόνος του μια ολόκληρη κατηγορία με τίτλο «ποδοπατημένο ταλέντο». Θα μπορούσε να μείνει στην πολιτιστική μας ιστορία ως μεγάλος ποιοτικός ηθοποιός. Του το αναγνωρίζουν όσοι (πολλοί) τον θαύμασαν στον παλιό τηλεοπτικό «Συμβολαιογράφο» (πρώτη φωτό). Το συνυπογράφουν όσοι λίγοι –ελάχιστοι – τον ανακάλυψαν (τον ανακαλύψαμε) ως κλασικό ηθοποιό στο «Ημερολόγιο ενός τρελού», του Γκόγκολ, αρχές της 10ετίας του ’90. Ήταν σε
θέατρο της οδού Ιπποκράτους, νομίζω στο Διάνα (το πιθανότερο) ή στο Γκλόρια, πάντα τα μπέρδευα αυτά τα δύο –ποιο δηλαδή είναι στο υπόγειο, ποιο στον πάνω όροφο. Εκείνος έπαιζε στο κάτω, σε σχεδόν άδεια αίθουσα, όταν στην πάνω ο Γιώργος Κωνσταντίνου, σε μια καλοβαλμένη παράσταση («Το εξπρές του τρελοκομείου») έσπαγε ταμεία και έδιωχνε κόσμο.

Ο «Τρελός» Ψάλτης συμπλήρωσε τότε ένα καταπληκτικό «Ημερολόγιο» υποκριτικής τελειότητας. Είδα την παράσταση και έμεινα αιφνιδιασμένος, συνεπαρμένος, κατάπληκτος. Όπως κατάπληκτοι ήταν οι περισσότεροι από το περιορισμένο κοινό, αλλά για τελείως διαφορετικό λόγο:

** Εγώ είχα αιφνιδιαστεί από τα σπασμένα φράγματα μιας ερμηνευτικής επιδεξιότητας που ξεχύθηκε απροσδόκητα και κατέκλυσε τη σχεδόν κενή αίθουσα.

** Εκείνοι –οι λίγοι– που ξεστράτισαν και κατέβηκαν στο υπόγειο της Ιπποκράτους για να αποθεώσουν τον γνωστό Ψάλτη, αιφνιδιάστηκαν γιατί δεν είδαν τον Στάθη που ήξεραν. Τον ηθοποιό με τα χοντρά αστεία, τις βωμολοχίες, τα σόκιν, τις υψηλές τσιριχτές νότες, τα απνευστί τιράντες κειμένων, τις σπασμωδικές κινήσεις. Διάβασαν στον τίτλο τού έργου το «Τρελός» και είπαν «εδώ είμαστε». Αλλά δεν ήταν εκεί. Ήταν αλλού, σε μια θεατρική παράσταση του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης –της Μόσχας καλύτερα, λόγω Γκόγκολ!

Ο Ψάλτης είχε αναζητήσει τότε την πραγματική θεατρική του φύση, τη βαθιά ποιοτική, αλλά τσακίστηκε πέφτοντας στην άρνηση της αποδοχής δύο κόσμων. Δεν τον αποδέχτηκε το κοινό του, εκείνο που έβλεπε τις βιντεοταινίες του για να κατουρηθεί από τα γέλια. Αλλά δεν τον αποδέχτηκε και εκείνο το κοινό που θεατρίζεται για την ψυχική του ευδαιμονία.

Γι’ αυτό, το «Ημερολόγιο» έκλεισε τις σελίδες του γρήγορα και η παράσταση κατέβηκε άρον άρον. Έτσι, το πληθωρικό ταλέντο του Στάθη Ψάλτη έμεινε αξόδευτο. Και κακομεταχειρισμένο.

Διον. Βραϊμάκης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ