Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

«Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα. Στες απολαύσεις» («Επήγα», Καβάφης)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

Μ άρεσε πάντα πιο πολύ ο Σεφέρης από τον Καβάφη, επειδή μ άρεσε πιο πολύ ο τρόπος που περιέγραφε τα πράγματα, ήταν πιο κοντά στο γούστο μου, τόσο απλό είναι, δεν έχει να κάνει με αντικειμενική αξία και μελέτη, σιγά που έχω μελετήσει εγώ τον Σεφέρη και τον Καβάφη αρκετά ώστε να καταθέσω σοβαρή άποψη.

Όμως, στην πορεία διαπίστωσα ότι τα πράγματα -αυτά καθ' αυτά- που επέλεξε να περιγράψει ο Καβάφης είναι πολύ πιο κοντά σ αυτό που είμαι εγώ. Και όλοι μας, απλώς οι περισσότεροι δεν φτάνουν ούτε κοντά στο να το δουν. Είναι παραδοχή ταυτόχρονα και ύμνος στις ανθρώπινες αδυναμίες. Δεν χρειάζεται να ταυτίζονται οι αδυναμίες μας, αρκεί να δούμε τον κοινό τόπο: είναι αυτές που μας κάνουν ανθρώπους. Έτσι λέω εγώ.
Ποιήματα δεν βάζω ποτέ, άλλοι ξέρουν πολύ καλύτερα από μένα πώς να το κάνουν, αλλά σήμερα που σαν σήμερα και γεννήθηκε και πέθανε ο Καβάφης, σκέφτηκα πόσο γενναία λόγια είναι τα παρακατω, "Επήγα" το είπε ο ίδιος:

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Μαρία Δεδούση 
(από το fb)