Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Χωρίς το πηλήκιο του χωροφύλακα

Συνεχώς γυρίζουμε πίσω. Διαρκώς βρισκόμαστε σε πορεία επιστροφής στους ποδοσφαιρικούς παγετώνες που κρατάνε το άθλημα στην Ελλάδα κατεψυγμένο. Οι εντάσεις –οι ακραίες εντάσεις για να ακριβολογούμε– είναι στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια μόνιμη κατάσταση, είναι καθεστώς. Και δεν μιλάμε για εντάσεις μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, όπου, στο κάτω κάτω, η αδρεναλίνη αναβλύζει. Μιλάμε για τις εντάσεις στα αποδυτήρια. Θεωρητικά δηλαδή, σε έναν χώρο απροσπέλαστο για αναρμόδιους, άσχετους με τον αγώνα και –το κυριότερο– για θερμοκέφαλους και καζανοκέφαλους.

Θυμάμαι τις καταστάσεις αποδυτηριακής παράκρουσης όταν, πιτσιρίκος ακόμα, ήμουν στη δημοσιογραφική θερμοκοιτίδα τού «Φωτός» και της «Ηχούς» και έγραφα σε μονόστηλα αγώνες του Ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της Αθήνας και του Πειραιά. Ξύλο, βρισιές, απειλές, βιασμοί προσωπικότητας πίσω από τους πόρτες των αποδυτηρίων. Καμιά φορά και από μπροστά. Εικόνες θλιβερές, αλλά και σπαρταριστές, με τους αθωράκιστους (ποια ΜΑΤ;) χωροφύλακες ή αστυφύλακες να κάνουν διπλή προσπάθεια: μια να σταματήσουν τα επεισόδια και μια να μην τους πέσει το υπηρεσιακό τους πηλίκιο!

Παρόμοιες καταστάσεις –καταστάσεις Ερασιτεχνικού–  ζουν τα αποδυτήρια μεγάλων αγώνων. Την προπερασμένη εβδομάδα στο Καραϊσκάκη: φωνές, επιθέσεις, απειλές. Στο κόκκινο το θερμόμετρο και προχθές και στο ΟΑΚΑ: ένταση, διάθεση ρεβανσισμού, ύβρεις. Μιλούσε ο Θεοδωρίδης και ακουγόταν από το «ακροατήριο» η επωδός «μ@λ@κ@», συνεχώς και αδιάκοπα, ενώ την ίδια ώρα ο Καραπαπάς έκανε χειρονομίες με άγνωστο αποδέκτη. Το ίδιο και στο Φάληρο όπου ακούγονταν, μπακράουντ, την ώρα των δηλώσεων Λεμονή, φωνές σε ήχο δεύτερο: «πάμε να γ@μ#σουμε τους μπάτσους».

Φυσικά δεν είναι μόνο σημερινά αυτά. Πάντα, ακόμα και στις «καλές» ημέρες, οι χώροι των αποδυτηρίων μετατρέπονταν σε κολαστήρια για φιλοξενούμενους και διαιτητές. Πριν μερικές δεκαετίες –μπροστά ήμουν– σε αγώνα τού Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ δημοσιογράφος (φιρμάτος σήμερα) άρπαξε από επόπτη το σημαιάκι και τον χτύπησε με οπαδικό μένος

Φυσικά, αποδυτήρια σε κατάσταση υστερίας βρίσκουμε μόνο στα εγχώρια παιχνίδια, ποτέ στα ευρωπαϊκά. Όπου αναγκαστικά πουλάμε αγιοσύνη και ευπρέπεια. Ποιος να τολμήσει να απειλήσει τον διαιτητή; Ποιος τον παρατηρητή; Τότε από τσαμπουκάδες γινόμαστε κοριτσάκια με πανάδες στα μάγουλα.

Ενώ εδώ, στην Ελλάδα, μετά από κάθε αποδυτηρητιακή ακρότητα κρατάμε στη μνήμη υλικό για την ερχόμενη παράκρουση –και γενικά για το μέλλον. Ποιος παίρνει όρκο ότι στα επόμενα ντέρμπι ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ (και αντίστροφα) δεν θα έχουμε επανέκδοση των όσων έγιναν στα τωρινά παιχνίδια Κυπέλλου; Μάλιστα, χωρίς τον χωροφύλακα που θα κρατάει το καπέλο του  και θα μας διασκεδάζει η γραφικότητά του.

Τα λόγια του Μαρίνου

Μεγαλειώδης, εκκωφαντική και με ιστορικής έκτασης σκορ η χθεσινή πρόκριση του ΠΑΟΚ. Αυτοκτονικός στο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός και έξαλλος –για μια ακόμα φορά– με τη διαιτησία, αλλά τα επιχειρήματά του γκρεμίζονται με την ισοπεδωτική τεσσάρα. Όμως, αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι η ήρεμη, αυτοκριτική δήλωση του Μαρίνου Ουζουνίδη αμέσως μετά τη λήξη: «Όταν δεν κάνεις γκολ τις ευκαιρίες που δημιουργείς, δεν μπορείς να περιμένεις και κάτι». Μας χρειάζεται ο ποδοσφαιρικός πολιτισμός. 

Διον. Βραϊμάκης
(Δημοσιεύεται και στη Live Sport της Παρασκευής)