Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Στο Σχολείο σαν να κουβαλούν οικοδομικά υλικά του Σινικού Τείχους

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ, ΣΕ ΡΟΛΟ ΜΑΜΑΣ, ΑΠΟΡΕΙ, ΕΞΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ (ΑΦΕΛΩΣ!) ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΜΑΘΙΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ Η ΛΑΟΥΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

- Γεια σου μαμά, φεύγουμε τώρα.
- Γεια σας παιδάκια, καλά να περ… ΠΟΥ ΠΑΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ;
- Τα βιβλία μου είναι μαμά.
Πετάγομαι όρθια και -κακώς- δυσπιστώ.
- Τι έχεις βάλει μέσα στην τσάντα Λάουρα;

- Τα απαραίτητα μαμά.
- Ποια απαραίτητα, παιδί μου, σας ζήτησαν να πάτε κι ένα πτώμα στο σχολείο;
Ανοίγει τσάντα κι αρχίζει να βγάζει τετράδια, τετραδιάκια, βιβλία, βιβλιαράκια, πεντάγραμμα, ανθολόγια, φωτοτυπίες, ότι διεσώθη από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, που είναι απάρεντλι απαραίτητο για να κάνουν πέντε ώρες μάθημα τα Ελληνόπουλα της Ε' Δημοτικού.
- Τι είναι όλα αυτά παιδί μου;
- Τα Γαλλικά…
Βέβαια, διότι για να μάθουν α, μπε, σε, άντε και ντε, στα Γαλλικά χρειάζονται δύο καγιέ, μια χειρόγραφη εργασία, ένα βιβλίο ΚΑΙ ένα βιβλίο ασκήσεων. Και για το ντο, ρε, μι, άντε και το φα, στη μουσική, χρειάζεται τετράδιο, πεντάγραμμο, βιβλίο ΚΑΙ βιβλίο ασκήσεων. Και για τη γλώσσα, αχ αυτή η γλώσσα, χρειάζεται το βιβλίο, το βιβλίο ασκήσεων, το τετράδιο παραγωγής γραπτού λόγου, το ασκήσεων, το πρόχειρο, το επίσημο, το πιο επίσημο, το σμόκιν και το φράκο. Και επειδή όλα αυτά δεν φτάνουν, ΚΑΙ φωτοτυπίες.
Μέσα σ’όλα βλέπω ένα βιβλίο που με δέκα τέτοια χτίζεις άνετα το ανατολικό τμήμα του Σινικού Τείχους.
- Αυτό τι είναι παιδί μου;
- Το Ανθολόγιο

Η τσάντα, στο μεταξύ, κοντεύει να ανοίξει από το βάρος και το παιδί, που είναι δεν είναι 45 κιλά το ίδιο, κουβαλάει 20 για να πάει να μάθει γράμματα. Εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται πρωινιάτικο αυτή η κουβέντα, ούτε η πρώτη φορά που τους βάζω -κακώς- ν' ανοίξουν την τσάντα δυσπιστώντας. Γιατί δυσπιστώ; Διότι μου φαίνεται αδιανόητο ότι κανείς δεν έχει καταφέρει, τόσα χρόνια τώρα, να εξορθολογίσει αυτό το πράγμα και να απαλλάξει τα παιδιά από τον καταναγκασμό να πηγαίνουν στο σχολείο σαν οικοδόμοι που κουβαλάνε τα τσιμέντα στην πλάτη. Όπως πηγαίναμε κι εμείς, άλλωστε...

Κάπου εκεί, βέβαια, πέφτω στη γνωστή λούμπα, έλα ρε Μαρία που ξέρεις εσύ καλύτερα, τόσοι «ειδικοί» κάτι θα ξέρουν. Ξαναβγαίνω άμεσα. Δεν είναι το θέμα αν ξέρω εγώ καλύτερα -που μπορεί και να ξέρω, διότι λοτζίστικς είναι στην τελική και σε όλα τα μετερίζια κάποιοι είμαστε καλύτεροι στα λοτζίστικς από τους άλλους, και στη δική μου δουλειά άλλωστε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιμένουν να κρατάνε έντυπα αρχεία ή να σπαταλάνε τόνους χαρτί κάθε μέρα άνευ λόγου- το θέμα είναι ότι υπάρχουν λύσεις και υπάρχουν διεθνώς υποδείγματα για το πώς μπορεί να γίνει καλύτερα όλο αυτό.

Ας τους πάρουν τάμπλετ ή ρίντερ και ας βάλουν μέσα όλη την ύλη. Ας δουλεύουν με τυπωμένες σελίδες καθ’ εκάστη αντί να κουβαλάνε τα οικοδομικά υλικά του Σινικού Τείχους πέρα δώθε να παίρνουν τον αέρα τους. Ας τους βάλουν υπολογιστές. Ας κάνουν κάτι, τέλος πάντων.

Πήρε το μάτι μου τη συνέντευξη ενός καθηγητή ορθοπαθητικής, που το λεγε ξεκάθαρα: Ψηφιοποίηση του σχολείου, για να σώσουμε τα παιδιά από τη σχολική οσφυαλγία που θερίζει, και κυρίως στις χώρες του Νότου. «Η σχολική τσάντα δεν θα πρέπει να ξεπερνάει σε βάρος, το 10% του βάρους του παιδιού, ενώ σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα αποτελεί και το μέγεθος του θρανίου που δεν αλλάζει, σύμφωνα με την μυοσκελετική ανάπτυξη των μαθητών», είπε ο άνθρωπος, αλλά προφανώς μόνος του το είπε, μόνος του το άκουσε. Και μην ακούσω τίποτα «με τι λεφτά;» Με τα λεφτά που τυπώνονται κάθε χρόνο χιλιάδες βιβλία που στο τέλος της σεζόν καίγονται, πετιούνται ή στην καλύτερη ανακυκλώνονται. Με τα λεφτά που θησαυρίζει ο Τζάμπο από 200 τετράδια ανά παιδί κάθε σεζόν. Μ' αυτά τα λεφτά ή με άλλα λεφτά που δεν είναι δικό μου πρόβλημα που θα βρεθούν. Αλλά, κυρίως, με το να βάλουν κώλους κάτω οι ειδήμονες και να βρουν τη λύση. Ή, μάλλον, για να το πω πιο σωστά, να θελήσουν να εφαρμόσουν τη λύση.