Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

«Μαζί του υπήρχε αρχή, μέση και τέλος, με τους άλλους ήταν ό,τι να ΄ναι»

Όσο και αν κάποιοι και κάποια (δημοσιεύματα) θέλουν να τον ελαφρύνουν ως προσωπικότητα, ο Τάκης Λεμονής και η πορεία του στον Ολυμπιακό είναι σοβαρή υπόθεση. Ο Αλέκος Αλεξανδρής στην
πρόσφατη πολυσυζητημένη συνέντευξή στον Sport24.gr (διαχρονικά μία από τις σπουδαιότερες μεταξύ εκείνων που βγάζουν θέ-μα-τα), μίλησε για τους δυο καλύτερους προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκε στον Ολυμπιακό. Ο ένας ήταν ο Τάις Λίμπρεχτς, ο άλλος ο Τάκης Λεμονής, και οι υπόλοιποι, είπε, «ό,τι να ‘ναι». Προσέξτε τι δήλωσε ο Αλεξανδρής:

«Εκείνη τη σεζόν δουλέψαμε σε πραγματικά επαγγελματικά πρότυπα που αρμόζουν σε μία ομάδα του επιπέδου του Ολυμπιακού. Δουλέψαμε πιο σοβαρά. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε περισσότερος χαβαλές (…) Ό,τι κάναμε μόνοι μας και με τη βοήθεια του κόσμου. Δεν υπήρχε ένα ξεκάθαρο πλάνο απ’ τους υπόλοιπους προπονητές. Ενώ με τον Λίμπρεχτς και τον Λεμονή υπήρχε ένα πλάνο. Υπήρχε αρχή, μέση και τέλος. Με τους άλλους ήταν... ό,τι να ‘ναι"».

Ο Λεμονής δεν είναι Ζίκο, δεν είναι Σόλιντ. Μακροημέρευσε στον πυρακτωμένο κόκκινο πάγκο. Εκεί έζησε τον θρίαμβο αλλά και την αμφισβήτηση, τις αρνητικές σχέσεις του με έναν παίκτη-τοτέμ για την ερυθρόλευκη κερκίδα, τον Γεωργάτο, τις δυο απολύσεις από τον Σωκράτη Κόκαλη –η μία, νομίζω, με τηλεφωνική εντολή από την Αμερική στον Λούβαρη.

Μαζί του η ομάδα έπαιξε όμορφη μπάλα, πέτυχε μεγάλα σκορ στα ντέρμπι, είχε τεράστιες ευρωπαϊκές επιτυχίες, όπως το ασύλληπτο 6-2 με τη Λεβερκούζεν σε εκείνη την ιστορική ταπείνωση γερμανικής ομάδας. Και ακόμα μαζί του αποκατέστησε τις χαμένες  σχέσεις της με το «διπλό» στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πρώτα με τη Βέρντερ, ύστερα με τη Λάτσιο και ενδιάμεσα με την κατάπληκτη εμφάνιση στη Μαδρίτη κόντρα στη Ρεάλ.
Ο Λεμονής αποτελεί ιδανική λύση τη συγκεκριμένη στιγμή για χίλιους λόγους και έναν ακόμα, τον χιλιοστό πρώτο. Είναι η χημεία του με τον κόσμο του Ολυμπιακού και η ευρεία αποδοχή που απολαμβάνει. Αυτό βοηθάει για να σφίξει η γροθιά του συλλόγου μετά από την επιδημία απολύσεων-αποχωρήσεων που ταλαιπωρεί τον Ρέντη.

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ: Και όμως, αγαπητέ Παναγιώτη από τα Σεπόλια, παρά την αμφιβολία που εκφράζεις στο συνοδευτικό σου σημείωμα, διάβασα με ενδιαφέρον όλο το οργισμένο γράμμα σου –και τις 12 πυκνογραμμένες σελίδες που δεν αφορούν μόνο αθλητικά, αλλά πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Σε πολλά συμφωνώ, σε πολλά διαφωνώ και με αρκετά από αυτά που θίγεις (και τα πολιτικά) έχω ασχοληθεί –μάλιστα σε κάποια με πνεύμα που είναι κοντά στο δικό σου. Βρίσκω εύστοχη πιστολιά (στον κρόταφο!) εκείνο το «είστε τοξικοί, ρε!» που γράφεις για τους δημοσιογράφους. Μαζί σου! Αλλά είμαι χώρια στο τσουβάλιασμα όλων, κάτι που δεν είναι δημοκρατικό. Και εσύ φαίνεσαι δημοκράτης. Να είσαι καλά, Παναγιώτη. Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.  

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής με τίτλο «Με τον Λεμονή υπήρχε ξεκάθαρο πλάνο»)