Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Να μη γίνει μια τρύπα στο νερό

Μας πήρε κάποια χρόνια αλλά το καταφέραμε. Καταφέραμε να αποδιοργανώσουμε το πρωτάθλημα, να εξαντλήσουμε μέχρι λύπησης ομάδες που ήταν άλλοτε εύρωστες, να εξαναγκάσουμε άλλες σε αποχώρηση μεσούσης της περιόδου πάμπτωχες και διαλυμένες, να δημιουργήσουμε χαώδεις διαφορές ανάμεσα σε πρώτη και δεύτερη θέση, να αδειάσουμε τις κερκίδες από τους
αληθινούς ποδοσφαιρόφιλους και, γενικά, να καταστρέψουμε ένα προϊόν, το οποίο τώρα, με την αναδιάρθρωση, το βάλαμε σε νέο αμπαλάζ για να το πουλήσουμε.

Όπως είχε καταντήσει (γιατί για κατάντια πρόκειται) η διοργάνωση της Σούπερ Λιγκ, οι μεγάλες αλλαγές που αποφασίστηκαν «για το καλό της», φαίνονταν επιβεβλημένες. Είναι μια μάσκα οξυγόνου σε ένα πρωτάθλημα που όλο και περισσότερο ανάσαινε βαριά από τις κακοποιήσεις που είχε υποστεί για χρόνια. Τώρα θα έχουμε λιγότερες ομάδες, περισσότερους αγώνες, πολλαπλάσια ντέρμπι, πιο πολλές τηλεοπτικές μεταδόσεις και, ενδεχομένως, μεγαλύτερο ανταγωνισμό.

Ωστόσο, αν εξετάσουμε τις αλλαγές με μια άλλη ανάγνωση, τα συναισθήματα αναδεύονται. Μαζί με την ελπίδα ότι κάτι καλύτερο μπορεί να βγει, υπάρχει και η θλίψη επειδή η Σούπερ Λιγκ απομακρύνεται –αναγκαστικά, σύμφωνοι– από τα «κανονικά» σχήματα πρωταθλημάτων, «κανονικών» χωρών, όπως είναι οι Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, αλλά ΚΑΙ οι Ουγγαρία, Τσεχία, Νορβηγία κ.λπ.. Φεύγει από εκεί, από τις απλές διοργανώσεις όπως ήταν και η δική μας παλιότερα, για να πάει σε μπερδεμένα σχήματα πρωταθλημάτων με περιορισμένη λάμψη όπως είναι του Βελγίου, της Δανίας, της Ουαλίας, της Ρουμανίας κ.ά.

Το πόσο θα ανακάμψει το ελληνικό ποδόσφαιρο με τις αναγκαστικές αλλαγές και το πόσο θα αντέξουν οι ομάδες σε ένα ασυνήθιστο γι’ αυτές βαρύ πρόγραμμα, θα φανεί στην πράξη. Προς το παρόν ένα είναι βέβαιο. Ότι ουσιαστικά δεν θα αναβαθμιστεί τίποτα αν δεν αναβαθμιστεί η δυναμικότητα των ομάδων. Τι να τα κάνεις τα πλέι οφ, και πόσο ενδιαφέρον να έχουν, αν ο πρώτος της κανονικής περιόδου εξασφαλίζει διαφορά από τον δεύτερο 30 βαθμών όπως το 2016, 17 όπως το 2014, 15 όπως το 2013, 13 όπως το 2011 ή ακόμα και 12 όπως το 2015.

Εν τέλει, χρειαζόμαστε δυνατές και υγιείς ομάδες, όχι διοργανώσεις πολλαπλών φάσεων. Διαφορετικά, με τις αλλαγές θα έχουμε κάνει πάλι μια τρύπα στο νερό.

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)