Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ο τελευταίος ΑΡΧΟΝΤΑΣ της αθλητικής δημοσιογραφίας

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ, ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ, ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ

Καλοκαίρι του 1993... Το πρώτο μου καλοκαίρι στο «ΦΩΣ», ως συντάκτης ύλης. Περίοδος μεταγραφών. Ο Ολυμπιακός ενδιαφέρεται να αποκτήσει κάποιον ποδοσφαιριστή (δεν έχουν σημασία τα ονόματα...), για τον οποίο ενδιαφέρονται κι άλλες μεγάλες ομάδες. Όταν το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει σε μια διαδικασία πλειστηριασμού, η διοίκηση του Ολυμπιακού αποφασίζει να αποσύρει το ενδιαφέρον της. Παίρνω το κείμενο του συντάκτη και βάζω τίτλο: «Εκανε πίσω ο Ολυμπιακός για τον....». Και υπότιτλο «Απέσυρε το ενδιαφέρον του κ.λπ, κ.λπ». Την επομένη με φωνάζει ο κύριος Θόδωρος στο γραφείο του: «Ο τίτλος που έβαλες δεν είναι σωστός», μου λέει. Απόρησα, αλλά δεν πρόλαβα να εκφράσω την απορία μου. «Δηλαδή,
σωστός είναι συντακτικά», συνέχισε. «Αλλά ένας Ολυμπιακός, όπως πολύ καλά γνωρίζεις, δεν κάνει ποτέ πίσω. Απλά αποσύρει το ενδιαφέρον του. Θα έπρεπε, λοιπόν, να βάλεις “Απέσυρε το ενδιαφέρον του ο Ολυμπιακός για τον τάδε” και τέλος. Ούτε υπότιτλους, ούτε καπέλα, ούτε κάτι άλλο...».
Αυτός ήταν Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΟΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Ο τελευταίος ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ Ολυμπιακός. Ο τελευταίος ΑΡΧΟΝΤΑΣ της αθλητικής δημοσιογραφίας...
Ο κύριος Θόδωρος Νικολαΐδης από το πρωί του Σαββάτου, 18 Μαρτίου 2017, δεν είναι κοντά μας. Έφυγε πλήρης ημερών. Στις επάλξεις! Όπως ακριβώς το ήθελε. Στην πρώτη γραμμή μέχρι τα 92 του... Ασχολούμενος με την πρώτη σελίδα του «ΦΩΤΟΣ» μέχρι την τελευταία στιγμή. Περήφανος για τα περίφημα «περιεχόμενα» με τα οποία «έντυνε» τους τίτλους του. Τα οποία αποτελούσαν κορυφαίο δείγμα σωστού χειρισμού της ελληνικής γλώσσας.

«Τα πέτρινα χρόνια τελείωσαν... Σσσσστ...»

Τα επτά χρόνια μου στο «ΦΩΣ» -αρχικά ως συντάκτης ύλης και κατόπιν ως αρχισυντάκτης- ήταν το «Πανεπιστήμιό» μου. Κάθε μέρα μάθαινα και κάτι καινούργιο από τον κύριο Θόδωρο. Για την δημοσιογραφία, τον Ολυμπιακό, την ίδια τη ζωή. Ακόμη και η αποχώρησή μου από την εφημερίδα, το 2000, ένα τεράστιο μάθημα ήταν. Το πιο μεγάλο και το πιο χρήσιμο μάθημα στα χρόνια της καριέρας μου που ακολούθησαν!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την 21η Απριλίου του 1994. Τη βραδιά που ο Ολυμπιακός του Γιάννη Ιωαννίδη και του Ζάρκο Πάσπαλι, αν και μεγάλο φαβορί, έχασε στον τελικό της Ευρωλίγκας από την Μπανταλόνα. Τέλειωσε το ματς κι εμείς περιμέναμε να μας φωνάξει στο γραφείο του για να μας δώσει οδηγίες. Η ώρα περνούσε, τα χρονικά περιθώρια για την έκδοση στένευαν, αλλά το τηλέφωνο δεν χτυπούσε... Μισή ώρα μετά τη λήξη του τελικού αποφασίζω να κατέβω εγώ στο γραφείο του. Σχεδόν απόλυτο σκοτάδι! Όλα τα φώτα σβηστά και μόνο από μια ελάχιστη αντανάκλαση (από τον φωτισμό του δρόμου) ίσα που μπορούσα να διακρίνω τη φιγούρα του: Να κάθεται ακίνητος στην καρέκλα του, αδυνατώντας να δεχτεί την ήττα!

Ο κύριος Θόδωρος δίδαξε τι θα πει ΣΕΒΑΣΜΟΣ στην είδηση, τι θα πει σεβασμός στον αντίπαλο. Δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να γράψει πρωτοσέλιδα «Ισοπεδωτικά ανώτερος ο Παναθηναϊκός σε όλους τους τομείς», μετά τον θρίαμβο των «πρασίνων» στο «Γ. Καραϊσκάκης» με 3-0, τον Μάρτιο του 2014, όταν άλλοι έψαχναν άλλοθι και δικαιολογίες... Όπως δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να φιλοξενήσει απόψεις αιρετικές, από τη στιγμή που τις υποστήριζε ΕΠΩΝΥΜΑ κάποιος.

Απολάμβανε σαν μικρό παιδί κάθε επιτυχία της ομάδας. Είτε εντός, είτε εκτός γηπέδου. Θυμάμαι ακόμη κάποιο απογευματάκι, εκεί, γύρω στις 6, λίγες εβδομάδες πριν τον Ιούνιο του 1996, που ανέλαβε ο Μπάγεβιτς τον Ολυμπιακό. Μπήκα στο γραφείο του τη στιγμή που έκλεινε το τηλέφωνο. Το πρόσωπό του έλαμπε... «Αφεντικό, έγινε κάτι; Πολύ χαρούμενο σας βλέπω», του είπα. Με κοίταξε φανερά συγκινημένος. Απάντησε σχεδόν συνωμοτικά: «Τα πέτρινα χρόνια τελείωσαν. Σσσσστ». Κι έφερε το δάχτυλο στο στόμα του, σε μια κίνηση που σήμαινε πως θα έπρεπε να σιωπήσω και να ξεχάσω τα λίγα που είπε και τα πολύ περισσότερα που υπονόησε...

«Ο μόνος Ελληνας που δεν του ζήτησε ποτέ κάτι...»

Ο ΚΥΡΙΟΣ Θόδωρος δεν θα ξαναπάει στην αγαπημένη του Μύκονο. Εκεί, όπου είχε φτιάξει τον δικό του Παράδεισο. Από τον οποίο είχαν περάσει (και φιλοξενηθεί), κατά καιρούς, μερικές από τις ισχυρότερες προσωπικότητες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Είναι γνωστό, εξάλλου, πως ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής περνούσε πολλά από τα καλοκαίρια του, φιλοξενούμενος του κυρίου Θόδωρου και της κυρίας Ειρήνης.
Μια τεράστια προσωπικότητα, με την οποία είχα την τύχη να γνωριστώ και να συνομιλήσω στο σπίτι του κυρίου Θόδωρου, στη Μύκονο, ήταν ο αείμνηστος Παναγιώτης Λαμπρίας. Δημοσιογράφος, ευρωβουλευτής, με αστείρευτο χιούμορ, κι ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μου είχε πει για τον Θόδωρο Νικολαΐδη:
«Μπορείς να φανταστείς γιατί ο Πρόεδρος (σ.σ. εννοούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) εκτιμά απεριόριστα τον Θόδωρο;».
Φυσικά και δεν μπορούσα να φανταστώ...
«Γιατί είναι ο μόνος Ελληνας που δεν του ζήτησε ποτέ κάτι...»!

Αντίο ΚΥΡΙΕ ΘΟΔΩΡΕ...

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΟΔΩΡΟΣ δεν είναι πια κοντά μας... Η αθλητική δημοσιογραφία δεν έχασε απλά έναν μεγάλο. Εχασε ΤΟΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ και ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΙΣΤΟ, τον ΠΙΟ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟ υπηρέτη της. Τον άνθρωπο που έγραψε πρόσφατα (μετά τη βράβευσή του, πέρσι, από το ίδρυμα Μπότση για την πολύχρονη προσφορά του στην αθλητική δημοσιογραφία) πως «είναι σπουδαίο να ξέρεις ότι το καθημερινό σου χρέος είναι να φτιάξεις μια ακόμη πρώτη σελίδα».
α
Αντίο, κύριε Θόδωρε... Αντίο και Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

Ι.Μ.

** Το άρθρο του Γιάννη Μηνδρινού δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής 
** Η φωτογραφία που εικονογραφεί το κείμενο στον Harddog δημοσιεύτηκε περίπου πριν από έναν χρόνο στο Φως, μαζί με άλλες άγνωστες φωτογραφίες από τη ζωή του εκδότη, αλλά και της κυρίας Ειρήνης Νικολαΐδου. Εδώ ο Θ.Ν. (αριστερά) με τον Γιώργο Δαρίβα, παλιό άσσο του Ολυμπιακού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Διον. Βραϊμάκης (στη Live και στον Harddog): Ένας γίγαντας της δημοσιογραφίας

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ