Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

«Ζητιάνος του καλού ποδοσφαίρου»

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΟΤΙ «ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΑΛΕΤΟ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ»

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο νιώθω κοντά σε αυτό που περιγράφει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στο (εξαιρετικό) «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου»: νιώθω, όπως και εκείνος, ένας ζητιάνος της καλής μπάλας. 
Το βράδυ της Τετάρτης είχα την τύχη, μαζί με εκατομμύρια άλλους στο πλανήτη, να ευεργετηθώ από τη φιλευσπλαχνία τής πανανθρώπινης λατρείας που λέγεται ποδόσφαιρο. Αυτό το απίθανο παιχνίδι που είδαμε στο
Καμπ Νου, με τα εναλλασσόμενα συναισθήματα, δεν περιγράφεται χωρίς τον κίνδυνο να πέσεις σε κοινοτοπίες που έχουν γραφεί για άλλους καλούς αγώνες, με αναφορές σε έπη, σε σενάρια α λα Χίτσοκ, σε μεθυσμένες πολιτείες, σε θεούς και ημίθεους.
Οι λέξεις είναι μικρές και αδύναμες να αποδώσουν κάτι που μοιάζει μεταφυσικό. Κάτι που είναι υπερβατικό. Κάτι που μπορούσε να δικαιώσει ακόμα και εκείνο το πολυχρησιμοποιημένο ανόητο τσιτάτο, κοελικής εμπνεύσεως, περί συνωμοσίας τού Σύμπαντος όταν θέλεις κάτι να πετύχεις.

Από την Καταλονία ξεκίνησε το βράδυ της Τετάρτης το ταξίδι στην αιωνιότητα ενός γεγονότος που θα μείνει ανεξίτηλο στις μνήμες για τις επόμενες πολλές δεκαετίες. Ένα εικοσιτετράωρο μετά δέχομαι με κλειστά μάτια την καταιγίδα μικρών διαπεραστικών εικόνων από εκείνο το εξωπραγματικό που ζήσαμε προχθές. Εικόνες με το χαρακωμένο, γεμάτο πτυχές πρόσωπο του τρελαμένου Λουίς Ενρίκε, τα δεκάδες κοφτά πλάνα σε πρόσωπα θεατών που παραληρούσαν, τα δάκρυα του νεαρού οπαδού, το ουρλιαχτό θεατή σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο, το συμβιβασμένο χειροκρότημα στο 4-1, την άγρια προσδοκία στο 5-1 και τη έξαλλη χαρά στο 6-1 –και όλα αυτά, τα ανατρεπτικά της λογικής, μέσα μόλις επτά λεπτά. Μα πιο πολύ σημαδεύει τη μνήμη μου η εικόνα ενός γηπέδου που αρνιόταν να αδειάσει πολλή, πάρα πολλή ώρα, μετά τη λήξη και μετά τους πανηγυρισμούς.

Κλείνοντας, να ξαναγυρίσω στο μεγάλο Ουρουγουανό συγγραφέα με τον οποίο άρχισα αυτό το αδύναμο να αποδώσει συναισθήματα και εικόνες άρθρο. Ο Εντουάρτο Γκαλεάνο, όντας από πιτσιρίκος οπαδός της Νασιονάλ, ένιωσε την υποχρέωση να μισήσει τη εχθρική Πενιαρόλ. Αλλά το όμορφο παιχνίδι δυο άσσων τής τελευταίας έφερε διαφορετικό αποτέλεσμα:

«Πέρασαν τα χρόνια», γράφει, «και κατέληξα να αποδεχτώ την ταυτότητά μου: δεν είμαι τίποτα παραπάνω παρά ένας ζητιάνος του καλού ποδοσφαίρου. Περιφέρομαι στον κόσμο με το καπέλο στο χέρι και παρακαλάω στα γήπεδα: ‘‘ Ο Θεός να σας έχει καλά, ένα καλό παιχνίδι’’».

Δεν αμφιβάλλω ότι ο Θεός θα έχει καλά για ό,τι μας πρόσφεραν προχθές και τα παιδιά της Μπάρτσα και εκείνα της Παρί, που έπαιξαν τον μαρτυρικό ρόλο του θύματος σε μια τέλεια ποδοσφαιρική παράσταση. Τέτοια, που θα δικαίωνε αμέσως τον Σοστακόβιτς  όταν έλεγε «το ποδόσφαιρο είναι το μπαλέτο των μαζών».

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ