Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Η υπέροχη Δεσποινίς Μαργαρίτα τού Flash αλλά και μια (ξαφνική) ανησυχία

Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΣΤΗ (ΣΚΕΤΑ;) ΜΟΥΣΙΚΗ - ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ 

Αν και τις δυο τελευταίες τελευταίες ημέρες μού φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά (δείτε στο τέλος του θέματος), θέλω εδώ και καιρό να πω και να γράψω ότι ο Flash fm λειτουργεί ως ένας κανονικός, πλήρης, ραδιοφωνικός σταθμός – τουλάχιστον έως το τέλος της περασμένης εβδομάδας. Δηλαδή περίπου όπως
παλιά, και ίσως καλύτερα γιατί η δουλειά βγαίνει από τους εργαζόμενους χωρίς εργοδότη –με ό,τι καλό ή κακό εμπεριέχει αυτό. Όχι ότι με χαλούσε η προηγούμενη χαλαρή λειτουργία τού Σταθμού των Εργαζομένων. Το αντίθετο, μου άρεσε πολύ η μουσική του, ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό. Την απολάμβανα, με είχε ενθουσιάσει και –ως συνήθως μη εγκρατής σε εκδηλώσεις συναισθημάτων– το είχα γράψει με έμφαση.

Το πλήρες πρόγραμμα

Αλλά από την στιγμή που ο Flash απέκτησε πλήρες πρόγραμμα, μπήκε στην ομάδα των σταθμών που παρακολουθώ τακτικότερα. Ο Flash μού άρεσε πάρα πολύ για τα μουσικά του προγράμματα (πλέον, πολλά με τη συμμετοχή συνεργατών του radiofono.gr, αν το έχω καταλάβει καλά) που εξακολουθούν να είναι τα καλύτερα και τα ποιοτικότερα, τουλάχιστον μεταξύ των σταθμών που παρακολουθώ.

Και θέατρο!

Αλλά το βράδυ της περασμένης Παρασκευής διαπίστωσα ξαφνικά ότι ο Flash επανέφερε κάτι παλιό στα ραδιοκύματα, με το οποίο δημιουργήθηκαν μερικές γενιές θεατρόφιλων! Ήταν το Θέατρο στο Ραδιόφωνο. Άκουσα τη θρυλική για εμένα «Δεσποινίδα Μαργαρίτα». Έναν καταπληκτικό μονόλογο, γραμμένο από έναν Βραζιλιάνο συγγραφέα, τον Ρομπέρτο Ατάιντε, που έγινε πλούσιος από αυτό και, από όσα ξέρω, από τότε δεν έγραψε κάτι άλλο αξιόλογο –τουλάχιστον τόσο δυνατό και διαδεδομένο–, αλλά μόνο εισπράττει πνευματικά δικαιώματα και περιοδεύει για να παρευρεθεί στις παραστάσεις της «δασκάλας» Μαργαρίτας όπου τον καλούν.

Μια σπουδαία παράσταση

Δυστυχώς άκουσα τη Δεσποινίδα Μαργαρίτα του Flash κάνα 15λεπτο πριν από το τέλος, κάνοντας ραδιοζάπινγκ στο αυτοκίνητο και δεν μπόρεσα να έχω πλήρη εικόνα, ούτε συγκράτησα τα ονόματα των συντελεστών. Νομίζω, όμως, ότι ήταν παραγωγή κάποιου ιδιωτικού φορέα –και όποιος γνωρίζει κάτι ας βοηθήσει.

Προσωπικά με τη Δεσποινίδα Μαργαρίτα έχω μια ιδιαίτερη «σχέση». Η παράσταση με γοήτευσε όταν την είδα με «Μαργαρίτα» τη μεγάλη Έλλη Λαμπέτη στην οδό Αμερικής, στο θέατρο Διονύσια (σήμερα Θέατρο Χορν). Το τρίο των συντελεστών τότε ισοδυναμούσε με ομάδα θεατρικού Τσάμπιονς Λιγκ που κατακτά το τρόπαιο: Έλλη Λαμπέτη πρωταγωνίστρια, Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθεσία, Κώστας Ταχτσής μετάφραση. Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη παράσταση που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Αυτή και η πρόσφατη «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή, άλλος ένας καταπληκτικός μονόλογος (δείτε εδώ, αν σας ενδιαφέρει). Καμιά, σημασία, βέβαια, οι δικές μου εκτιμήσεις για παραστάσεις από το παρελθόν. Σημασία έχει η πρωτοβουλία του Flash, η οποία ελπίζω να συνεχιστεί.

Τρέχει κάτι;

Αλλά εδώ –λίγο πριν ανεβάσω το εγκωμιαστικό σχόλιο– έρχεται να αγκιστρωθεί μέσα μου μια ανησυχία. Το πρωί της Τρίτης, στο μικρό διάστημα που άκουσα τον Flash, έπεσα πάλι πάνω σε μουσική, ενώ εκείνη την ώρα έβγαινε καθημερινά στον αέρα μια ενημερωτική καθημερινή εκπομπή, με δύο (ή τρεις, δεν θυμάμαι) παραγωγούς, ενώ δεν υπήρχαν πάλι δελτία ειδήσεων.

Υπέθεσα ότι ήταν (και μπορεί να είναι) κάποια αρρυθμία, δικαιολογημένη σε ένα σταθμό με αυτήν την ιδιαιτερότητα. Όμως, το αγκίστρι της ανησυχίας καρφώθηκε πιο βαθιά όταν και το πρωί της Τετάρτης, τουλάχιστον έως τις 12 το μεσημέρι, περίπου, που ανεβαίνει αυτό το κομμάτι, υπήρχε πάλι μόνο μουσική! Τρέχει κάτι; Ανησυχώ και ελπίζω πως όχι. Όμως, φτάνει μόνο η ελπίδα;

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ