Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Αν ο Αντετοκούνμπο ήταν σημαιοφόρος

Πάνε χρόνια που ένας παλιός ναυτικός, εξ αγχιστείας  μακρινός συγγενής και εν ενεργεία καπετάνιος τότε, μου περιέγραφε τη ζωή στο πλοίο και κάθε λίγο έλεγε: «Φωνάζω ένα λουστρίνι», «Διατάζω ένα λουστρίνι», «Με ρωτάει ένα
λουστρίνι» κ.λπ. Μου χρειάστηκε μόνο μια επανάληψη τού χαρακτηρισμού για να καταλάβω ότι «λουστρίνια» ήταν οι μαύροι ναυτικοί που είχε στο πλήρωμά του.
Ένιωσα άβολα και του το είπα...
Μάλλον οργισμένα.
Γέλασε...
Μάλλον περιπαικτικά.
«Μη μαυρίζεις την καρδιά σου με τους μαύρους» μού είπε και από τότε δεν ήθελα μήτε να τον ξαναδώ μήτε να τον ξανακούσω.

Ήταν εποχές που ρατσισμός δεν είχε απλωθεί, ακόμα, σαν μύκητας στην Ελλάδα. Δηλαδή, πολύ πριν μπει στην κοινωνία μας, στα σχολεία μας, στην πολιτική μας, εν τέλει και στη Βουλή μας. Νομίζω, όμως, ότι ο ρατσισμός λαθροβίωνε από προηγούμενες δεκαετίες στην ψυχή ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.

Παλιότερα βάδιζε σε διαφορετικούς δρόμους αλλά προς την ίδια κατεύθυνση. Τώρα εκδηλώνεται σε βάρος του μετανάστη ή του πρόσφυγα, τότε εναντίον του επαρχιώτη που (ακόμα και στις γελοιογραφίες), παρουσιαζόταν μικρόνους, γκαφατζής, χωρίς παιδεία – ένας άνθρωπος που κακοποιούσε τη γλώσσα με τις κοτσάνες του. Θυμηθείτε στις ελληνικές ταινίες ποια ήταν η θέση και η μεταχείριση της «υπηρέτριας». Και δείτε σε κάποιες παλιές πολυκατοικίες της Αθήνας ότι  υπάρχει ένα δεύτερο ασανσέρ, ασφυκτικά μικρό. Ήταν το «ασανσέρ υπηρεσίας» για να κατεβαίνουν από εκεί οι κάδοι των σκουπιδιών και οι «δούλες».

Τα γράφω όλα αυτά, σε στιγμές που η Ελλάδα από τη μια η ζει τις ρατσιστικές ασχήμιες με τα προσφυγόπουλα στο Ωραιόκαστρο και από τη άλλη αποθεώνει τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όμως, τώρα που τα Μέσα επικοινωνίας προσφέρουν άφθονες ώρες και άπλετο χώρο για να προβάλουν το ταλέντο του (ένα ταλέντο που πέρασε απαρατήρητο από τους ελληνικούς συλλόγους), αναρωτιέμαι πόσος τηλεχρόνος θα είχε καταναλωθεί αν ο Γιάννης είχε επιλεγεί για σημαιοφόρος σε παρέλαση του σχολείου του. Εκεί να δείτε τι ρατσιστικός αέρας θα είχε μπει στη ζωή μας από τα ανοικτά τηλεπαράθυρα. Μιλάμε για εθνικό πλευρίτωμα.

Διον. Βραϊμάκης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)  
Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ