Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Ο Λάκης Λαζόπουλος για τη Φιλιώ Χαϊδεμένου και για τη Δέσποινα

Είδα τη «Φιλιώ Χαϊδεμένου», στο «Βεάκη», στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη. Δυνατή παράσταση, με σκληρές εικόνες δοσμένες από ένα παραστατικό -νατουραλίστικο- λόγο για τις ημέρες καταστροφής της Ελλάδας. Είναι η προσωπική μαρτυρία της ομώνυμης ηρωίδας που επέζησε της Μικρασιατικής Καταστροφής και της Κατοχής και έζησε πάνω από εκατό χρόνια. Ήθελα από καιρό να γράψω για την καταπληκτική ερμηνεία της Δέσποινα Μπεμπεδέλη. Ένα ρεσιτάλ υποκριτής. Και στις δραματικές και στις ανάλαφρες στιγμές της παράστασης. Η αθεράπευτη αναβλητικότητά μου, δεν με άφησε ως χθες. Θα το έκανα κάποια στιγμή –όπως σκοπεύω να κάνω και πολλά άλλα που στοιβάζονται στο βουνό των αναβολών μου. Ώσπου, έπεσα πάνω στην κριτική του Λάκη Λαζόπουλου στο altsantiri.gr. Παραχωρώ στον ειδικό τη θέση που θα καταλάμβανα εγώ, και αντιγράφω:

Λαζόπουλος: «Είχα χρόνια να δω τέτοια παράσταση»


 « Όταν ξεκίνησε η παράσταση «Φιλιώ Χαϊδεμένου» στο θέατρο Βεάκη, στ’ αυτιά μου ακόμα υπήρχανε λόγια απ’ τα τηλέφωνα και υποχρεώσεις που κρεμόντουσαν σαν βρακιά απλωμένα σε μπουγάδα, έξω από τις αποθήκες του μυαλού μου. Προσπαθώντας να χωρέσουν. Με το που ξεκίνησε η παράσταση και είδα τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη να ανεβαίνει τη σκηνή ως Φιλιώ Χαιδεμένου, έσβησαν όλα.
Είχα χρόνια να δω τόσο ωραία παράσταση, απλή και καθαρή. Ξύπνησε μέσα η ιστορία μας, ξύπνησε το σφαγιασμένο παρελθόν μας κι ακούγοντας τη Φιλιώ Χαιδεμένου να διηγείται τη ζωή της, εκεί στη Σμύρνη, καταλάβαινες πόσο μεγάλη ιστορική απρέπεια ήταν η λέξη «συνωστισμός» που αποπειράθηκε να βάλει στα βιβλία της ιστορίας μας η κ. Ρεπούση για όλο αυτό που συνέβη στη μικρασιατική καταστροφή. Ίσως έτσι θα έπρεπε να μαθαίνεται η ιστορία, μαζί με τα συναισθήματα των ανθρώπων που τα έζησαν και όχι γραμμένη από τα ψυχρά χέρια των συναισθηματικά ανιστόρητων.
Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη είναι μια σπάνια ηθοποιός. Απ’ αυτές που δύσκολα ανθίζουν στο θέατρο. Που έφτασε εκεί μονάχα με την τέχνη της, προχωρώντας χωρίς παρακαλετά και σάλια. Όρθιο το κοινό να τη χειροκροτεί. Τιναχτήκαμε από τις θέσεις μας όταν τελείωσε για να πούμε ένα μπράβο στη γυναίκα αυτή που μας μάγεψε, που μας ταξίδεψε στο παρελθόν. Με βήματα δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με το μπόι μας. Σ’ ευχαριστώ κι εγώ, Δέσποινα, σαν θεατής, γι’ αυτή τη μαγική σου ερμηνεία».

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ