Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ο γιος μου θέλει να παντρευτεί τη μαμά του! «Θα ερωτευθώ δυο γυναίκες...»

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΟΝ 12ΧΡΟΝΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ, «ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Πάμε, νωρίς χτες το βράδυ, καθένας στο κρεβάτι του, ευελπιστώ σε έναν μακρύ και απρόσκοπτο ύπνο. Έρχονται και οι δύο στο δικό μου για καληνύχτα και ολίγη καυλάντα, να πετάξουν την μπάλα έξω. Κάπως έρχεται η κουβέντα, η Λάουρα, τα χουμε πει, μέχρι τα 15 όχι αγάπες με φιλιά, μετά ας κάνει ότι θέλει, λέει ο μικρός. Α, ναι, συμπληρώνει, και το «άλλο» μετά τα 18, και αν...  Ώπα ρε μεγάλε, του λέω, παρθένα στο γάμο θα
τη στείλουμε, τι 18; Εσύ θα περιμένεις τα 18; Με κοιτάει σοβαρά. Εγώ μαμά μου θα ερωτευθώ δύο γυναίκες στη ζωή μου και θα παντρευτώ μια. Μόνο μια, όχι 3-4 σαν το μπαμπά. Παύση. Κρότος. Τρώω την πρώτη, με παίρνει λίγο ξώφαλτσα. Συνεχίζει ακάθεκτος: Και δεν με νοιάζει να είναι όμορφη, μαμά, η γυναίκα μου. Θέλω να είναι έξυπνη, να ξέρει πολλά πράγματα, να μιλάμε και κυρίως να με κάνει να γελάω. Κι αν είναι κι όμορφη ακόμα καλύτερα, αλλά εγώ αφού θα την αγαπάω θα τη βλέπω πάντα πιο όμορφη απ’ όλες. Δεύτερη παύση, εκκωφαντικός κρότος, αυτή την έφαγα εξ επαφής στον κρόταφο, ακόμα τρέχουν τα αίματα.

Ο γιος μου θέλει να παντρευτεί τη μαμά του… Διότι τη μαμά του περιέγραφε. Η εικόνα ζωντάνεψε μπροστά μου. Ο 12χρονος γιος μου θα ερωτεύεται πάντα τη μαμά του σε διαφορετικές βερσιόν και τελικά θα την παντρευτεί με κάποια, και όλες οι άλλες θα αναρωτιούνται γιατί. Και η απάντηση είναι απλή, μου ήρθε συστημένη, μαζί με τη σφαίρα στον κρόταφο: Διότι ΕΓΩ μεγαλώνω έναν άντρα που να μπορεί να ερωτευτεί μια γυναίκα σαν εμένα. Και πώς θα μπορούσα, άλλωστε, να το κάνω αλλιώς, δεν γίνεται αλλιώς, αφού εγώ είμαι έτσι φτιαγμένη. Φτιάχνω, με τη σειρά μου, το παιδί μου, το σμιλεύω σαν γλύπτης, μέρα τη μέρα, πτυχή την πτυχή και του δίνω το σχήμα που εγώ ονειρεύομαι μέσα στο μυαλό μου. Ο πατέρας του, πέρασε, έβαλε τις δικές του πτυχές –ήταν η δική του προβολή– κι αυτές για πάντα θα μείνουν. Συμβαίνει πάντα και με όλους μας, με διαφορετικούς τρόπους, διαφορετικές κατευθύνσεις και διαφορετικές συντεταγμένες ζωής. Κάποιοι το επεξεργάζονται και προσπαθούν να το παλέψουν, όσο παλεύεται, οι περισσότεροι όχι, είτε γιατί δεν μπορούν είτε γιατί δεν τους ενδιαφέρει, κι αφήνουν τα πράγματα στην τύχη τους. Σου παίρνει χρόνια, καμιά φορά, να δεις την πραγματικότητα κατάφατσα, έχει πάντα τεράστιο ενδιαφέρον όταν συμβαίνει αυτό, είναι συχνά συγκλονισμός και βέβαια η πράξη δεν αναλύεται επαρκώς σε καμία βιβλιογραφία. 

Πήγανε για ύπνο. Εγώ σηκώθηκα, φυσικά, πού να κλείσει το μάτι… Δεν σκεφτόμουν μόνο το παιδί μου, αλλά την ευθύνη που έχουμε για όλους τους ανθρώπους γύρω μας. Πόσο επηρεάζουμε, σε διαβάθμιση, τις ζωές τους μπαίνοντας σε αυτές, ή απλά ως διερχόμενοι. Με κάθε κουβέντα, κίνηση, ακόμα -ενίοτε- και σκέψη μας. Πόσο πρέπει να προσέχουμε με τους ανθρώπους, διότι αυτή είναι, τελικά, και η μοναδική παρακαταθήκη μας: Αυτό που αφήνουμε ο ένας στον άλλον και δεν έχουμε συχνά την παραμικρή ιδέα πόσο μεγάλο ή σημαντικό είναι, όπως δεν έχουμε και ιδέα πόσο έτοιμοι είναι ανά φάση οι άλλοι να χαράξεις επάνω τους μια ακόμα πτυχή. Τα ξέρουμε βέβαια, όλοι, κατά βάθος αυτά, αλλά είναι πιο βολικό να τα αγνοούμε.

Μου φέρανε το πρωί καφέ στο κρεβάτι, φιληθήκαμε, γεια σου μαμά, θα τα πούμε το μεσημέρι, γυρίζει ο μικρός, με κοιτάει, μαμά είσαι όμορφη… Είμαι, ναι. Η πιο όμορφη του κόσμου, αφού μ' αγαπάς.