Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ο Νίκος Κούνδουρος, ο (εξαιρετικός) «Δράκος» του και μια απόρριψη

Ο Νίκος Κούνδουρος υπήρξε μια από τις μορφές του καλού, του ποιοτικού ελληνικού κινηματογράφου. Είδα τον «Δράκο», το «Ποτάμι», τις «Μικρές Αφροδίτες» κ.ά. πολλά χρόνια μετά τη δημιουργία τους –όταν, ενήλικος πια, μπορούσα να τις καταλάβω και να τις απολαύσω. Με είχαν γοητεύσει – και περισσότερο ο «Δράκος» τον οποίο θεωρώ αριστούργημα, εφάμιλλο με εκείνα του ιταλικού νεορεαλισμού: του Κλέφτη Ποδηλάτων, του Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη και άλλων που δεν μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό –χρόνια μετά από τότε που τις είδα σε αίθουσες με ειδικές προβολές και σε κινηματογραφικές λέσχες.
Γύρω στα 1990, δουλεύοντας στο ραδιόφωνο,  τον πρώτο καιρό της περίφημης «ελεύθερης ραδιοφωνίας» επικοινώνησα μαζί του για να μου μιλήσει στο πλαίσιο μια εορταστικής, χριστουγεννιάτικης εκπομπής. Σε αυτήν μετείχαμε πολλοί συντελεστές του σταθμού και εγώ θέλησα να μου περιγράψει το κλίμα των εξωτερικών σκηνών που είχε γυρίσει για τον «Δράκο» τα Χριστούγεννα του 1956. Ήταν ευγενικός αλλά απόλυτος. Συζητήσαμε για λίγο σχετικά με άλλα θέματα, αλλά δεν ήθελε να μου πει τίποτα γι’ αυτήν ταινία. Μου αποκάλυψε ότι δεν τον εξέφραζε, ότι την είχε αφήσει πίσω του. Μου φάνηκε σαν να τη θεωρούσε ένα νεανικό καλλιτεχνικό «αμάρτημα». Παραξενεύτηκα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ελπίζω  στα χρόνια που ακολούθησαν, να ανακάλεσε ο ίδιος την απόρριψη του έργου του. Και, μάλλον, αυτό συνέβη αν κρίνω από συνεντεύξεις του που έχω διαβάσει και έχω δει, πολλά χρόνια μετά το 1990.
Έτσι κι αλλιώς, ο «Δράκος» μένει στην ιστορία ως μια υπέροχη ταινία τού μεγάλου Νίκου Κούνδουρου που έφυγε αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό έργο και, μαζί, τη μορφή ενός αγωνιστή. 

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ