Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το χάζεμα, ο Ολυμπιακός, το «Freddo», ο Κουρτάκης και η αγαπημένη Πλατεία

Πρωί στην εποχή των ελληνικών μιντιακών Παγετώνων. Η θερμοκρασία γύρω στο μηδέν (άσχετο: γιατί ο όρος είναι θερμοκρασία και όχι ψυχροκρασία;) Πειραιάς, Πλατεία Αλεξάνδρας. Μια πολύ αγαπημένη πλατεία-μπαλκόνι (το μπαλκόνι του Πειραιά) που βλέπει θάλασσα. Ίσως από τις ωραιότερες παράκτιες περιοχές τού κόσμου – αλλά μη με παίρνετε στα σοβαρά. Είναι βιωματικός ο
θαυμασμός (ξέρετε, τα καλύτερά μας χρόνια, τα πρώτα κορίτσια κ.λπ.) Από κάτω η Λέσχη του Ολυμπιακού, με τις σημαίες αναπεπταμένες. Καφές στο (καθόλου κρύο, το αντίθετο) «Freddo». Υποθέτω ότι αυτό δεν ανήκει –όπως η εφημερίδα– στον Κουρτάκη. Πρωινές κρυάδες σε κρύο καιρό, μη δίνετε σημασία.

Και με κλειστά μάτια να σε έβαζαν μέσα στο «Freddo» (λίγο πιο κάτω από το ιστορικό «Μπουμπουλίνα») θα καταλάβαινες ότι είσαι στον Πειραιά. Μια συζήτηση μυρίζει ναυτιλία. Βαπόρι. Κομοθέσιο. Κάτι για ναύλους ακούω, για Αμβούργο, για Γκουανταλαχάρα –ξέρω και εγώ;

Από άλλο τραπέζι μια παραγγελία περίεργη για την ώρα και για τα ζητούμενα. Μια παρέα, πέρα από τον καφέ, παραγγέλνει και σολομό σκέτο, «στο ξύλο» (έτσι είπαν ή κάπως έτσι), με πολύ λεμόνι. «-Με αλατοπίπερο;» ρωτάει ο νεαρός που σερβίρει. «-Όχι, μόνο πολύ πιπέρι». Πρωί πρωί πολύ πιπέρι! Πειραιάς είναι αυτός. Σκληρός και στις γεύσεις. Σκληρός και στο πρωινό.

Γιατί τα λέω όλα τούτα; Γιατί έτσι! Γιατί ευφραίνομαι με αυτές τις μικρές απολαύσεις της ζωής που κάποτε τις θεωρούσαμε ασήμαντες. Και, ακόμα, γιατί κάποτε δεν ξέραμε καν ότι ήταν απολαύσεις (πολλοί δεν το ξέρουν ακόμα). Μου άρεσε αυτό το σπάνιο πρωινό χάζεμα. Το χάζεμα αποτοξίνωσης, γενικώς, σε ένα παλιό αγαπημένο μέρος. Το far niente που λένε οι Ιταλοί. Το χωρίς λόγο και χωρίς στόχο «κάμνειν τίποτα». Απλώς κοιτώντας το μολυβί φόντο και τη θάλασσα-βελούδο, μια μέρα πριν κατέβουν τα χιόνια. Μια θάλασσα ακίνητη, ακύμαντη σαν μουδιασμένη και αυτή από το ψύχος. Όπως οι άνθρωποι.
Η πλατεία έχει πολύ μπλε και πολύ κόκκινο...


Ελεύθερο πάρκινγκ και ελεύθερο βλέμμα. Στο βάθος το νησάκι του Παρασκευά. Θρυλικό! 

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ