Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Εγώ είμαι πάντα με το μέρος τού ταύρου

Στα πεταχτά είδα το τέλος τού «Η ερωμένη του ταυρομάχου». Μόνο τη σκηνή της ταυρομαχίας παρακολούθησα δηλαδή, που είχε μια σειρά από υποκειμενικά πλάνα του ταυρομάχου και επίσης υποκειμενικά του ταύρου (στα υποκειμενικά πλάνα η κάμερα είναι τοποθετημένη έτσι σαν αποτελεί ο φακός το βλέμμα του ενός ή του άλλου). Λυπάμαι αν ακούγεται διαστροφικό, αλλά θα το πω: εγώ πάντα είμαι με το μέρος του ταύρου. Δεν θέλω βέβαια να σκοτώσει, αλλά μια κουτουλιά στα πισινά τού
παλικαριού πάντα τη γούσταρα. Το πολύ πολύ να τον στείλει στα εξωτερικά ιατρεία για κάνα βάμμα ιωδίου. Στην «Ερωμένη του ταυρομάχου» η κατάληξη ήταν χειρότερη. Αλλά ευτυχώς πρόκειται για σινεμά, άρα ψέμα. Ο ήρωας πέθανε, αλλά ο πρωταγωνιστής έζησε. Αντίθετα με τον πρωταγωνιστή-ταύρο που «έπαιζε» λαβωμένος. Βασανιζόμενος από τις πλουμιστές μπαντερίγιες που ήταν καρφωμένες στη ράχη του και πάλλονταν.
(Στη φωτογραφία ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Έιντριεν Μπρόντι. Θα άξιζε περισσότερο να βάλω τον ταύρο, αλλά -λυπάμαι- δεν τον βρήκα). 

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ