Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Η Ακτή των Σκλάβων πανηγυρίζει

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΓΟΥΙΝΕΑΣ ΜΠΙΣΑΟΥ  - ΕΝΑ «ΒΙΕΤΝΑΜ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΥΣ - Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΑΠΑ 

Χθες το απόγευμα και οι 15.394 τηλεοράσεις που βρίσκονται στην επικράτεια της Γουινέα Μπισάου ήταν ανοιχτές και συντονισμένες στο μοναδικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι. Οι κάτοικοι αυτού του μικρού και πάμπτωχου κράτους της Αφρικής έζησαν το δικό τους θρίαμβο. Για
πρώτη φορά η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα προκρίθηκε στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης, του Κόπα Άφρικα, και μάλιστα η τύχη τους επέλεξε να ανοίξουν και την αυλαία στο παιχνίδι κόντρα στη διοργανώτρια Γκαμπόν. Για τους γνώστες του διεθνούς ποδοσφαίρου, η έκπληξη της πρόκρισης της Γουινέας Μπισάου στα τελικά του Κόπα Άφρικα ξεπερνάει κατά πολύ σε μέγεθος ακόμα και την κατάκτηση της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ από τη Λέστερ! Μιλάμε για μια χώρα χωρίς υποδομές, χωρίς παίκτες με ιδιαίτερο ταλέντο, χωρίς προπονητή με περγαμηνές. Κι όμως, αυτή η ομάδα κατάφερε να αφήσει πίσω της τη Ζάμπια, το Κογκό και την Κένυα στον 5ο όμιλο των προκριματικών και να πάρει αυτή την πρόκριση απέναντι σε ομάδες με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία και ταλέντο. Πώς τα κατάφερε; Απλά εκμεταλλεύθηκε τις συγκυρίες και αιφνιδίασε τις άλλες ομάδες.

Είναι γνωστό ότι με τον τρόπο που παίζεται το αφρικάνικο ποδόσφαιρο οι διαφορές μεταξύ των ομάδων είναι μικρές και λίγες είναι αυτές που ξεχωρίζουν λόγω όχι μόνο ταλέντου, αλλά και καλής οργάνωσης. Η Γουινέα Μπισάου βρέθηκε στο σωστό τόπο τη σωστή στιγμή, γι’ αυτό μια ομάδα παικτών που βγάζουν το ψωμί τους στο Λεβαδειακό (Ζεζίνιο, Τόνι Σίλβα), την Αβελίνο, την Ακισάρσπορ και πέντε-έξι ομάδες που αγωνίζονται στη Β’ Πορτογαλίας έκαναν πραγματικότητα το όνειρό τους. Μέσα σε τέσσερις μέρες (23 και 27 Μαρτίου) νίκησαν δύο φορές την Κένυα με το ίδιο σκορ (1-0) εντός κι εκτός, νίκησαν και τον Ιούνιο τη Ζάμπια εντός με 3-2 με γκολ στο 90’ και καθάρισαν. Έτσι, λοιπόν, μπήκε στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο μια κατά τα άλλα άγνωστη χώρα, η οποία αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά της επειδή το είχε προλάβει άλλη!

Για να μην μπερδεύουν τις ονομασίες

Αποικία των Πορτογάλων από τον 15ο αιώνα, η περιοχή ονομάστηκε Ακτή των Σκλάβων, επειδή αυτό ήταν το κυριότερο… εξαγώγιμο προϊόν. Οι Πορτογάλοι εγκαταστάθηκαν σε κάποια φρούρια στις ακτές και συνεννοήθηκαν με τις παράκτιες φυλές να κάνουν τη βρώμικη δουλειά, έναντι ισχνού τιμήματος. Το 80% του μαύρου πληθυσμού της Βραζιλίας που προέρχεται από απογόνους σκλάβων έχει μακρινή καταγωγή είτε από την περιοχή της σύγχρονης Γουινέα Μπισάου, είτε από την Αγκόλα, οπότε το ποδοσφαιρικό DNA υπάρχει. Η περιοχή αργότερα ονομάστηκε Πορτογαλική Γουινέα, για να ξεχωρίζει από τη γειτόνισσά της Γαλλική Γουινέα. Το πρόβλημα ήταν ότι η Γαλλική Γουινέα ανεξαρτητοποιήθηκε πιο πριν (το 1958) κι απλά πέταξε το «Γαλλική» από το όνομά της. Η Πορτογαλική Γουινέα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1974 από την Πορτογαλία και, για να μην την μπερδεύουν, αποφάσισε να βάλει δίπλα στο όνομά της κι αυτό της πρωτεύουσάς της, της Μπισάου, η οποία ήταν παλιά ένα από τα φρούρια σκλάβων των Πορτογάλων.

Ο επαναστάτης με την Τσάπα

Η ανεξαρτησία δεν δόθηκε, κερδήθηκε. Μ’ έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο δέσποσε η φιγούρα του Αμίλκαρ Καμπράλ, του εθνικού ήρωα της χώρας. Ο Καμπράλ είχε καταγωγή από τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, άλλης πορτογαλικής αποικίας στην περιοχή, και το όραμά του ήταν να ενοποιήσει τις δύο αποικίες σ’ ένα κράτος, έτσι δρούσε για λογαριασμό και των δύο. Ενέπνευσε έναν ολωσδιόλου δικό του αντάρτικο αγώνα, με το όπλο στο ένα χέρι και την… τσάπα στο άλλο!

Ο Καμπράλ σπούδασε γεωπονική και είχε ιδιαίτερη σχέση με τη γη. Κατάλαβε γρήγορα ότι το αντάρτικο δεν θα μπορούσε να επιζήσει χωρίς την υποστήριξη του ντόπιου πληθυσμού, έτσι όλοι οι αντάρτες μαζί με τη χρήση των όπλων τους εκπαιδεύονταν στις καλλιέργειες! Υποχρεούνταν, μάλιστα, όταν δεν πολεμούσαν να δουλεύουν στα χωράφια μαζί με τους χωρικούς, έτσι ώστε να συνεισφέρουν στη διατροφή τους και να εξασφαλίζουν την απαραίτητη κάλυψη.

Ένα «Βιετνάμ» για τους Πορτογάλους

Η Γουινέα Μπισάου αποτέλεσε το… Βιετνάμ των πορτογαλικών ενόπλων δυνάμεων επί σχεδόν 20 χρόνια. Χιλιάδες στρατιώτες από τη Λισαβόνα, πολύ καλύτερα εξοπλισμένοι, δεν μπόρεσαν να το ξεριζώσουν. Ο Καμπράλ δολοφονήθηκε από τις πορτογαλικές μυστικές υπηρεσίες το 1973, πριν προλάβει να δει τη χώρα του ελεύθερη. Η Γουινέα Μπισάου και το Πράσινο Ακρωτήρι δεν ενώθηκαν ποτέ σε ένα κράτος. Από το 1974 ως σήμερα το παράξενο με τη Γουινέα Μπισάου είναι ότι κανένας πρόεδρος δεν έχει ολοκληρώσει την πενταετή του θητεία. Είτε ανατράπηκαν με πραξικόπημα, είτε δολοφονήθηκαν, είτε πέθαναν. Η χώρα ούτως ή άλλως δεν έχει ιδιαίτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά σπαράσσεται κι από εμφύλιες διαμάχες. Ένα μικρό κράτος 1,5 εκατομμυρίου κατοίκων και έκτασης σχεδόν όσο η ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας βρίσκει στο ποδόσφαιρο μια διέξοδο από τα προβλήματά του. Κι αυτό, διότι είναι συνώνυμο της φτώχειας. Το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα στη Γουινέα Μπισάου το 2016 ήταν 563 δολάρια. Στην πτωχευμένη και ρημαγμένη Ελλάδα είναι 25.700 δολάρια, για να κάνετε συγκρίσεις…

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής με τίτλο «Η επανάσταση της μετριότητας»)

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ