Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Η Μελάνια πιο ενδιαφέρουσα για περισσότερους

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΓΡΑΦΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗ - Ο ΤΡΑΜΠ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ

Οι πρώτες σκέψεις με Τραμπ πλανητάρχη: Ανάμεσα στις άλλες αλαζονικές νεο-φιλελεύθερες παπαριές που μας είπε ο Φουκουγιάμα στα 90s, το Τέλος Της Ιστορίας είχε και μια ενδιαφέρουσα πτυχή, η οποία θα μπορούσε και ενδεχομένως θα όφειλε
να αποτελέσει από μόνη της αντικείμενο μελέτης: Πόσο πιο ειρηνικός, είναι τελικά, ο κόσμος σήμερα απ’ όσο ήταν στη δεκαετία του ’70; Πόσο μετρήσιμο είναι αυτό το μέγεθος και με τι εργαλεία το μετράς; Ο Φουκουγιάμα είχε τη δικά του αφετηρία, άσχετο αν από Βίβλος η θεωρία του έγινε πατσαβούρι στην πορεία και εμφανίστηκε και ο Χάντινγκτον to the rescue. Μαζί με τον υπαρκτό σοσιαλισμό κατέρρεε και το μοντέλο της κεϋνσιανής διευθέτησης, του ρυθμιζόμενου καπιταλισμού, που επικράτησε κατά κανόνα στο δυτικό κόσμο μετά το ΒΠΠ και περνούσαμε σε έναν φρι στάιλ καπιταλισμό, ο οποίος θα αυτορυθμιζόταν στην πορεία. Παγκόσμια καπιταλιστική ειρήνη.

Το λάθος είναι οφθαλμοφανές: Ο παραγκωνισμός του κοινωνικού κράτους είναι η κατ' αρχήν γενεσιουργός αιτία κοινωνικών ανισοτήτων και άρα αναταραχών. Αν μετράς την παγκόσμια ειρήνη με όρους νεκρών ανά ένοπλη σύρραξη, πιθανώς τα όσα συμβαίνουν στη Συρία να είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά σε όσα έγιναν, ας πούμε, στο Λάος και στο Βιετνάμ και ναι ο κόσμος ίσως είναι στα νούμερα πιο ειρηνικός. Οκ. Οι εσωτερικές αναταραχές, όμως, η κοινωνική μη-ειρήνη, η οποία εξαπλώνεται σαν έμπολα στο Δυτικό κόσμο, είναι ένα μέγεθος που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς, όσο σκούρα γυαλιά κι αν φοράει.

Όπως επίσης δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο φρι στάιλ καπιταλισμός τελικά δεν αυτορυθμίζεται και τόσο αποτελεσματικά όσο θα θέλαμε. Ο νεο-φιλελευθερισμός γκρινιάζει επειδή το “κακό” κράτος δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τις αρετές του και να κάνει τον κόσμο έναν καπιταλιστικό παράδεισο. Όπως γκρινιάζει η Σούλα ότι φταίει ο Μήτσος που δεν την αφήνει να πάει στο δε βόις και να γίνει Φουρέιρα. Το ότι δεν έχει ταλέντο δεν της περνάει καν από το μυαλό.

Ο Τραμπ δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά πράγματα για να αλλάξει για μια ακόμη φορά τον κόσμο, προς το χειρότερο, εννοείται. Η θεσμική και μόνο επικράτηση των, ας πούμε, ιδεολογιών πάνω στις οποίες εξελέγη, δείχνει ότι δεν μαθαίνουμε τίποτα. Όχι μόνο επειδή δεν ασχολούμαστε να μάθουμε, αλλά κυρίως επειδή δεν μας ενδιαφέρει τι μπορεί να συμβαίνει πέρα από την καγκελόπορτα του σπιτιού μας και το όριο της πάρτης μας, όσο εμείς μπορούμε να «τη βγάζουμε» όσο καλύτερα γίνεται. Κι αυτό νεο-φιλελεύθερο είναι. Και προκύπτει ως στάση είτε είσαι οπαδός της συγκεκριμένης ιδεολογίας, είτε φοβάσαι την επικράτησή της.

Έχει πολλή πλάκα: Οι νεο-φιλελεύθεροι κατηγορούν τον κρατισμό ότι βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις. Ενώ ο καπιταλισμός όχι, καθόλου, δεν πρέπει να είσαι μέρος του στενού πυρήνα του συστήματος για να επιβιώσεις, μόνο οι κακοί τα λένε αυτά. Οι γονείς μας μεγάλωσαν με το φόβο της παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης και το διαρκές ψευδο-δίλημμα αν θα επικρατήσει η Δύση ή η Ανατολή. Εμείς, και οι κατιόντες ημών, είμαστε οι γενιές που από τη μια μας τραβάει το ένα χέρι ο στρεβλός κρατισμός και από την άλλη το χάος της ανυπαρξίας του κράτους. Μια νέα ισορροπία τρόμου, στη μέση της οποίας προσπαθείς να σταθείς όρθιος, μέχρι να περάσει η ζωή.

Τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ ενδιαφέροντα, δεν νομίζω ότι θα γίνει κάτι συνταρακτικό, όπως ο ΓΠΠ, νομίζω όμως ότι το να ξυπνάς σε έναν κόσμο στον οποίο πλανητάρχης είναι ο Τραμπ είναι δυστοπικό από μόνο του. Προσωπικά βρίσκω εξίσου δυστοπική την προοπτική να με κυβερνήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξαναπιάσουμε λίγο τον Μαρξ και να του κάνουμε μια νέα ανάγνωση, δεν μας έχει δοθεί μέχρι στιγμής καλύτερο θεωρητικό εργαλείο. Δεν μπορεί να είναι μονίμως άσπρα-μαύρα τα πράγματα και στη μέση χάος, αν μη τι άλλο δεν είναι και πολύ έξυπνο αυτό…
Ας ασχοληθούμε τώρα με τη Μελάνια που πιθανολογώ ότι είναι και πιο ενδιαφέρουσα για τους περισσότερους.

Μαρία Δεδούση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
1) O τρόπος μου είναι οι λέξεις (Μαρία Δεδούση)
2)  Έχω δει άνθρωπο να σπαράζει στην ξενιτειά ακούγοντας Νανά Μούσχουρη (Μαρία Δεδούση) 

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ