Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Η αυταπάρνηση στον ΔΟΛ

Έγραφα τη Δευτέρα ότι έπιασαν δουλειά στην πρωινή ζώνη, μπροστά από τα «ορφανά μικρόφωνα» του BHMA FM (αυτά που άφησαν οι Πετρόπουλος-Κακούσης πηγαίνοντας στον «Παραπολιτικά FM»), ο Μάκης Προβατάς και ο Νότης Παπαδόπουλος. Για τον πρώτο ανέφερα ότι είναι «παντός καιρού», εννοώντας ότι αποτελεί έναν ευρυμαθή δημοσιογράφο που καταγίνεται με πολλά. Έχει δουλέψει σε αθλητικό ραδιόφωνο (ΕΡΑ Σπορ) και όταν χρειάστηκε πήγε να κάνει μερικές, σποραδικές, παρουσίες στον
Σπορ FM (φιλικά, υποθέτω, σε εκπομπές συναδέλφων). Στη νυχτερινή του εκπομπή, στον ΒΗΜΑ FM, καταπιάνεται σοβαρά και όχι επιδερμικά με πολλά θέματα: μουσική (πολύ), θέατρο (λιγότερο), κινηματογράφο (πολύ, λόγω και Ζουμπουλάκη), βιβλία (αρκετά), πολιτική (βγάζει άχτι, αλλά ασ’ το να πάει) κ.λπ.

Ακούγοντάς τον τη Δευτέρα στην πρωινή ζώνη του ραδιοφώνου τού ΔΟΛ, υπέθεσα ότι έφυγε από τη βραδινή. Η οποία θα μπορούσε να γίνει –λόγω των προβλημάτων του σταθμού – απλώς μουσική και να γεμίσει το νυχτερινό δίωρο. Αλλά ένιωσα μεγάλη, ευχάριστη, έκπληξη όταν τον άκουσα τυχαία χθες βράδυ να είναι στη θέση του, στη νυχτερινή «πολυμορφική» εκπομπή του, στον ΒΗΜΑ FM. Και αυτό ερμηνεύεται μόνο ως ένδειξη (απόδειξη, καλύτερα) ότι τα παιδιά του ΔΟΛ έχουν φτάσει στα όρια της αυταπάρνησης για να κρατηθεί όρθιο το Συγκρότημα και για να μην καταρρεύσουν οι ενημερωτικές μονάδες του. Και αυτό α-πλή-ρω-τοι, σε μια «έκρηξη εθελοντισμού», όπως έχει γράψει στο facebook ο απελθών Γιώργος Κακούσης. Από μια μεριά είναι λογικό. Και από μια άλλη είναι τουλάχιστον συγκινητικό.

Διαφωνώ, αλλά...  

Και για να μην νομιστούν άλλα στους καιρούς των (παρ)ερμηνειών, θα διευκρινίσω ότι με τον Μάκη Προβατά ουδέποτε συνυπήρξαμε σε κοινή επαγγελματική στέγη και επίσης ουδέποτε τον γνώρισα από κοντά. Συνεπώς δεν είναι φίλος μου για να τα γράφω όλα αυτά χαριστικά και χατιρικά. Και θα διευκρινίσω ακόμα, ότι διαφωνώ –δεν μου αρέσει, αλλά είναι δικαίωμά του– με τις πολιτικές του θέσεις και, κυρίως, με το πώς τις διατυπώνει. Δηλαδή με τον εμμονικό αντιπολιτευτικό τρόπο που γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος των συντελεστών του ΔΟΛ. Όμως αυτό είναι άλλο. Δεν ακυρώνει ούτε την αξία των δημοσιογράφων ούτε εκείνο το «τα δίνουμε όλα», νύχτα και πρωί, που λένε οι εργαζόμενοι, για να κρατήσουν όρθιο ένα σπίτι που δεν είναι μόνο δικό τους, αλλά ανήκει στη Ιστορία και στην ιστορία του Τύπου. Σας τα λέω αυτά, σε μια στιγμή που οι τακτικοί αναγνώστες τούτου του διαδικτυακού τόπου ξέρουν πόσα αρνητικά έχω γράψει για τα Μέσα τού Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ

ΔΕΙΤΕ (διαβάστε αν έχετε χρόνο/διάθεση) ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΛ ΣΤΟΝ HARDDOG:
1) Όταν διάβαζα τα «Νέα» 
2) Τα επαναστατημένα πρωτοπαλίκαρα και οι Μπουμπουλίνες του Βήμα FM
3) Ο Καλός και ο Κακός του Τύπου (Οι μεταμορφώσεις και οι ρόλοι των αποφοίτων του Κουν)
4) Ο ΔΟΛ, ο Πήγασος και οι παγωμένες τσιμινιέρες στη βιομηχανία του Τύπου 
5) Η αριστεροσύνη του Πήγασου, το αγροτικό του ΔΟΛ και το κενό 
6) Η χαμένη αρχοντιά του ΔΟΛ της πλατείας Καρύτση