Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Το παιχνίδι θα γυρίσει

Όταν τελείωσε το ντέρμπι των «αιωνίων» τη Δευτέρα στο ΣΕΦ, η τηλεοπτική εικόνα έδειχνε αθλητικό πολιτισμό: παρέλαση από χειραψίες μελών των δύο πάγκων, αβίαστη αποχώρηση των παικτών, κάποιες αγκαλιές. Όλα αυτά έμοιαζαν με ήρεμη επιφάνεια που έπειθε ότι κάτι έχει αλλάξει στο άθλημα, στο ταλαιπωρημένο από τούβλα, σιφώνια, μπαλτάδες, μαχαιρώματα (παλιότερα) και τρομερές κατάρες. Αλλά δεν είναι
ίδιες όλες οι ήρεμες επιφάνειες. Κάποιες κρύβουν από κάτω κοπάδια από καρχαρίες. Και η ευφροσύνη για την ωραία εικόνα σταματούσε στην μπούκα της φυσούνας.
** Από εκεί που άρχιζε ο βυθός.
** Και από εκεί που μπούκαραν οι ασχήμιες: οι απειλές, τα ρόπαλα, οι βωμολοχίες, οι κουκούλες.

Ο εφιάλτης του αθλήματος είχε επιστρέψει μετά από τις προσπάθειες που είχαν καταβάλει τους τελευταίους μήνες και οι δυο πλευρές, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός… Όταν τον περασμένο Μάιο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πήγε μετά την ήττα από τους πρωταθλητές στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ για να συγχαρεί τους νικητές αντιπάλους του και να πει ότι δίκαια νίκησαν, είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι τραβήχθηκε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο θλιβερό παρελθόν και στο ευοίωνο μέλλον. Και αυτό δεν ήταν εύκολο. Προϋπήρξε πολλή δουλειά από πολλούς. Δουλειά-σπορά. Για παράδειγμα η κοινή επίσκεψη του Σπανούλη και του Διαμαντίδη πριν από μερικούς μήνες σε Δημοτικό Σχολείο της Αττικής, για να στείλουν μήνυμα κατά της βίας και του ρατσισμού, ήταν ένας σπόρος που έπεσε σε εύφορο έδαφος. Οι σημερινοί μαθητές σε 5-6 χρόνια θα είναι έφηβοι, σε δέκα άνδρες και γυναίκες, σε είκοσι ώριμοι νέοι άνθρωποι. Είναι οι γενιές που θα έχουν περισσότερο αθλητικό πολιτισμό και λιγότερη κουκούλα, λιγότερα ρόπαλα –αν και αυτό δεν εξαρτάται ΜΟΝΟ από το καλό παράδειγμα που δίνει ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης και όποιος άλλος.

Όμως, ο δρόμος είναι μακρύς ώσπου να γίνει κοινή συνείδηση αυτό που είπε ένας από τους κορυφαίους πρωταγωνιστές του τελευταίου ντέρμπι, ο Κέι Σι Ρίβερς, για το επεισόδιο με τον Κώστα Παπανικολάου: «Τον σέβομαι και με σέβεται. Στο τέλος της ημέρας μένει ο σεβασμός του ενός για τον άλλον». 
Το παιχνίδι του εξανθρωπισμού στο μπάσκετ –δεν μπορεί, δεν γίνεται! – κάποια στιγμή θα γυρίσει.

Διον. Βραϊμάκης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)