Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Στις 11, όμως, χτυπάει το κουδούνι και στην πόρτα είναι Αυτός. Με τον αέρα εκείνου που ξέρει ότι τον θέλουν όλες

Η ΕΥΓΕΝΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΥΛΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΣΕ ΠΑΡΤΙ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ-ΣΟΚ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, «12 ΝΤΑΝ»!

Στην εφηβεία μου όλα τα τραγούδια είχαν διάρκεια 3 λεπτά. Μόνο ένα είχε διάρκεια 4:30 κι αυτό ήταν το the house of the rising sun των animals. Αν σε σήκωνε ο γκόμενος να χορέψετε σ´αυτό το τραγούδι, σήμαινε πως ήθελε να τα φτιάξετε. Της αγίας Αικατερίνης και η κολλητή μου, η Κάτια Σταυροπούλου, έκανε το καθιερωμένο πάρτι. Ήμουνα δεν ήμουνα 16 χρόνων, μου λέει ο πατέρας μου, θα πας στο πάρτι, αλλά θα σε
πάω εγώ, να γνωρίσω τους γονείς του κοριτσιού και 12 νταν θα είμαι εκεί να σε παραλάβω. Έτσι γινόταν τότε. Άμα σου λέγανε «ναι» δεν έδινες σημασία στο «αλλά». Το 12 πάντως το δεχόσουν αδιαμαρτύρητα. Ήταν πολύ, ήταν τέλεια, όλες ξέραμε άλλωστε ότι για τους γονείς ΜΕΤΑ τις 12 οι κόρες τους γίνονται ιδιαιτέρως καρπερές. Γιαυτό κι εμείς αρχίζαμε τα πάρτι από τις 6.

Στο συγκεκριμένο είχε μάλιστα πέσει σήμα ότι θα ήταν κι ένας σούπερ ντούπερ γκόμενος, ο Σ.Κ., που ήταν κούκλος, αδερφός ενός σταρ του κινηματογράφου, ίδιος ο αδερφός του και σταρ της ομάδας μπάσκετ του Ζωγράφου. Δεν τα χάνεις αυτά τα πάρτι. Τες παν με πάει ο πατέρας μου, γνωρίζει γονείς Κάτιας, φεύγει. Το πάρτι σκέτη ξενερωτίλα. Τα κλασικά κεφτεδάκια, πίτες, αναψυκτικά και τα φώτα φουλ. Οι γκόμενοι τριγύρω αδιάφοροι, ο γκόμενος πουθενά.

Μεγάλη βαρεμάρα. Το πάρτι όδευε προς πλήρη αποτυχία. Στις 11 όμως χτυπάει το κουδούνι, και στην πόρτα είναι Αυτός. Με τον αέρα εκείνου που ξέρει ότι τον θέλουν όλες, άλλαζε μουσικές, τσιμπούσε μεζεδάκια και χόρευε με όλες. Μέχρι που κάποιος έβαλε το the house of the rising sun. Σηκώθηκε τότε ο περί ου ο λόγος κι ήρθε κατευθείαν σε μένα ζητώντας μου να χορέψουμε. Η ζήλια από τις κολλητές, να την κόψεις με το μαχαίρι, αλλά εγώ πέταγα στους εφτά ουρανούς.

Κι ενώ βρισκόμαστε περίπου στο 3' του τραγουδιού και ξέρουμε ότι έχουμε ακόμα ένα γιγαντιαίο 1:30 και χορεύουμε πλέον σαν να μην υπάρχει αύριο, χτυπάει το κουδούνι. Στο κατώφλι της πόρτας, ψηλός, ευθυτενής, με το γνωστό αυστηρό του βλέμμα κάτω από τα καραμανλίδικα φρύδια του, ο Νίκος Χριστόπουλος, ο πατέρας μου. Ήταν 12 νταν. Το νεύμα που μου έκανε, ότι φεύγουμε, είναι μακράν το πιο σημαντικό νεύμα στην ιστορία της ζωής μου, του νεύματος Αντρέα προς Μιμή συμπεριλαμβανομένου.

Ευγενία Χριστοπούλου

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
Ευγενία Χριστοπούλου: Απωθημένο ζωής που δεν δούλεψα στην «Ελευθεροτυπία»