Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

O τρόπος μου είναι οι λέξεις

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΜΑΤΙ. Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΝΑ ΣΩΖΕΙΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ

Σίριους σταφ τώρα, επειδή είναι Κυριακή  και δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, θα σας πω πώς κατέληξα ότι βλέπω τη ζωή. Σκεφτόμουν, λοιπόν, χτες το βράδυ ότι κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας, κάθε στιγμή, είναι μια ιστορία που
περιμένει κάποιον να τη διηγηθεί. Με τον τρόπο του ο καθένας και βέβαια εμένα, που είμαι γραφιάς ως άνθρωπος, ο τρόπος μου είναι οι λέξεις και γι αυτές μπορώ να μιλήσω. Ιστορίες που μπορεί να ξεκινούν από το τίποτα και να πηγαίνουν πολύ μακριά ή και όχι, ιστορίες που καθένας βλέπει, αντιλαμβάνεται και διηγείται διαφορετικά.

Ένας άνθρωπος που περνάει δίπλα σου και σε κάνει να γυρίσεις το κεφάλι, η κίνηση ενός χεριού που παγώνει για λίγο το χρόνο, ο τρόπος που περνάει το φως από το παράθυρο στις 3 και 22 το μεσημέρι, ο ήχος του κουταλιού που ανακατεύει έναν καφέ, μια μπάλα που κυλάει μόνη της στο δρόμο, όλα είναι ιστορίες που κάθονται δίπλα σου και σου κλείνουν το μάτι και ζητάνε, εκλιπαρούν σχεδόν, να τις ξεχωρίσεις, να τις πιάσεις στα χέρια σου και να τους δώσεις υπόσταση και πνοή και μεγαλείο ίσως, να τις σώσεις από τη θνητότητα του παροδικού.

Όλα είναι έμπνευση, αρκεί εσύ να έχεις την ανάγκη να διηγείσαι ιστορίες. Νομίζω ότι αυτό είναι το πραγματικό ταλέντο, η ικανότητα να εμπνέεσαι, η αποτύπωση είναι δευτερεύουσα δεξιότητα. Όσοι γράφουμε, όλοι τις ίδιες λέξεις έχουμε στα χέρια μας, αλλά μερικούς κάτι τους κάνει να τις βάζουν τη μία δίπλα στην άλλη με μαγικό τρόπο, αυτόν που μετατρέπει το λόγο σε Τέχνη και φτιάχνει ιστορίες που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Η ζωή είναι έμπνευση, η χαρά, η λύπη, ο έρωτας, η ανία ακόμα, η καθημερινότητα... Η κάθε ανάσα που παίρνουμε είναι έμπνευση.

(Αν είναι κάτι που έχω μετανιώσει στη δική μου ζωή, είναι που αντί να κάθομαι να  γράφω αυτά δεν στρώνομαι να γράψω κάνα δυο μπεστ σέλερ και μετά να συνεχίσω να γράφω αυτά από την Τζαμάικα, όμως, ξάπλα στους ήλιους εμπλοκή, με τοπικά ρούμια και καπνά, τα οποία, όπως και να το κάνεις, βοηθάνε και στην έμπνευση εξαιρετικά).

Μαρία Δεδούση