Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Σε έναν φίλο που δεν είναι πια εδώ

ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ INBOX 

Ήθελα να το πω και χρειάζεται –το χρειάζομαι– να το ξέρεις: κάθε χρόνο τέτοια μέρα (εδώ και χρόνια) ένα από τα
πρώτα τηλεφωνήματα που έκανα (σχεδόν πάντα το πρώτο) είναι αυτό που καταλαβαίνεις.

(Θυμάμαι μια χρονιά, την πρώτη ή τη δεύτερη αφότου είχε φύγει η μαμά, δεν σήκωνε το τηλέφωνο, δεν ήθελε να του λένε χρόνια πολλά, δεν ήθελε να μιλάει. Και, νομίζω, ότι από τότε ουδέποτε άκουγε με ευχαρίστηση τις ευχές για τη γιορτή του, αλλά μόνο από ευγενική εγκαρτέρηση αποκρινόταν με ένα «ευχαριστώ». Κάποτε μου εξιστόρησε, γελώντας πικρά, το τηλεφώνημα μιας φίλης που του ευχήθηκε, «Mε το καλό να βρεις και μια γυναίκα». Το πήρα εγώ και το ’βαλα στο ρεπερτόριο των αστείων που κάναμε). 

Αυτό το τηλεφώνημά μου, το πρώτο εδώ και δεκαετίες τής 6ης Δεκεμβρίου, φέτος δεν μπορεί να γίνει. Και μου λείπει. Μου λείπει η σιγουριά της επικοινωνίας, κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Ότι θα τηλεφωνούσα και θα ήταν εκεί. Μου λείπουν οι σοβαρές, οι από καρδιάς, ευχές, αλλά και τα αστεία, οι σαχλαμαρίτσες που λέγαμε, και το «Άντε, του χρόνου με μια γυναίκα». Πέρσι η σαχλαμαρίτσα έπιασε τόπο. Και φέτος έχει βρει τη Γυναίκα.
Τα φιλιά μου. Και τη σκέψη μου, σε εσάς και σε εκείνον.

Δ.Β.