Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Aνήμποροι, αμήχανοι, άχρηστοι


Ήταν πριν από δυο χρόνια ακριβώς, 30 Δεκέμβρη όπως σήμερα. Η Ελλάδα αποχαιρετούσε το 2014 με την ελπίδα ότι το 2015 θα ήταν καλύτερο. Μια ελπίδα που βγαίνει από τη συντήρηση του ψυγείου κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Η καλή φίλη από τα παλιά, η Ζωή Ρηγοπούλου, έγραφε τότε στο facebook και
εγώ το θυμήθηκα καθώς ήταν αναδημοσιευμένο στο μπλογκ:
«Οδός Σταδίου. Ψωφόκρυο. Περνάω δίπλα του. Είναι ξαπλωμένος μέσα στα στρωσίδια του και καπνίζει. Και στέκομαι ανήμπορη, αμήχανη, άχρηστη. Και φεύγω. Γιατί δεν ξέρω τι να κάνω. Αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι πρέπει να κάνουμε». 
Μήνες μετά, έγκυρη έρευνα ανέβαζε τον αριθμό των αστέγων στην Αθήνα και στα μεγάλα αστικά κέντρα σε είκοσι χιλιάδες. Αριθμός που αντιστοιχεί σε πληθυσμό μια μικρής πόλης. Άμοιροι που πλαγιάζουν στα παγκάκια, στα υπόστεγα, σε εσοχές κτιρίων. Άνθρωποι που κουρνιάζουν σαν αγριοπούλια και εμείς, όπως ακριβώς πριν από δυο χρόνια, «στεκόμαστε, ανήμποροι, αμήχανοι, άχρηστοι» χωρίς να κάνουμε τίποτα. Γιατί δεν μπορούμε. Γιατί, πιθανόν, δεν το θέλουμε όσο πρέπει. Γιατί δεν μας αφήνουν.

Οι μηχανισμοί (ποιοι θεσμοί; μηχανισμοί!) είναι χωρίς ίχνος ανθρωπισμού και καταδικάζουν την αντίσταση, τιμωρούν τις ευαισθησίες. Το είδαμε με τα ψίχουλα που προσπάθησε να ρίξει στους συνταξιούχους η κυβέρνηση χωρίς τη συγκατάβαση αυτών των μηχανισμών. Η απείθεια –απείθεια όπως εκείνοι την εννοούν– πατάσσεται παραδειγματικά. Και πήραν μέτρα. Αντίποινα, όπως κανονικά πρέπει να λέγονται. Ξέρουν από αυτά οι υποτελείς της «Ενωμένης» Ευρώπης. Ξέρει και ο Σόιμπλε από αντίποινα –υπάρχουν καταγεγραμμένες πληροφορίες στα εθνικά του κύτταρα.

Δυο χρόνια μετά από την έκπληξη της Ζωής στην οδό Σταδίου, μια ελληνική κυβέρνηση (όποια και να είναι) αναγκάστηκε να γονατίσει και να ζητήσει συγγνώμη χτυπώντας δυνατά το κεφάλι στο πάτωμα: «Δεν θα το ξανακάνουμε, δεν θα ξαναβοηθήσουμε, δεν θα ξαναγίνει!»

Αυτά για σήμερα, στο τελευταίο άρθρο του χρόνου. Αύριο η στήλη θα αφήσει ελεύθερο το χώρο, εδώ στη 2η σελίδα. Και ελεύθερους τους φίλους της για σκέψη και για να ζεστάνουν μέσα τους την ελπίδα. Αυτό που κάνουμε, δηλαδή, οι περισσότεροι κάθε χρόνο τέτοια μέρα: επωάζουμε ένα αυγό (καλό αυγό, μην μπερδευόμαστε!) που δεν λέει να εκκολαφθεί.
Τα ξαναλέμε το 2017.

 Διον. Βραϊμάκης 
 (Δημοσιεύεται και στη Live Sport της Παρασκευής με τίτλο «Η ευαισθησία τιμωρείται»)

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ.