Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Το ποδόσφαιρο στη χώρα των 5.000 νησιών και των 700 διαλέκτων

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, λέει το αρχαίο ρητό. Το… τρις εξαμαρτείν μήπως αποδεικνύει όχι σοφία, αλλά ξεροκεφαλιά; Γι’ αυτό θα πρέπει να ρωτήσουμε τον Άλφρεντ Ριντλ, τον 68χρονο προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ινδονησίας, ο οποίος δικαιώθηκε για την επιμονή του στην τρίτη θητεία του στον πάγκο της ομάδας. Η Ινδονησία έπαιξε χθες στην Ταϊλάνδη τον δεύτερο
τελικό του κυπέλλου AFF, μιας περιφερειακής διοργάνωσης που συγκεντρώνει ομάδες από τη Νοτιοανατολική Ασία. Η συμμετοχή της στον τελικό λογίζεται ως… ολική επαναφορά για μια ομάδα που ταλαιπωρήθηκε όσο καμιά τα τελευταία χρόνια από πολιτικές παρεμβάσεις στο ποδόσφαιρο, έφτασε στο σημείο της απόλυτης αγωνιστικής ξεφτίλας, μέχρι και του τεχνητού αποκλεισμού της από το Μουντιάλ του 2018, όμως στο πρόσωπο του Ριντλ βρήκε τον ενοποιητικό παράγοντα που της έλειπε για να φτιάξει ένα πετυχημένο σύνολο, τηρουμένων των αναλογιών.

Το ποδόσφαιρο στην Ινδονησία, αυτό το απέραντο αρχιπέλαγος των 5.000 και πλέον νησιών, έχει μακρά παράδοση, αν και δεν έφτασε ποτέ σε ανώτερο επίπεδο. Η Ινδονησία έχει τον άτυπο τίτλο της πρώτης ασιατικής ομάδας που συμμετείχε σε Μουντιάλ! Το 1938 η ομάδα των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών (έτσι λεγόταν η σημερινή Ινδονησία, που βρισκόταν τότε υπό ολλανδική κυριαρχία) συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας, αποτελούμενη κυρίως από γόνους Ολλανδών αποίκων, αλλά και γηγενείς παίκτες. Το 1956, ως Ινδονησία πλέον, συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης και μάλιστα έφερε 0-0 με την πανίσχυρη ΕΣΣΔ, πριν ηττηθεί με 4-0 στον επαναληπτικό δύο ημέρες αργότερα.

Πανσπερμία λαών με πάνω από 700 διαλέκτων

Αυτές οι πρόωρες επιτυχίες δεν στάθηκαν ικανές να δημιουργήσουν ένα σοβαρό υπόβαθρο. Η Ινδονησία δεν έκανε ποτέ το παραπάνω βήμα, ωστόσο σε περιφερειακό επίπεδο ήταν πάντα ένας αξιόλογος αντίπαλος. Από το 1996 ως το 2007 προκρίθηκε σε τέσσερις συνεχόμενες τελικές φάσεις του Πανασιατικού πρωταθλήματος. Κύρια αιτία της οπισθοδρόμησης ήταν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα, που εμπόδιζαν τις συνεχείς συγκεντρώσεις των διεθνών απ’ όλα τα νησιά σ’ ένα μέρος, και το ετερόκλητο σύνολο. Οι Ινδονήσιοι είναι μια πανσπερμία λαών, που μιλούν πάνω από 700 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, πιστεύουν σε διαφορετικούς θεούς και έχουν τόσες διαφορές μεταξύ τους, που είναι πολύ δύσκολο να γεφυρωθούν. Η πρώτη γνωριμία του Ριντλ με την Ινδονησία έγινε το 2010. Έχοντας πια δεκαετή θητεία σε διάφορες ασιατικές ομάδες, ανέλαβε να οργανώσει την Ινδονησία με τριετές συμβόλαιο. Στην πρώτη του διοργάνωση, το κύπελλο Νοτιοανατολικής Ασίας του 2010, έφτασε στον τελικό. Παρ’ όλα αυτά, λίγους μήνες αργότερα το συμβόλαιό του λύθηκε χωρίς δικαιολογία. Η αμοιβή του κρίθηκε υπέρογκη για την προσφορά του, έτσι του είπαν, ωστόσο τα αίτια ήταν βαθύτερα κι είχαν να κάνουν με τη διαμάχη της κυβέρνησης της Ινδονησίας με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία.

Με δύο λίγκες, η μία «επαναστατική»

Η ένταση ήταν τόσο σημαντική, που οδήγησε σε μια σειρά από καταστροφές. Η εθνική ομάδα απαξιώθηκε τελείως, οι καλύτεροι παίκτες της γύρισαν την πλάτη, με συνέπεια την ταπεινωτική ήττα με 10-0 (!) από το Μπαχρέιν το 2012 για τα προκριματικά του προηγούμενου Μουντιάλ. Από το 2013 και μέχρι φέτος στην Ινδονησία υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικές λίγκες, μία αναγνωρισμένη από την ομοσπονδία και μία «επαναστατική», με σιωπηρή αποδοχή από την κυβέρνηση. Εννοείται ότι οι παίκτες που προτίμησαν την «επαναστατική» λίγκα αποκλείστηκαν από την εθνική ομάδα. Τον Δεκέμβριο του 2013 η ομοσπονδία απευθύνθηκε πάλι στον Ριντλ και ο Αυστριακός δέχτηκε να αναλάβει, μάλιστα προσπάθησε να παίξει και ενοποιητικό ρόλο, χωρίς αποτέλεσμα. Η ομάδα δεν μπορούσε καν να λειτουργήσει κι έτσι αποφάσισε να φύγει μετά από λίγους μήνες.

Η ΦΙΦΑ απέκλεισε το 2015 την Ινδονησία από όλες τις διοργανώσεις, με συνέπεια η ομάδα να μην μπορεί να συμμετάσχει ούτε στα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, ούτε σ’ αυτά του Πανασιατικού πρωταθλήματος 2019. Στις αρχές του χρόνου ο Ρινλτ έκανε την τρίτη και τελευταία του προσπάθεια. Είπε ότι θα αναλάμβανε μόνο αν μπορούσε να διαλέξει τους παίκτες που ήθελε χωρίς περιορισμούς και αν δημιουργούνταν μια επιτροπή, η οποία θα εργαζόταν για την ενοποίηση του ποδοσφαίρου στη χώρα.

Από όλες τις φυλές 

Η επιτροπή πράγματι έφερε σε επαφή τις δύο λίγκες, αποφασίστηκε η συγχώνευσή τους και «συγχωρέθηκαν» οι ποδοσφαιριστές των «αντάρτικων» ομάδων. Η ΦΙΦΑ αποφάσισε να άρει την απαγόρευσή της και η εθνική ομάδα είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει στην περιφερειακή διοργάνωση. Το μυστικό για την επιτυχημένη ομάδα ήταν η πολυσυλλεκτικότητα. Από την αποστολή των 23 παικτών μόνο δύο έχουν γεννηθεί στη Τζακάρτα. Παρόντες είναι παίκτες απ’ όλα τα νησιά, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας, χωρίς διακρίσεις. Η λίγκα της Ινδονησίας καθόρισε έτσι το πρόγραμμά της ώστε να υπάρχει διακοπή πολλών εβδομάδων, ώστε οι παίκτες να προετοιμαστούν μαζί. Και τα αποτελέσματα φάνηκαν αμέσως. Η Ινδονησία μπορεί να ονειρεύεται ότι την επόμενη φορά, στα προκριματικά του Μουντιάλ 2022, θα έχει μια καλή ευκαιρία να διεκδικήσει την πρόκρισή της σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής με τίτλο «Η δικαίωση του ξεροκέφαλου κόουτς»)

Ακολουθήστε τον Harddog στο facebook κλικάροντας εδώ