Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Καλοί οι επικήδειοι στο θάνατο δημοσιογράφων, στη ζωή όμως απαιτείται ο φόρος τιμής

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΦΩΝΑΞΕΤΕ. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΑΚΡΙΒΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 

Λυπάμαι, θα στεναχωρήσω τους συναδέλφους μου δημοσιογράφους. Από το πρωί που διάβασα την είδηση για το χαμό του Γιώργου Γεωργιάδη, είχα ένα δίλημμα. Να προσθέσω έναν λαμπρό επικήδειο, μαζί με όλους τους άλλους; Διάσημος, αναγνωρισμένος, έχοντας προσφέρει πολλά στο επάγγελμα της δημοσιογραφίας. “Εξαφανισμένος” όμως τα τελευταία χρόνια. Διαβάζω τους τιμημένους επικήδειους, λόγια θλιμμένα από φίλους και συναδέλφους που
πραγματικά τον αγαπούσαν. Και διαβάζω τόσο καλά λόγια παντού, από πολλούς όλους. Για τον δημοσιοφράφο, τον συνάδελφο, τον δημοσιογράφο. Δεν τον γνώριζα καλά, μέσα από το ρεπορτάζ μόνο. Και σίγουρα δεν του άξιζε του Γιώργου η σιωπή των τελευταίων χρόνων. Η εξαφάνισή του. Γιατί όμως; Ήταν η αρρώστεια μόνο. Όχι, όχι και πάλι όχι.
 Ο Γιώργος ήταν άνεργος πολλά χρόνια. Γιατί φοβάστε να το φωνάξετε; Ο Γιώργος πλήρωσε ακριβά την κρίση. Πλήρωσε την επιλογή των καναλιών να κόψουν το ρεπορτάζ, να κόψουν το δρόμο, να κόψουν την επαφή με την κοινωνία. Να κόψουν κάθε τι που είναι εικόνα και ρεπορτάζ. Και να δώσουν λόγο και εικόνα μόνο σε πρόσωπα που περνάνε γραμμή, που έκαναν και κάνουν προπαγάνδα σε ραδιοφωνικού τύπου εκπομπές. Με παρουσιαστές ικανούς για τα πάντα. Μέχρι τον πάτο, αν υπάρχει τέτοιος στη δημοσιογραφία. Και για ορισμένους που φθάνουν ως το θάνατο σου η ζωή μου. 

** Απόσπασμα από θέμα του mediatvnews.gr. Διαβάστε το εδώ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG

Δεν αντέχω άλλο να σβήνω ονόματα στην ατζέντα