Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Παπούτσι από τον τόπο σου

Για όλες τις ομάδες που συμμετέχουν στον προκριματικό όμιλο ενός Μουντιάλ η μόνος στόχος πρέπει να είναι η πρόκριση. Για τον Μαχντί Αλί (φωτο), τον προπονητή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, υπάρχει κι ένας άλλος στόχος, πιο σημαντικός: Να συγκεντρώσει η ομάδα του πιο πολλούς βαθμούς από το Κατάρ! Όχι για λόγους εκδίκησης ή προσωπικής αντιπαλότητας, αλλά γενικότερης
ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας… Το ποδόσφαιρο του Περσικού Κόλπου είναι χωρισμένο στα δύο. Από τη μία οι πρεσβευτές της εντοπιότητας, των οποίων σημαιοφόρος λογίζεται ο Αλί και η ομάδα των Εμιράτων. Από την άλλη, οι θιασώτες της ποδοσφαιρικής παγκοσμιοποίησης και των αμέτρητων «νατουραλιζέ», με κύριο εκφραστή το πάμπλουτο Κατάρ. Ποιος είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για την επιτυχία; Ο Αλί πολεμά σχεδόν μόνος του απέναντι σ’ ένα κατεστημένο, που θεωρεί εδώ και χρόνια οτιδήποτε ξένο εξ ορισμού καλύτερο από το δικό του.

Τα Εμιράτα βρίσκονταν επί χρόνια σ’ αυτή την δίνη. Αναγνωρισμένη εθνική ομάδα απέκτησαν μόλις το 1972, ωστόσο πρόλαβαν να φιλοξενήσουν στον πάγκο τους μερικά πολύ γνωστά ονόματα της παγκόσμιας προπονητικής, από τον Ζαγκάλο, τον Λομπανόφσκι και τον Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα μέχρι τον Ανρί Μισέλ, τον Ντικ Άντβοκαατ, τον Μπρούνο Μετσού και τον Ρόι Χόγκτσον. Προκοπή, όμως, δεν είδαν, εκτός από τη διετία 1988-90, όταν ο Παρέιρα τους οδήγησε για πρώτη (και μοναδική ως τώρα) φορά στην ιστορία τους σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (το 1990 στην Ιταλία), όπου αποκλείστηκαν με τρεις ήττες σε ισάριθμα ματς.

Ξοδεύτηκε πολύ χρήμα

Τα λεφτά που δόθηκαν κι επενδύθηκαν σε προπονητική γνώση ήταν πολλά για τις ελάχιστες επιτυχίες που είχε να επιδείξει η ομάδα. Την ίδια ώρα που η ομοσπονδία σκορπούσε λεφτά ακόμα και σε δευτερότριτα ονόματα ξένων, ο Αλί έπιανε δουλειά στις μικρές εθνικές ομάδες των Εμιράτων. Κι έδειξε αμέσως την αξία του: Η ομάδα Εφήβων (U19) κατέκτησε το Ασιατικό Πρωτάθλημα το 2008, μπήκε στην οκτάδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ένα χρόνο αργότερα. Η εθνική Νέων (U23) πήρε το αργυρό μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες του 2010 και προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελική φάση Ολυμπιακών Αγώνων, το 2012 στο Λονδίνο.

Ο Αλί ανέλαβε την εθνική ανδρών το φθινόπωρο του 2012, με την προοπτική να ενσωματώσει στην ομάδα τη «χρυσή γενιά», που ο ίδιος είχε αναδείξει. Η ομάδα, πάντως, δεν έκανε αισθητή την παρουσία της στα προκριματικά του Μουντιάλ 2014, αποκλείστηκε στην 3η φάση τερματίζοντας στην τελευταία θέση του ομίλου. Την ίδια ώρα το Κατάρ, που όχι μόνο είχε ξένους προπονητές, αλλά και πολλούς ξένους παίκτες (ανάμεσά τους τον Ουρουγουανό Σορία και τους Βραζιλιάνους Ταμπάτα και Λουίς Τζούνιορ) έφτανε ως την τελική φάση, κι έπαιρνε το χρίσμα για την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022. Πολλοί τότε ερμήνευσαν αυτή την κίνηση ως ένα είδος… επιβράβευσης, ως έναν δρόμο που μπορούν να ακολουθήσουν κι άλλοι. Το Μπαχρέιν π.χ. ήδη έχει ανοιχτεί κυρίως σε αφρικάνικες χώρες (Γκάνα, Μαρόκο, Τσαντ) και «ψαρεύει» παίκτες. Για τον Αλί αυτή η λογική είναι εντελώς λανθασμένη. Όντας φανατικός οπαδός της μεθοδικής δουλειάς, πλήρωσε από την τσέπη του για να ταξιδέψει στη Βαρκελώνη και να παρακολουθήσει από κοντά τη μέθοδο δουλειάς της Μπαρτσελόνα επί 12 ημέρες. Μίλησε με τον Γκουαρντιόλα που ήταν τότε στο τιμόνι κι αποφάσισε να μεταφέρει όλο το πρόγραμμα, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια, στο Ντουμπάι! Ο στόχος, προφανής: Να αποδείξει ότι δεν χρειάζονται ούτε ξένοι προπονητές, ούτε και ξένοι παίκτες για να έλθει η ποδοσφαιρική ανάπτυξη. Αυτό, προφανώς, θα επιστεγαστεί με μια πρόκριση σε Μουντιάλ.

Οι λίγες επιτυχίες των ομάδων του Κόλπου

Η τελευταία φορά που βρέθηκε ομάδα του Κόλπου σε παγκόσμιο ραντεβού ήταν η Σαουδική Αραβία το 2006. Η τελευταία φορά που μια ομάδα έφυγε από το γήπεδο με νίκη ήταν το 1994. Το Κουβέιτ και τα Εμιράτα, που έχουν από μία εμφάνιση σε τελικά (1982 και 1990 αντίστοιχα) δεν είχαν συνέχεια. Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία των Εμιράτων να δημιουργήσουν έναν συμβολισμό, δεδομένου ότι όταν θα σβήσουν τα φώτα στη Ρωσία θα ξεκινήσει η τετραετία του Κατάρ, όπου όλα τα φώτα θα στρέφονται στις «υπόγειες μεταγραφές» του…

Η υπόθεση δεν είναι χαμένη, κάθε άλλο. Τα Εμιράτα με τη νίκη που πέτυχαν τη Τρίτη επί του Ιράκ με 2-0 βρίσκονται για την ώρα στην 4η θέση της βαθμολογίας, αλλά με τους ίδιους βαθμούς με την Αυστραλία και μόλις έναν πίσω από τις πρωτοπόρους Σαουδική Αραβία και Ιαπωνία. Έχουν στο σακούλι τους το μεγάλο διπλό μέσα στην Ιαπωνία κι όταν την υποδεχτούν, τον προσεχή Μάρτιο, μια νίκη θα τους φέρει σε θέση ισχύος. Το παράξενο είναι, βέβαια, πως κι ο Μαχντί Αλί είναι κι ο ίδιος… ομογενής, έστω και δεύτερης γενιάς! Οι γονείς του μετακόμισαν από το Λουριστάν του Ιράν το 1963, δύο χρόνια πριν γεννηθεί.

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Δευτέρας)