Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Οι παρελάσεις της Μαρίας, η γυμναστικού και το λάθος της φύσης

Έχω περάσει πάρα πολύ ωραία στο λύκειο στις σχολικές παρελάσεις, στεκόμασταν στο Ζάππειο, μέσα στο κρύο, με το πουκαμισάκι και χωρίς μπουφάν, διότι πού να το αφήσεις το μπουφάν στο Ζάππειο, να περιμένουμε
τη σειρά μας με τις ώρες για να βγούμε στο Σύνταγμα, να παρελάσουμε και μετά να πάμε σπίτι μας, με το πόδι φυσικά και το πουκαμισάκι πάντα, μέχρι την πλατεία Μαβίλη. Πέρναγα τόσο ωραία που την τρίτη χρονιά, γ' λυκείου, δεν πήγα, ή πήγα κι έφυγα δεν θυμάμαι ακριβώς, με συνέπεια να τα πάρει στο κρανίο η γυμναστικού και να μου βάλει στο τρίμηνο 8. ΟΚΤΩ ρε φίλε, στη γυμναστική, εμένα που ως παιδί μόνο ο άρβιντας σαμπόνις πρέπει να είχε μεγαλύτερο potential και επίσης χρονιά πανελληνίων με τους βαθμούς των τριμήνων να μετράνε, η γυμναστικού όλα αυτά, που στην ώρα της τα κορίτσια χόρευαν καραγκούνα και τα αγόρια έπαιζαν μπάσκετ και για μένα πιθανώς θεωρούσε ότι είμαι λάθος της φύσης.

Μετά, πήγε η μαμά μου και με απάλλαξε από τη γυμναστική, την καραγκούνα δηλαδή, με συνέπεια (όλο συνέπειες έχει το στόρι) να μου κατσικωθεί το 8 ως μέσος όρος και η μαμά μου για να το κάνει αυτό πήγε στο λυκειάρχη, έναν πολύ αξιοπρεπή κύριο, χουντικό μέχρι το μεδούλι, που μια άλλη φορά την είχε φωνάξει στο σχολείο κι εκείνη νόμιζε ότι έπαιρνα ναρκωτικά κι αυτός της είπε να προσέχει, διότι κάνω παρέα με κομμουνιστές, γιατί τους κομμουνιστές τους μυριζόταν το λαγωνικό, τους μπάφους που ντουμάνιαζαν όλους τους Αμπελόκηπους στις τουαλέτες και γύρω-γύρω, όχι. Γενικά ήταν πολύ ωραία, το ιδανικό ιδρυματικό περιβάλλον απ' όπου έβγαινες ή φυτό ή μάβερικ.

Μαρία Δεδούση