Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Το μέλλον έχει χρονικό ορίζοντα ωρών

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΦΥΓΗΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ  - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ - ΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ, ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΓΚΟΜΕΝΟΥΣ  

Μου 'λεγε προχθές ένας φίλος, ο οποίος δουλεύει πολύ και παράγει αρκετό πλούτο τον οποίο δεν βλέπει ούτε ζωγραφιστό πλέον, ότι ξερωγώ θα ρθει ο
Κούλης να αποκαταστήσει την τάξη στον καπιταλισμό και οριζόντια φορολογία 13% και κάτι τέτοια που σταμάτησα να τα παρακολουθώ, διότι ο πολύς και μαζεμένος σουρεαλισμός μου φέρνει φούσκωμα. Ο φίλος μου είναι εγγράμματος άνθρωπος και έξυπνος. Είναι όμως σε άρνηση να αποδεχτεί την αλήθεια, διότι κάποτε ο καπιταλισμός του είπε ότι αν δουλέψει σκληρά και είναι καλός θα διασφαλίσει το μέλλον το δικό του και των παιδιών του. Εκείνος τον πίστεψε, όμως ο καπιταλισμός του είπε ψέματα, δεν τρέχει τίποτα, το ίδιο και η Σούλα που σου λέει ότι θα σ αγαπάει για πάντα και μετά φεύγει με το Μήτσο, το γκαραζότεκνο, που την έχει μεγαλύτερη.

Ο φίλος μου -και μερικοι ακόμα σαν αυτόν, των μεσαίων γενεών κυρίως- ανησυχεί για το πώς θα διαμορφωθεί το μέλλον και είναι πλέον σε ευθεία σύγκρουση με την πραγματικότητα, η οποία έχει πολύ απλά διαμορφωθεί πέριξ του αξιώματος «άντε, να τη βγάλουμε και σήμερα», ενώ το «μέλλον» έχει χρονικό ορίζοντα ωρών, άντε ημερών στην καλύτερη. Κάτι που οι περισσότεροι το έχουν εμπεδώσει, είτε γνωστικά είτε εξ ενστίκτου, και άρα προσαρμόζονται ανάλογα, με αντιδράσεις που ποικίλουν από την αυτοκτονία έως την έμπρακτη εφαρμογή του ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει το ό,τι είναι αυτό που γουστάρει ο καθένας.

Σε δεύτερο πλάνο, που είναι ίσως και το σημαντικότερο, γενιές ολόκληρες μεγαλώνουν με την αντίληψη «άντε, να τη βγάλουμε και σήμερα» ως κυρίαρχη στη ζωή τους, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό αν είσαι, ας πούμε, αντιλόπη, και σε κυνηγάνε μπάι ντιφόλτ τα λιοντάρια στην αφρικανική σαβάνα, είναι όμως πρόβλημα όταν είσαι σάπιενς-σάπιενς και δει του δυτικού κόσμου το 2016. Είναι μια αντίληψη, που μοιραία διαχέεται σε κάθε είδους συμπεριφορά, ατομική, κοινωνική, επαγγελματική, προσωπική ετ τσέτερα και έχει ως συνέπεια διάφορα πράγματα, όπως το να μην μπορείς να κάνεις όνειρα και σχέδια για το μέλλον -κακό, να μην ενδιαφέρεσαι για τις συνέπειες των πράξεών σου -κάκιστο, και να μην έχεις οποιοδήποτε βάθος σκέψης και συναισθήματος, καθώς «έλα μωρέ, κάτσε να περάσουμε καλά σήμερα και αύριο ποιος ζει ποιος πεθαίνει» -χείριστο, πλην όμως ψιλο-αληθές.

Όχι, λύση δεν έχει, αυτό το ξέρεις αν παρακολουθούσες έστω και στοιχειωδώς τις παραδόσεις του πρώτου έτους, στο πανεπιστήμιο ή στη ζωή, και εν πάση περιπτώσει η λύση δεν μπορεί να έλθει με τα εργαλεία του ίδιου συστήματος που δημιούργησε το πρόβλημα, ιδιαίτερα δε όταν το εν λόγω σύστημα δεν παραδέχεται το χάντικάπ του. Κι αν νομίζεις ότι το πρόβλημα είναι ελληνικό και αναλώνεσαι στο αν φταίει ή δεν φταίει ο σύριζας, σόρι αλλά καλύτερα να μιλήσουμε για γκόμενους.