Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Μια ποδοσφαιρική νίκη με πολιτικές προεκτάσεις

Μια εκτός έδρας νίκη στα προκριματικά του Μουντιάλ, μάλιστα επί μιας ομάδας που έχει στόχο την πρόκριση, σε οποιαδήποτε χώρα θα δημιουργούσε παραλήρημα ενθουσιασμού και θα έβγαζε τον κόσμο στους δρόμους. Στην πολύπαθη Συρία, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η μεγάλη νίκη της Πέμπτης μέσα στην Κίνα με 1-0 αντιμετωπίστηκε με καχυποψία, αν όχι με αγανάκτηση. Κι αυτό διότι η
νίκη, όπως και η καλή πορεία της εθνικής Συρίας, θεωρείται προσπάθεια στήριξης του καθεστώτος! Φαίνεται απίστευτο πώς μια χώρα με τόσα προβλήματα, με εμφύλιο πόλεμο που τη δίχασε και τη ρήμαξε τα τελευταία χρόνια, μπορεί να κατεβάζει μια ανταγωνιστική εθνική ομάδα, που έφτασε στον τελικό όμιλο των ασιατικών προκριματικών του Μουντιάλ και έχει, μάλιστα, απτές ελπίδες πρόκρισης στα τελικά της Ρωσίας για πρώτη φορά στην ποδοσφαιρική της ιστορία! Με τη νίκη επί της Κίνας στο Ξιάν οι Σύριοι έφτασαν τους τέσσερις βαθμούς κι αν καταφέρουν να νικήσουν το Κατάρ (που μέχρι στιγμής έχει 3/3 ήττες) θα μπουν πιθανότατα στην πρώτη δυάδα του ομίλου, που δίνει την απευθείας πρόκριση.

Περιπλανώμενη 

Φυσικά όλα τα εντός έδρας ματς η Συρία τα δίνει σε ουδέτερο γήπεδο. Στην προηγούμενη φάση είχε ως έδρα της το Ομάν. Τώρα δεν ξέρει κανείς σε ποια άκρη της γης θα τη βγάλουν. Με τη Νότια Κορέα έπαιξε στη Μαλαισία. Εκεί θα δώσει και το εντός έδρας ματς με το Ιράν στις 15 Νοεμβρίου. Για τα άλλα, θα αποφασίσει η ΦΙΦΑ.

Το ζήτημα που διχάζει είναι τι ακριβώς εκπροσωπεί αυτή η ομάδα. Αυτοί που παίζουν μπορεί να βγάζουν προς τα έξω ένα απολύτως ειρηνικό προφίλ, των ποδοσφαιριστών που δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά και το μόνο που τους νοιάζει είναι να δώσουν μια εικόνα ενότητας και συνέχειας του κράτους. Ποιου κράτους, όμως; Και οι πιο μετριοπαθείς αναλυτές προεξοφλούν ότι ακόμα κι αν το Ισλαμικό Κράτος ηττηθεί απολύτως και οι σημερινές κυβερνητικές δυνάμεις επικρατήσουν, η Συρία δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει στο καθεστώς απόλυτης κυριαρχίας του Άσαντ, το οποίο υπήρχε πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος σπαραγμός.

Δεν είναι απολιτίκ

Όσο η ομάδα προοδεύει, τόσο αυξάνεται η φημολογία ότι οι παίκτες που την αποτελούν όχι μόνο δεν είναι απολιτίκ, όπως οι ίδιοι πρεσβεύουν, αλλά έχουν ορκιστεί πίστη στο καθεστώς και γι’ αυτό «δουλεύουν». Το ίδιο συμβαίνει και με τον προπονητή Αϊμάν Χακίμ, ο οποίος ανέλαβε τον περασμένο Μάιο και αντικατέστησε τον απολύτως πετυχημένο Φατζρ Ιμπραχίμ, πολύ μεγαλύτερο όνομα στην πατρίδα του, με τον όρο να χρησιμοποιήσει παίκτες που θα είναι πιστοί στο καθεστώς. Από τον Μάιο και μετά ξεκίνησε ένα περίεργο «πογκρόμ» στην εθνική ομάδα. Παίκτες με βασική παρουσία στα ματς του προηγούμενου γύρου (όταν οι Σύριοι με ρεκόρ 6-0-2 πήραν την πρόκριση για την τελική δεκάδα, πίσω μόνο από την Ιαπωνία) καρατομήθηκαν και στη θέση τους προσκλήθηκαν άλλοι, χωρίς προφανή λόγο.

Ο παίκτης-προσωποποίηση της αδικίας ήταν ο γκολκίπερ Μοσάμπ Μπαλούς, ο ρέκορντμαν συμμετοχών στην εθνική με 100 διεθνή παιχνίδια. Τον Ιούνιο σε φιλικό ματς στην Ταϊλάνδη βρέθηκε στον πάγκο και παρακολούθησε την αλλαγή του, τον Μαχμούντ Αλ Γιουσέφ, να παίζει όλο το ματς. Από εκεί και πέρα ούτε καν καλείται. Το ίδιο συνέβηκε και με τον αρχηγό της ομάδας κι έναν από τους πιο γνωστούς παίκτες της, τον Σανχαρίμπ Μαλκί, ο οποίος έχει παίξει χρόνια σε Βέλγιο, Ολλανδία και Τουρκία, αγωνίστηκε για λίγο (το 2011) και με τη φανέλα του Πανθρακικού.

Ο θάνατος του σέντερ μπακ

Με αυτές τις πληροφορίες «δένει» και η φρικιαστική είδηση του θανάτου του 41χρονου Τζιχάντ Κασάμπ στη φυλακή. Ο Κασάμπ ήταν βασικός σέντερ μπακ και για κάποια ματς αρχηγός στην εθνική Συρίας μέχρι το 2010. Από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου πήρε ανοιχτά το μέρος της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης, όχι των τζιχαντιστών. Το 2014 συνελήφθη από το καθεστώς με την κατηγορία ότι κατασκεύαζε βόμβες, που θα τοποθετούνταν σε αυτοκίνητα για τρομοκρατικές ενέργειες. Παρά τα βασανιστήρια, στα οποία υπεβλήθη για να ομολογήσει, αυτός διαλαλούσε την αθωότητά του. Το συριακό καθεστώς δεν έχει παραδεχτεί το θάνατό του, όμως οι φίλοι του έχουν φτιάξει μέχρι και σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία τον πενθούν.

Η «ομάδα της αντιπολίτευσης»

Υπάρχει και συγκεκριμένος στόχος: Η Αλ Καράμα. Μια από τις πιο πετυχημένες ομάδες της χώρας, με διεθνείς διακρίσεις πριν την έναρξη του πολέμου, αλλά με έδρα την Χομς, την πόλη απ’ όπου ξεκίνησε το μεγάλο ρεύμα της αντιπολίτευσης. Μέλος της Αλ Καράμα είναι και ο Μπαλούς, ήταν και ο Κασάμπ. Στην συριακή αποστολή που νίκησε την Κίνα δεν υπήρχε ούτε ένας παίκτης της Αλ Καράμα.

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής με τίτλο «Η νίκη της Συρίας που φέρνει διχασμό»)