Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Πρωτοσέλιδο αίμα και σπέρμα...

ΠΟΙΟΣ ΠΑΓΟΚΟΦΤΗΣ; ΜΠΑΛΤΑΣ, ΡΕ ΓΑΤΑΚΙΑ!

Η φαντασία στη δημοσιογραφία. Και η σκηνοθεσία. Και τα στοιχεία θρίλερ. Και το αίμα. Και το σπέρμα. Αυτό το πρωτοσέλιδο το τερμάτισε με την ερωτική μηχανή, τον Θεσσαλονικιό χασάπη. Που απατούσε και τη σύζυγο και την ερωμένη και τις ερωμένες πελάτισσες, περνώντας από τον «μπαλτά» του τη μία μετά την άλλη. Όσο για την εικονογράφηση; Απαύγασμα εικαστικής τελειότητας: η γυναικάρα με τα κόκκινα (κόκκινη
φούστα, κόκκινες γόβες, ασφαλώς κόκκινα χείλια που δεν τα βλέπουμε, τα φανταζόμαστε όμως) και με τα χιλιομετρικά πόδια, από τη μια κρατάει το μπαλταδάκι και από την άλλη το τσιγκέλι με την σπαλομπριζόλα. Θα ξεπερνούσε το τέλειο αν έπεφταν και μερικές κατακόκκινες σταγόνες αίματος από τα σφαχτό, αλλά δεν μπορεί να τα σκέφτεται όλα ο αρτ.

Ο αχαλίνωτος κρεοπώλης έπαιρνε γυναίκες και έδινε κρέας. Κρέας σε οποιαδήποτε μορφή, από σφάγιο και μη. Φαντάζομαι ότι στις εσωτερικές σελίδες το ρεπορτάζ θα δικαιώνει την ανήσυχη ερευνητική δημοσιογραφία με πληρότητα στις περιγραφές που θα απαντούν στις απορίες. Πού γίνονταν τα χασάπικα όργια; Υπό τους ήχους της μηχανής του κιμά; Στο ψυγείο, πλάι σε κρεμασμένα αθώα αρνίσια κεφαλάκια; Μήπως στο κούτσουρο του χασάπικου; Έξοχο!

Άλλωστε στο τραπέζι μιας κουζίνας γεμάτο από αλεύρια δεν έχει γίνει μια από τις πιο καυτές – ποιοτικές, όμως – ερωτικές σκηνές της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας; Στο «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές» εννοώ (φωτο). Όπου ο Νίκολσον αποθεώνει ερωτικά την Τσέσιγκα Λαγκ. Αλλά ποια Λαγκ, ποιος Νίκολσον, ποια Στόουν και ποιος παγοκόφτης; Μπαλτάς, ρε γατάκια!