Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ανθρωπισμός δεν γίνεται στο πόδι

Η κουβέντα για την εκπαίδευση στα ελληνικά σχολεία ή όχι των ανήλικων προσφύγων -όπως γίνεται και τώρα που γίνεται, στη σέντρα δλδ- είναι εντελώς άκυρη. Για τις εκατέρωθεν κραυγές (πετάξτε τους όλους έξω/βάλτε τους όλους μέσα κι ότι να 'ναι) δεν το συζητάω, βασικά ούτε που τις ακούω. Η εκπαίδευση υπάγεται στα γενικότερα κεφάλαια "ένταξη" και "ενσωμάτωση", τα οποία ούτε καν κι όχι τώρα με τους
πρόσφυγες, γιατί μήπως ενσωματώθηκαν ποτέ και εντάχθηκαν συντεταγμένα οι, πώς θέλετε να τους πούμε, οι Ρομά;

Εντάξει, οι τρόποι είναι γνωστοί, δεν θα ανακαλύψουμε την Αμερική εμείς στις 13 Σεπτεμβρίου 2016, που θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν μερικές χιλιάδες παιδιά που πρέπει να πάνε στο ελληνικό σχολείο χωρίς να τους έχουμε μάθει τόσο καιρό ούτε τη γλώσσα, ας πούμε, το βασικό δηλαδή, και χωρίς να έχουμε φροντίσει πριν μάθουν γράμματα -που δεν θα μάθουν αν μπουν έτσι όπως να 'ναι στα σχολεία- να έχουν ξερωγώ κάπου να κοιμούνται και να τρώνε και να ζουν ανθρώπινα και να ζεσταίνονται και να ντύνονται και να αισθάνονται ασφάλεια. So, ας μην το ζαλίζουμε το θέμα με τσιτάτα και αφορισμούς, Ο ανθρωπισμός και η ευαισθητοποίηση δεν γίνονται ad hoc και στο πόδι.

Μαρία Δεδούση