Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Με τηλεοπτική άδεια κόβεις χρήμα;

«Όταν παίρνεις άδεια για να φτιάξεις τηλεοπτικό σταθμό, είναι σαν να αποκτάς το δικαίωμα να κόβεις χρήμα». Το είπε, έτσι ή κάπως έτσι, ένας ρέκτης Καναδός (Ρέι Χέρμπερτ Τόμσον, αν ενδιαφέρει το όνομά του), που στα νιάτα του ήταν αγρότης, αργότερα έγινε πωλητής ραδιοφώνων και κατόπιν εκδότης εφημερίδων που τον έκαναν επιτυχημένο και διάσημο. Ήταν κοφτερό μυαλό και τόσο επινοητικός που
όταν έφτασε σε απομακρυσμένη περιοχή του Καναδά για να πουλήσει ραδιόφωνα, και η δουλειά δεν πήγαινε όσο θα ήθελε καλά, έστησε υποτυπώδη ραδιοφωνικό σταθμό και οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν.

Οι τέσσερις ελληνικές τηλεοπτικές άδειες που πουλήθηκαν σε ισάριθμους ζηλωτές του Μπιγκ Μπράδερ, προφανώς δεν μπορούν να κόψουν χρήματα από μόνες τους. Η εποχή που η ιδιωτική τηλεόραση είχε αξία κότας με χρυσά αυγά έχουν περάσει από καιρό ανεπιστρεπτί. Αλλά, παρόλα αυτά, υπήρξαν έντεκα υποψηφιότητες, από τις οποίες έφτασαν στον τελικό οκτώ, με τους ενδιαφερόμενους αποφασισμένους να υποστούν μειώσεις της προσωπικότητά τους από την υποτιμητική διαδικασία στρατωνισμού, να κοιμηθούν σε ράντζα, και να τρώνε στο πόδι δίκην ποκαδόρου που δεν σηκώνεται από το τραπέζι ούτε για την τουαλέτα.

Κάποιοι πρώτοι υπολογισμοί αναφέρουν ότι θα πρέπει να περάσει δεκαετία προκειμένου να αποσβέσουν – και αν αποσβέσουν – οι επενδυτές τα χρήματα που έδωσαν για να ανέβουν τον τηλεοπτικό τους θρόνο. Γιατί, πλέον, αυτό είναι η τηλεόραση και γενικότερα τα Μέσα Ενημέρωσης: θρόνος, αρχή, κυριαρχία και, κυρίως, ένα πασπαρτού που σου επιτρέπει να ανοίγεις πόρτες, σχεδόν παντού. Σε πολιτικά γραφεία, σε υπουργεία, σε υπηρεσίες που μοιράζουν δημόσια έργα. Η τηλεόραση προσφέρει τη δυνατότητα να ανοίξεις ακόμα και ενδότερες πόρτες τραπεζών για να πάρεις καντάρια χρήμα, κάτι δηλαδή που ευφημικά ονοματίζεται «δάνειο» αλλά ουσιαστικά είναι χρηματοδότηση της επιχείρησης ή και προσωπικά του επιχειρηματία.

Τα έξοδα για να λειτουργήσει μια τηλεόραση είναι τεράστια αλλά τέσσερις μεγιστάνες τα «έσπρωξαν» στο τραπέζι του πόκερ χωρίς να τρέμει το χέρι. Κυκλοφορεί σαν αλήθεια, μύθος ή ανέκδοτο ότι ένας καναλάρχης είπε ξεπροβοδίζοντας στον εκπρόσωπό του: «Μη γυρίσεις πίσω χωρίς άδεια». Ψέματα ή αλήθεια, η ατάκα δείχνει το μέγεθος της πρεμούρας για το – πραγματικά – μαγικό χαρτάκι της άδειας.

 Το θέμα, όμως, είναι ατέλειωτο και θα τα ξαναπούμε.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)