Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Μια γυναίκα με είκοσι αθλητικούς συντάκτες στο γραφείο και η... δίμετρη

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΟΡΑΚΙΑ, ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ, ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΑΝΔΡΑ-ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ (ΚΑΤΙ ΣΑΝ) ΓΚΑΦΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΡΕΠOΡΤΕΡ

Το παρόν απευθύνεται -βασικά- σε κοριτσάκια, με την ελπίδα όμως να το διαβάσουν και τα αγοράκια και να καταλάβουν κάτι. Μου έχει συμβεί δύο φορές στη ζωή μου, τότε που πήγαινα στο "γραφείο" να
βρεθώ, για ικανό χρονικό διάστημα, σε περιβάλλον αμιγώς αντρικό. Αμιγώς όμως, Ούτε θηλυκή γάτα λέμε, πλην του υπέροχου εαυτού μου. Και βέβαια τι άλλο θα μπορούσε στη δουλειά μου να είναι το αμιγώς αντρικό περιβάλλον πέρα από τους λατρεμένους συναδέλφους του αθλητικού. Τους λες κι αθλητικούς συντάκτες, αλλά είναι παραπλανητικό, είναι συντάκτες, αρχισυντάκτες, διευθυντές, δόκιμοι, υλατζήδες, γιου νέιμ ιτ. Αθλητικοί πάντως, αυτό έχει σημασία. Είναι ιδιαίτερη φυλή αυτοί, είναι, κατ' αρχήν, τρανσφόρμερς: Στην πολιτικη τους ζωή είναι έκτακτοι άνθρωποι, όσοι έχει τύχει να γνωρίσω καλά τουλάχιστον, και έχω γνωρίσει μερικούς, και μόλις βρεθούν όλοι μαζί γίνονται κάφροι, κανίβαλοι κανονικά, με ιδιαίτερο ταλέντο στο ποιος θα κάνει τη μεγαλύτερη βαβούρα, ποιος θα βωμολοχήσει με μεγαλύτερη φαντασία και ποιος θα σου σπάσει το ό,τι έχεις τέλος πάντων που μπορεί να σου σπάσει, πιο σύντομα και αποτελεσματικά από τον άλλον.

Και βέβαια με την τεστοστερόνη να χτυπάει τιλτ. Τώρα, εμένα με ξέρετε, με τα αγοράκια τα πάω καλά γενικά, εντάξει τσακωνόμουνα, τύπου «κύριε συνάδελφε χαμήλωσε τον Παναιτωλικό πάνω από το κεφάλι μου μη σου γ*σω», μερικές φορές, αλλά γενικά δεν άνοιγαν πολλές μύτες. Μια μέρα, λοιπόν, ένας από τους ευγενείς συναδέλφους έφερε στο γραφείο κάτι πολύ ωραία φαγώσιμα που δεν θυμάμαι αν ήταν πιτάκια ή γλυκάκια, λίγη σημασία έχει, τα οποία ήταν τόσο, μα τόσο περιποιημένα, σαν να είχαν βγει από το κέιτερινγκ του Πλατή μόλις προ λεπτών, με τα χαρτάκια τους, με τις χαρτοπετσετούλες τους, ταψί λέμε ολόκληρο, με φωνάζει ο συνάδελφος, πάω, παίρνω ένα, τρώω, μούρλια, αλλά πιο πολλή εντύπωση μου έκανε το σετάρισμα, από που τα πήρες, του λέω, από πουθενά μου λέει, περήφανος, η γυναίκα μου τα έφτιαξε.

Στέκομαι, γυρίζω επιτόπου, τον κοιτάω και του λέω την εξής αδιανόητη -και πολύ αντρική- παπαριά: Πες μας τώρα ότι η γυναίκα σου είναι και καμιά δίμετρη θεά να μας στείλεις… Παγωμάρα στην αίθουσα. Είκοσι ζευγάρια μάτια επάνω μου και ο συνάδελφος να με κοιτάει στα μάτια, μπα, δεν θα το έλεγα, μου ψέλλισε, ξανάκανα στροφή 180 μοιρών και έσυρα το τακούνι μέχρι το γραφείο μου, που για κακή μου τύχη ήταν στην άλλη άκρη μιας πολύ, μα πολύ μεγάλης αίθουσας σύνταξης.

Περνώντας δίπλα από έναν από τους συναδέλφους, με τον οποίο γνωριζόμαστε χρόνια, ακούω να μου λέει: Τι του λες, ρε μλκ, του ανθρώπου; … Αφού παλουκώθηκα πίσω από τον υπολογιστή μου, σκέφτηκα το αυτονόητο: Τι του είπα, αλήθεια, ρε μλκ, του ανθρώπου; Του είπα αυτό που φαντάστηκα ότι θα του έλεγε και καθένας από τους 20 στο γραφείο και θα γέλαγαν όλοι μαζί, μόνο που εγώ δεν είμαι καθένας από τους 20… Είμαι γυναίκα -και μοναδική ανάμεσά τους τότε- που τύχαινε επίσης να μην απέχει και πολύ από τη φαντασιωσική περιγραφή που του έκανα για τη γυναίκα του, για τα γούστα μερικών τουλάχιστον.

 Ήταν η μέρα που έκανα μένταλ νόουτ, όχι ότι το ακολουθώ πάντα, ότι με τους άντρες μπορούμε να κάνουμε παρέα, μπορούμε να λέμε μπούρδες να περνάει η ώρα, αλλά μόνο μέχρι εκεί που θέλουν εκείνοι. Για να είμαι πιο ακριβής, μέχρι εκεί που αντέχουν εκείνοι. Πέρα από εκεί, το χάος. Όχι ότι εμείς είμαστε πολύ διαφορετικές. Αν, ας πούμε, η κολλητή μου μού πει ότι καλό θα ήταν να πάω να πιω έναν καφέ με το Φουστάνο, πιθανότατα θα τον πάρω τηλ (το Φουστάνο) την επόμενη μέρα και να κλείσω ραντεβού για ρεκτιφιέ, αν μου το πει ένα αγοράκι όμως, θα μου σπάσει τον τσαμπουκά για τις επόμενες δυόμιση δεκαετίες, κι ας λέω εγώ ότι είμαστε κολλητοί και τα λέμε όλα και σιγά μωρέ, δεν τρέχει τίποτα.

Τι θέλει να πει όλο αυτό, τώρα; Θέλει να πει ότι τα αγοράκια είναι αγοράκια και τα κοριτσάκια κριτσάκια, υποθέτω, και πρέπει να είναι προσεκτικοί με αλλήλους γενικότερα κι αν τους αγαπάνε και τους νοιάζονται ακόμα περισσότερο και μην μου τα πρήξετε τώρα με θεωρίες του τύπου άντρες και γυναίκες δεν μπορούν να είναι φίλοι, δεν ξέρω, νομίζω ότι μπορούν μια χαρά, όμως με συναίσθηση του τι είναι ο άλλος, απ την άλλη τον τελευταίο καιρό πιστεύω ότι αγοράκι και κοριτσάκι που είναι καλοί φίλοι, τελικά απλώς είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, χέστε με βραδιάτικο, ξέρω γω, κάτι γίνεται πάντως εκεί, μπορεί να είναι που σκέφτομαι και πολύ τώρα τελευταία κι αυτό σε μπερδεύει ενίοτε, μάλλον χρειάζομαι άλλους τρεις μήνες διακοπές, είναι πιο απλά τα πράγματα όταν ξύνεσαι και κοιτάς τη θάλασσα, πιο ορθολογιστικά, πιο μπέιζικ, που είναι και ξεκούραστο στο τέλος της ημέρας και σου βγάζει λίγο το μυαλό από το μούλτι, ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Μαρία Δεδούση 

***
(Η σελίδα του Harddog στο facebook είναι εδώ. Αν σας ενδιαφέρει το μπλογκ και θέλετε να βλέπετε τις αναρτήσεις του, κάντε like. Φυσικά, μόνο αν αυτό το like ανταποκρίνεται στο πραγματικό περιεχόμενο του «Μου αρέσει»)