Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Το σχολείο μας, στο σχολείο των προσωπικοτήτων, που άντεξε λεβέντικα

Μετά από χρόνια το κουδούνι ξαναχτύπησε σήμερα στο ιστορικό κτίριο του 2ου Γυμνασίου-Λυκείου Αρρένων Αθηνών, στη γωνία Χέιδεν και Αχαρνών, ακριβώς κάτω από την πλατεία Βικτωρίας. Αφού βουβάθηκε για χρόνια και πέρασε τα μύρια όσα από την ανευθυνότητα των... ανεύθυνων υπευθύνων, αφού φορτώθηκε μέχρι κι εκείνους τους τζαμπατζήδες του τίποτα που το είχαν βαφτίσει μάλιστα και «Βίλα Αμαλία» για να στοιχειώνουν τις παρασιτικές ονειρώξεις τους, το σκαρί άντεξε σαν βράχος!

Και σήμερα, ανανεωμένο, ζωντάνεψε και πάλι και άνοιξε την αγκαλιά των 150τοσων χρόνων ιστορίας του για να υποδεχθεί τα νέα 2ακια, με την ονομασία πλέον «2ο Γυμνάσιο-Λύκειο Θόδωρος Αγγελόπουλος». Γιατί ήταν και δικό του σχολείο, όπως ήταν το σχολείο του Γιανναρά, του Φασιανού, του Καρατζα, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Αναστάσιου της Αλβανίας, του Βαγγέλη Φουντουκίδη, του Οδυσσέα Χατζόπουλου, του Ανδρέα Φουστάνου, προπολεμικά του Σαμαράκη και του Σαχτούρη...

Αλλά και το σχολείο του Κώστα, του Γιάννη, του Παύλου, του Τάσου, του Νίκου, του Βαγγέλη, του Χρήστου, του Μάνου, του Κείμη, του Γιώργου, του Σωτήρη, του Θοδωρή, του Βασίλη, του Δημήτρη και τόσων άλλων παιδιών, δηλαδή... του δικού μας σχολείου!

Να πω ότι δεν έχω χαρεί, ψέματα θα είναι! Να πω ότι δεν συγκινήθηκα δύο φορές, ψέματα θα είναι... Το σχολείο μας άντεξε λεβέντικα σαν παλικάρι στο πείσμα των καιρών. Εγώ του χρωστάω μία βόλτα από εκεί, να περάσω έτσι, μία στιγμή απ' έξω, μόνο και μόνο για να ακούσω αυτό το «καταραμέν κουδούνι να χτυπάει και πάλι!