Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ράγκμπι και ποδόσφαιρο: το σχίσμα!

Τα ξημερώματα της Τρίτης η γυναικεία ομάδα ράγκμπι της Αυστραλίας έκανε την μεγάλη έκπληξη και πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, νικώντας το μεγάλο φαβορί Νέα Ζηλανδία στον τελικό. Έκπληξη έγινε και στον μικρό τελικό, όπου ο Καναδάς νίκησε τη Μεγάλη Βρετανία. Έτσι απονεμήθηκαν τα πρώτα μετάλλια ομαδικού σπορ στους Αγώνες που διανύουμε και οι άνθρωποι του ράγκμπι μπορούν να ανασάνουν με ανακούφιση, αφού είδαν το όνειρό τους να
παίρνει σάρκα και οστά. Το ράγκμπι ξαναγύρισε στο ολυμπιακό πρόγραμμα έστω και με… πετσοκομμένη μορφή.

Οι Έλληνες δεν είμαστε εξοικειωμένοι με το ράγκμπι, ακόμα κι αυτοί που διαμένουν μόνιμα στις αγγλοσαξωνικές χώρες που είναι δημοφιλές του έχουν γυρίσει την πλάτη προ πολλού. Το ράγκμπι, πάντως, που είδαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν έχει σχέση με το καθεαυτό σπορ. Ή, τέλος πάντων, έχει ακριβώς την ίδια σχέση που έχει το «κλασικό» ποδόσφαιτο 11 εναντίον 11 με τους αγώνες 5Χ5. Μικρότερο γήπεδο, άλλες απαιτήσεις στην τεχνική, άλλη φιλοσοφία παιχνιδιού και οπωσδήποτε διαφορετικό θέαμα.

Το «κλασικό» ράγκμπι παίζεται με 15 παίκτες σε κάθε ομάδα. Το Ολυμπιακό πρόγραμμα περιλαμβάνει το σπορ που παίζεται με επτά παίκτες σε κάθε ομάδα (εξ ου και ο χαρακτηρισμός rugby sevens, για να ξεχωρίζει). Αυτό αποφάσισε η ΔΟΕ, προφανώς για να χρυσώσει το χάπι στο σπορ, αλλά και να μην έλθει σε απευθείας αντιπαράθεση με την ομοσπονδία.

Το ράγκμπι έχει αναπτύξει δικές του διοργανώσεις και το τελευταίο που θα ήθελε ήταν ένα ακόμα «παγκόσμιο κύπελλο» στο ολυμπιακό πρόγραμμα. Για να μην υπάρχουν, λοιπόν, περιορισμοί στην ηλικία, αυτό που αποφασίστηκε είναι να «διαφημιστεί» μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων μια άλλη μορφή ράγκμπι. Ο στόχος είναι προφανής: Μέσω της προβολής που θα έχει το σπορ στους Ολυμπιακούς Αγώνες να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο, φυσικά στην «κανονική» του μορφή και να προσελκύσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και σε χώρες όπου τώρα είναι άγνωστο.

Μήπως αυτό δεν επεδίωξε και το μπέιζμπολ; Όταν η ΔΟΕ αποφάσισε να το κάνει επίσημο Ολυμπιακό σπορ το 1992 οι άνθρωποι της παγκόσμιας ομοσπονδίας πανηγύριζαν, σκεπτόμενοι ότι η δημοφιλία του παιχνιδιού θα εκτοξευόταν. Τελικά μετά από πέντε διοργανώσεις (ως το 2008 στο Πεκίνο) αυτό που φάνηκε είναι ότι δεν χρειάζεται μόνο να συμπεριληφθεί ένα σπορ στους Ολυμπιακούς Αγώνες για να γίνει δημοφιλές. Ούτως ή άλλως το μπέιζμπολ των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν υποβαθμισμένο, αφού οι επαγγελματίες των ΗΠΑ ξεκαθάρισαν εξαρχής ότι δεν θα παίξουν. Αυτοί που αγαπούσαν το μπέιζμπολ θα συνεχίσουν να το αγαπούν. Άλλοι, όπως π.χ. εμείς που φτιάξαμε και γήπεδο για τους Ολυμπιακούς του 2004, δεν ασχολούμαστε καν.

Με άλογα!

Το μοναδικό άλλο ομαδικό σπορ που έχει αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι το πόλο με άλογα. Συμπεριλήφθηκε για τελευταία φορά στο Ολυμπιακό πρόγραμμα στη διοργάνωση του Βερολίνου το 1936. Θεωρήθηκε σπορ μιας συγκεκριμένης κάστας και ελιτίστικο, αν και το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς π.χ. για την ξιφασκία ή την ιππασία. Η ΔΟΕ έβλεπε ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον πέρα από τις χώρες που ήδη είχαν αναπτύξει το σπορ.

Η επέκταση στον Ειρηνικό 

Άλλος ένας σημαντικός λόγος που το σπορ συμπεριλήφθηκε στο Ολυμπιακό Πρόγραμμα είναι η δημοφιλία του σε χώρες εκτός Ευρώπης και κυρίως στα κράτη του Ειρηνικού. Εκτός από τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, το ράγκμπι είναι πολύ πιο δημοφιλές από το ποδόσφαιρο σε όλη την Ωκεανία. Τα Νησιά Φίτζι έχουν δύο αργυρά κι ένα χάλκινο μετάλλιο στους αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, οι οποίοι συγκεντρώνουν τις χώρες με τις ισχυρότερες ομάδες στο σπορ. Το ράγκμπι με επτά παίκτες συμπεριλήφθηκε και στους Παναμερικανικούς Αγώνες από το 2011, αλλά και στην Ευρώπη, όπου υπάρχει πρωτάθλημα εθνικών ομάδων από το 2002. Κυρίαρχη χώρα με τους περισσότερους τίτλους είναι η Πορτογαλία, ωστόσο τον τελευταίο τίτλο του 2016 τον κατέκτησε η Ρωσία. Οι Βρετανοί γενικά απαξιώνουν να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο εκτός από το «κλασικό» ράγκμπι.

Οι λάθος αποφάσεις 

Όποιος δει σήμερα έναν αγώνα ράγκμπι θα δυσκολευτεί να πειστεί ότι το σπορ έχει τις ίδιες καταβολές με το ποδόσφαιρο! Κι όμως, στα αγγλικά σχολεία του 19ου αιώνα, που αποτέλεσαν τις μήτρες και των δύο σπορ, οι πρώτες παραλλαγές είχαν στοιχεία και από τα δύο σπορ: Και τρέξιμο με τη μπάλα και κλωτσιά. Μετά το 1850 άρχισαν οι διαφωνίες μεταξύ των σχολείων που προτιμούσαν το πιο δυναμικό παιχνίδι, όπου η μπάλα μεταφερόταν με τα χέρια, και αυτών που τους άρεσε περισσότερο να την κλωτσούν.

Το οριστικό σχίσμα, βέβαια, έγινε το 1863, όταν δημιουργήθηκε η αγγλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου, της οποίας ένας από τους βασικούς κανόνες ήταν η απαγόρευση χρησιμοποίησης των χεριών εκτός από τον τερματοφύλακα κι αυτόν σε συγκεκριμένο χώρο. Τότε οι άνθρωποι που επέμειναν στο ράγκμπι γέλασαν με την καρδιά τους. Είπαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ευδοκιμήσει τέτοιο σπορ, αφού αν η μπάλα οδηγείται μόνο με τα πόδια δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκει στόχο (!) και όλα τα ματς θα λήγουν χωρίς τέρμα. Φυσικά στο ράγκμπι σημειώνονται περισσότεροι πόντοι, ωστόσο σύγκριση δεν υπάρχει μεταξύ της δημοφιλίας των δύο σπορ.

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης με τίτλο «Το "πετσοκομμένο" ράγκμπι αναζητά σπόνσορες»)