Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Ο Γιάννης έχει πάρει άδεια (*)

Του ΑΝΤΩΝΗ ΦΟΥΝΤΗ

Ηταν 14 Αυγούστου 2015, όταν ο χρόνος σταμάτησε ξαφνικά, άγρια και αδίστακτα… Είναι 14 Αυγούστου 2016, όταν συνειδητοποιείς ότι πέρασε κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος, από την αποφράδα εκείνη μέρα, που ο σύζυγος, πατέρας, γιός, συγγενής, φίλος, συνάδελφος, Γιάννης Ξενάκης, σε ηλικία μόλις 49 χρόνων, «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι…

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος κι όμως είναι σα να μην έφυγε ποτέ ο Γιάννης. Εχεις την αίσθηση ότι είναι εδώ μαζί μας, δίπλα μας, παρέα μας. Προσπαθείς ακόμα να το πιστέψεις αλλά δεν το δέχεσαι. Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι ο Γιάννης έχει πάρει άδεια. Την καλοκαιρινή άδεια εκείνη, που θα έπαιρνε στις 20 του περσινού Αυγούστου αλλά τον πρόλαβε το μοιραίο, το αναπάντεχο, το άδικο…

Ακόμη και σήμερα, φέρνω στο μυαλό μου το σοκ εκείνης της είδησης. Ποιος; Ο Γιάννης, που μια ζωή ολόκληρα 24ωρα αναζητούσε την είδηση, έγινε τελικά ο ίδιος πρωταγωνιστής της πιο θλιβερής είδησης, που έμελλε να αφορά τον ίδιο…

Ο χρόνος σταμάτησε στις 14 Αυγούστου, στις 07.50 το πρωί στο Κέντρο Υγείας Μαρκόπουλου. Τότε που η καρδιά του Γιάννη σταμάτησε να χτυπάει οριστικά…

Το σοκ τεράστιο. Πώς να το χωνέψω, ειδικά όταν ήμουν μαζί του στη δουλειά μέχρι τα ξημερώματα, αφού ετοιμάζαμε στη LiveSport, ένα μεγάλο αφιέρωμα (δική του ιδέα) για το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας. Φύγαμε, και στο Μαρκόπουλο είπαμε καληνύχτα. Πήγαμε σπίτια μας και όταν το πρωί με ξύπνησε το τηλεφώνημα του συνάδελφου Βασίλη Μητριάνου, μου είπε το τραγικό μαντάτο:

-Ελα, τα έμαθες;
-Τι να μάθω, μόλις ξύπνησα…
-Για τον Γιάννη τον Ξενάκη…
-Τι να μάθω, αφού είμασταν μαζί στη δουλειά μέχρι τις 4 το πρωί…
-«Εφυγε» ο Γιάννης, Αντώνη…

Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλεις να τα πεις όλα, να τα σπάσεις όλα και ταυτόχρονα να μην πεις και να μη κάνεις το παραμικρό. Η απόλυτη σύγχυση. «Εφυγε» ο Γιάνναρος. Πώς, τι, που, γιατί, δεν μπορεί, είναι αδύνατον, ήταν πολύ καλά. Ηταν…

Ηταν κάτι περισσότερο από ένας συνάδελφος και φίλος. Όταν δουλεύεις με έναν άνθρωπο διπλά δίπλα επί 27 ολόκληρα χρόνια, τη μισή σου ζωή δηλαδή, πώς τον χαρακτηρίζεις; Όπως λέγαμε μεταξύ μας τόσο στην Ελευθεροτυπία όσο και στην LiveSport, «τόσα χρόνια και τόσες ώρες μαζί, είναι σα να έχουμε παντρευτεί μεταξύ μας και όχι με τις γυναίκες μας…».

Εφυγες έτσι ξαφνικά Γιάνναρε, χωρίς να μας πεις λέξη. Δεν ήταν και το στιλ σου άλλωστε να λες πολλά. Εφυγες και άφησες πίσω σου, τη γυναίκα σου τη Ρούλα, τις κόρες σου την Αρτεμη και την Ζέφη. Εφυγες και άφησε πίσω, γονείς, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους. Την αγαπημένη σου ΑΕΚ, την πολυαγαπημένη μας Γκλάντμπαχ. Εφυγες κι άφησες ορφανή την αθλητική δημοσιογραφία και το ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Τίμησες τα πάντα και με το παραπάνω. Αλλωστε Γιάννη, όλοι είχαν και έχουν να λένε για το ήθος και την αξία σου. Αφησες μεγάλη κληρονομιά στο επάγγελμα και για αυτό σε μνημονεύουν όλοι…

Τελικά, δεν θα σε αποχαιρετήσω Γιάννη, γιατί ξέρω πολύ καλά, ότι ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις εδώ. Δίπλα μας. Και για αυτό δεν πρόκειται να σε ξεχάσει κανείς. Να περνάς καλά εκεί που βρίσκεσαι, με την παλιοπαρέα της «Ε». Τον Κώστα (Τσόγκα), τον άλλο τον Κώστα (Αναστασόπουλο), τον Φίλιππο (Συρίγο), τον Γιώργο (Βενετούλια), τον Βαγγέλη (Μαλαξιανάκη), τον Αντώνη (Νικολάου)…

(*) Ο χαιρετισμός στην Γιάννη δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Κυριακής τίτλο «'Ενας χρόνος χωρίς τον Γιάννη Ξενάκη». Ο Αντώνης Φουντής, επί δεκαετίες συνεργάτης του Γ.Ξ., υπήρξε Διευθυντής Σύνταξης της Live Sport.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG
1) Η νύχτα που έφυγε ο Γιάννης
2) «Ρε, τι γίνεται στον κόσμο»
3) Να αγκαλιαζόμαστε κάθε φορά, ποτέ δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία