Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Παλιός δημοσιογράφος σήμερα: Σαν στρατηγός που κάνει νυχτερινή σκοπιά

ΕΜΠΕΙΡΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΕΝ ΕΤΕΙ 2016 ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20 ΧΡΟΝΙΑ

Συντεχνιακό κάπως το θέμα, σήμερα, αλλά όποιος θέλει παρακολουθεί, μάλλον τον αφορά και τον ίδιο, όποιος κι αν είναι. Άνοιξα σήμερα την τηλεόραση μετά από ένα συμπαθέστατο χρονικά break, ούτε Ολυμπιακοί ούτε τίποτα. Κατ' αρχήν μου αποκρύψατε ότι λείπει ο Μπογδάνος. Κατά
δεύτερο, έπεσα πάνω σε ειδήσεις, και πάνω σε συνάδελφο, τον οποίο γνώρισα ως νέα δημοσιογράφος ήδη φτασμένο, να κάνει σήμερα -το σήμερα και ως 2016 και ως 24 Αυγούστου- αυτό που έκανα εγώ πριν από 20 χρόνια πλας. Εκεί που έπλενα κάτι ποτήρια, άκουσα τη φωνή του και κάπως μου 'ρθε και μετά ακολούθησαν οι σκέψεις. Θα μου πείτε, εσύ δεν κάνεις πράγματα που θα έκανε κάποιος πιτσιρικάς προ 20αετίας; Όχι, εγώ κάνω αυτό που αν το έλεγες σε κάποιον προ 20ετίας, δεν θα γελούσε καν. Τόσο εξωγήινο. Κι εγώ και πάμπολλοι ακόμα, οι περισσότεροι νομίζω. Είναι αδιανόητο τι κάνει κανείς για να επιβιώσει. Θα το ξαναπώ. Είναι αδιανόητο τι κάνει κανείς για να επιβιώσει.

Και δεν εννοώ, φυσικά εμάς τους δημοσιογράφους μόνο. Να φύγει ο καλός -άριστος- συνάδελφος από το ένα μαγαζί, όπου κάνει βάρδιες -μετά από 30 χρόνια καριέρας- στις ειδήσεις, το οποίο είναι σα να λέμε κάνει ο στρατηγός σκοπιά και μάλιστα νυχτερινή, και να πάει σε άλλο. Ναι, αμέ.

Το μεσημέρι συνάντησα τυχαία άλλον συνάδελφο, διευθυντικό στέλεχος σε σοβαρότατο μαγαζί και μου αποσαφήνισε απλώς τον αριθμό των μηνών που είναι απλήρωτοι. Είναι αδιανόητο, πάντως, πόσο σκατένιο είναι να κάνεις τα αδιανόητα για να επιβιώσεις. Είναι υπερσκατένιο, σε πιάνει στην αρχή εξαπίνης και βασικά σε αφήνει σε έναν διαρκή αιφνιδιασμό: Ωπ, τι έγινε τώρα; Μόνο που το τώρα είναι καμιά επταετία ήδη. Αυτά στη δική μου γενιά, βάλε-βγάλε, που έχει φάει και τη μεγαλύτερη πίπα, διότι η κατρακύλα την έπιασε με σύζυγο, 1,7 παιδιά, μεζονέτα στα ΒΠ, δύο αυτοκίνητα και σκύλο, ΟΛΑ με δάνεια. Μέσο όρο, λέμε τώρα, μην πιάσουμε τα άκρα.

Όχι τίποτα, αλλά μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι σημερινοί 30άρηδες, βάλε-βγάλε, είναι πυροβολημένοι και στην κοσμάρα τους. Σε ποια κοσμάρα να είναι, δλδ; Να ονειρεύονται σύζυγο, 1,7 παιδιά, μεζονέτα στα ΒΠ, δύο αυτοκίνητα και σκύλο; Μου την είπε, εμένα, κάποτε ένας 30άρης και θύμωσα: «Εσείς κάνατε και πέντε πράγματα, τι μιλάς;» Μαλάκα, λέω, σε βλέπει όπως έβλεπες εσύ το Λαλιώτη... 

Ναι, αυτό το περί επιβίωσης σκεφτόμουν και πώς συχνά αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την αξιοπρέπεια, εξωτερική και εσωτερική, έχω πάμπολλα παραδείγματα, ενώ από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που αν το διαβάσουν αυτό μπορεί να γελάσουν. Η αξιοπρέπεια δεν ορίζεται με τον ίδιο τρόπο από όλους μας. Άλλος θα σε σφάξει αν του κοιτάξεις την γκόμενα και άλλος αν τον κερδίσεις στο τρίβιαλ περσούτ, μην γελάτε καθόλου, μου έχει συμβεί.

Τέλος, παντων, απλώς δεν είμαι της άποψης ότι οφελεί να είναι κανείς στην από κάτω. Η ήττα είναι κοινή για -σχεδόν- όλους. Γι' αυτό ήθελα να ρωτήσω, τώρα που κούρεψα το μαλλί στον εναμιση πόντο και έχω τα κέφια μου, πλατινέ ή κορακί;

Μαρία Δεδούση