Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Πήραμε τα κλειδιά της Επιδαύρου...

Η Επίδαυρος χθες, λίγο πριν από την απόλυτη πληρότητα
ΟΙ ΟΡΝΙΘΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ (ΤΗΣ «ΣΤΕΓΗΣ») ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΤΑ... ΠΕΗ ΤΟ ΦΑΜΠΡ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ

Τελευταία βραδιά για φέτος στο θέατρο Επιδαύρου η χθεσινή και εμείς - μαζί με 14.000 θεατές - πήραμε τα κλειδιά του φεστιβάλ. Η μεγάλη διαφήμιση για τους Όρνιθες (που κράτησε κοντά δυο μήνες) αδίκησε την παράσταση του Νίκου Καραθάνου γιατί δημιούργησε υπέρμετρες προσδοκίες. Και όλοι πήγαιναν να δουν την
παράσταση της χρονιάς (κάτι σαν την «Γκόλφω», του ίδιου) αλλά δεν ήταν. Ήταν, απλώς,το πολυσυζητημένο θεατρικό γεγονός του καλοκαιριού.

Κακό λόγο δεν μπορείς να πεις για μια τόσο δουλεμένη παράσταση που (δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβεις) ήταν φορτωμένη με σκληρές πρόβες πολλών ωρών και κυβικά ιδρώτα των συντελεστών. Δεν τα πετάς όλα αυτά για να εκφράσεις τις όποιες αντιρρήσεις σου. Είδαμε μια παράσταση με συμπυκνωμένα μηνύματα που, αν εν πολλοίς και διασκευή, αναδείκνυε τον ανθρώπινο λόγο του Αριστοφάνη, είχε εξαίσια κίνηση των πρωταγωνιστών-πουλιών, φυσικά και του χορού, ορισμένες ερμηνείες εξαιρετικού επιπέδου (Σερβετάλης, Παπαδημητρίου, Λούλης κ.ά.) και μια «επαναστατικότητα», μια έκρηξη διάθεσης για ελευθερία και αλλαγή, που συμπυκνωνόταν στη φράση των «πουλιών» που νικούσαν θεούς και ανθρώπους: «Σήμερα ξαναγράφονται οι νόμοι».

Σε γενικές γραμμές είδαμε τους Μουσικούς Όρνιθες και αυτό από μόνο του αποτελεί μια ενδιαφέρουσα σκηνοθετική αναζήτηση. Στα μείον της παράστασης η μεγάλη διάρκειά (2.15 ώρες, με αργούς ρυθμούς). Οι Όρνιθες της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, είχε πολλά επί μέρους θετικά στοιχεία, αλλά στον «όλον» δεν ενθουσίαζε. Ο Καραθάνος δημιούργησε όμορφες, συχνά εντυπωσιακές εικόνες, αλλά από όσα ακούσουμε και εισπράξαμε, δεν απογείωσε το κοινό που περίμενε το... άπαν σύμπαν στην τελευταία επιδαύρεια παράσταση. Η οποία ήταν δουλεμένη, με όμορφα σκηνογραφικά ευρήματα (πολυμορφικό δάσος με δέντρα, βροχή, ολόγεμο φεγγάρι που μετείχε ενεργά στη δράση) και ξακάθαρους ανθρωπιστικούς στόχους καθώς έδωσε θέση και ρόλους σε δύο άτομα με σωματικές ιδιαιτερότητες.

Στο κάτω κάτω ήταν μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ παράσταση, πράγμα καθόλου αυτονόητο και εγγυημένο αν διευθυντής του Φεστιβάλ έμενε ο Βέλγος Φαμπρ που είχε αρχίσει να παραμερίζει Έλληνες δημιουργούς για να δώσει χώρο και μέρες παραστάσεων σε «Παλλόμενα πέη» και άλλες εισαγόμενες παραστάσεις αμφίβολης ποιότητας, για τις οποίες είχαμε γράψει κάποια πράγματα (δείτε εδώ) στη Live και στον Harddog. Σαφώς προτιμότερο να ακούς για τα διαχρονικά πέη στον λόγο του Αριστοφάνη από να βλέπεις τα βέλγικα του Φαμπρ...

Αυτό που εμείς ξέρουμε καλά, είναι ότι περάσαμε ένα υπέροχο Σαββατόβραδο στον αγαπημένο χώρο της Επιδαύρου ο οποίος, όποτε τον επισκεπτόμαστε, μεγαλώνει και κάνει φωτεινή την ψυχή μας. Σαν το το εντυπωσιακό αεικίνητο φεγγάρι των Ορνίθων.

Διον. Βραϊμάκης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και αν για εμάς, τους απλούς μέσους θεατές, υπήρχαν επιφυλάξεις στο χειροκρότημα, ας δούμε την αποθεωτική κριτική ενός βαθύτερου θεατρικού γνώστη. Του αναπληρωτή καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, του Μάνου Στεφανίδη, που έγραψε στο προσωπικό του μπλογκ μια πολύ ενδιαφέρουσα και θετική ανάλυση για την παράσταση. Δείτε την εδώ.