Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

«Μπαμπά, θέλω να φιλήσεις τη μαμά»

ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΑΠΙΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΣΤΟΝ ΚΑΛΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Μπαμπά, Ντόντο, Παππού, Νίκο, Νικολάκη, Κύριε Νίκο…
Κύριε Νίκο… 
Και στο λεξικό μου, το παράδειγμα που χρησιμοποιείται, μπαμπά, έχει το όνομά σου. Εγώ θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο. Από μικρό παιδί στις εφημερίδες, εγώ έτσι σε άκουγα. «Κύριε Νίκο»! Και αργότερα, όποιος με ρωτούσε τι κάνεις,
μου ‘λεγε «Καλά είναι ο Κύριος Νίκος;». Νομίζω ότι στη δική σου περίπτωση είναι από τις σπάνιες φορές που η προσφώνηση ΔΕΝ συνοδεύει το όνομα, αλλά το όνομα, το όνομά σου, την προσφώνηση.

Γιατί, μπαμπά, πραγματικά σε όλη σου τη ζωή αυτό ήσουν. Ένας Κύριος. Εμείς το ξέρουμε. Αλλά και όσοι δεν ήταν στην οικογένειά μας, δεν ήταν δύσκολο να το διακρίνουν. Ευγενικός, συνεργατικός, συμπονετικός, ήρεμος, οργανωτικός, προστατευτικός, φιλικός, ενωτικός. Για όλους. Ήσουν έτοιμος να προσφέρεις τα πάντα. Για όλους. Γι’ αυτό και έκανες φιλίες με ανθρώπους που σε γνώριζαν ελάχιστα. Σ’ ένιωθαν φίλο τους. Άνθρωπο δικό τους. Μιλούσες στην καρδιά τους. Σ’ εμπιστεύονταν. Και ξέρω ότι τους βοηθούσες όπως και όσο μπορούσες.

Το είναι σου μπορούσες να δώσεις, μπαμπά, για έναν συνάνθρωπο. Και σου άρεσε να το κάνεις. Σου άρεσε να ζητούν τη βοήθειά σου. Να κάνεις μια χάρη – μικρή ή μεγάλη. Ξέρεις τι σκέφτομαι, μπαμπά; Ότι στην πραγματικότητα ήσουν η Αγάπη. Δεν ξέρω, δεν είχα σκεφτεί σοβαρά μέχρι την προηγούμενη Δευτέρα-Τρίτη, τι είναι η Αγάπη. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό που έδινες εσύ ήταν η ίδια η Αγάπη. Όχι απλώς η πατρική Αγάπη. Αυτή είναι ένα πρόσωπό της. Εσύ εμφανιζόσουν με όλα τα πρόσωπα της Αγάπης. Με τη φιλία. Με τη συνεργασία. Με τη φροντίδα. Με τη γενναιοδωρία. Με την προστασία. Με τη βοήθεια. Με τη διάθεσή σου-στάση ζωής να ενώνεις τους ανθρώπους. Με το να στέκεσαι δίπλα στα νέα παιδιά στη δουλειά σαν πατέρας και όχι δάσκαλος – άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που σε νιώθουν έτσι.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι και ποιοι άνθρωποι έχουν επικοινωνήσει μαζί μου. Όλοι είχαν να θυμούνται ότι κάτι τους έδωσες, κάτι τους πρόσφερες και σε όλους θέλω να πω τώρα ότι στο πρόσωπό σου, γνώρισαν ένα από τα πρόσωπα της Αγάπης.

Μου έδωσες πολλά. Και σε μένα και στην Ελπίδα και στα παιδιά. Σε όλους μας. Πάρα πολλά! Μας έδωσες την ψυχή σου την ίδια. Την είδα την Δευτέρα. Ήταν όπως πάντα. Ήρεμη, αρχοντική, ζεστή. Τώρα, δεν θέλω αποχαιρετισμούς. Δεν είμαι έτοιμος. Δεν έφυγες. Θέλω να σε ενεργοποιήσω, να σου ζητήσω κάτι που σου αρέσει. Χάρη. Θα την κάνεις – σε όλους τις έκανες άλλωστε ο κόσμος να χαλάσει. Θέλω να μου φιλήσεις τη μαμά...

Μιχάλης Τσαπίδης 
(Ο Μιχάλης είναι αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, γιος του Νίκου Τσαπίδη, επίσης καλού συνάδελφου και από καρδιάς φίλου, που έφυγε απρόσμενα από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα. Το «γράμμα» του Μ.Τ. στον Νίκο αναρτήθηκε στη σελίδα του, στο fb και είχε τίτλο «Ο Κύριος Νίκος και η Αγάπη»).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG
Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο Νίκος μας